การโจมตีของก้องสร้างความประหลาดใจให้กับปีศาจเงาดำ แม้ว่ามันจะดูเหมือนไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย แต่ก็มีบางสิ่งที่ทำให้มันชะงักไปชั่วขณะ "เจ้า...เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด" เสียงแหบพร่าของมันดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ "ข้าไม่ได้มาสู้กับเจ้าคนเดียว!" ก้องตะโกนกลับ พลางมองไปยังรหัสที่กำลังขี่ม้าเตรียมพร้อมอยู่ด้านหลัง "เราจะเปิดเผยความจริงที่เจ้าพยายามซ่อนไว้!" "ความจริงน่ะรึ?" ปีศาจหัวเราะเยาะ "ความจริงคือความอ่อนแอ ความจริงคือความพ่ายแพ้! พวกเจ้าไม่เคยเข้าใจอะไรเลย!" เงาดำของปีศาจขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว มันพุ่งเข้าใส่ก้องราวกับสายฟ้าฟาด ร่างของก้องกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ด้วยความช่วยเหลือจากดาบแห่งความหวังที่ปักลงบนพื้นดิน "เจ้าไม่สามารถเอาชนะข้าได้ด้วยพลังแค่นี้หรอก!" ปีศาจตะโกน กรงเล็บดำมืดของมันฟาดฟันลงมาอย่างรวดเร็ว ก้องต้องใช้ความคล่องแคล่วทั้งหมดที่มีเพื่อหลบหลีกการโจมตีเหล่านั้น "เราต้องถอยก่อน ก้อง!" รหัสตะโกน "มันแข็งแกร่งเกินไปในตอนนี้!" ก้องลังเล เขาไม่ต้องการหนี แต่เขาก็รู้ว่าตัวเองยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับปีศาจตนนี้เพียงลำพัง "แต่..." "อย่าเสียดายเวลา!" รหัสเร่งเร้า "เราต้องไปถึงหมู่บ้านเอลเดอร์วูดให้ได้ก่อน" ก้องกัดฟัน เขาเข้าใจว่ารหัสพูดถูก การเผชิญหน้ากับปีศาจตอนนี้มีแต่จะทำให้เขาอ่อนแอลง และอาจทำให้แผนการทั้งหมดล้มเหลว เขาเงื้อดาบแห่งความหวังขึ้นอีกครั้ง แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้น ปะทะเข้ากับเงาดำของปีศาจ สร้างแรงระเบิดเล็กๆ ที่ทำให้ทั้งคู่ต้องถอยห่างออกจากกัน "ครั้งนี้เจ้าหนีไปได้ แต่ครั้งหน้า...เจ้าจะไม่รอด!" ปีศาจคำรามอย่างเดือดดาล ก้องไม่ตอบคำ เขารีบควบม้าคู่ใจตามรหัสไป ทิ้งให้ปีศาจเงาดำยืนคำรามอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่า การเดินทางต่อมาเต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงฝีเท้าของม้าที่ดังกระทบพื้นดิน และเสียงลมที่พัดหวีดหวิว ก้องยังคงรู้สึกถึงสายตาของปีศาจที่จับจ้องมาที่เขาจากข้างหลัง ความรู้สึกหวาดกลัวและความไม่สบายใจยังคงเกาะกินอยู่ในใจ "เราต้องระวังตัว" รหัสกล่าว เมื่อพวกเขาทะลุออกจากป่ามายังทุ่งหญ้าโล่ง "หมู่บ้านเอลเดอร์วูดอยู่ไม่ไกลจากที่นี่แล้ว" เมื่อมองไปยังหมู่บ้านจากระยะไกล ก้องก็รู้สึกถึงบรรยากาศที่แปลกประหลาด หมู่บ้านเอลเดอร์วูดดูเงียบสงัดผิดปกติ ไม่มีเสียงผู้คน ไม่มีเสียงสัตว์เลี้ยง ไม่มีแม้แต่ควันไฟที่ลอยขึ้นจากปล่องไฟ มันดูเหมือนเมืองร้างที่ถูกทอดทิ้ง "มีอะไรผิดปกติกับที่นี่" ก้องเอ่ยขึ้น "ข้าก็รู้สึกเช่นนั้น" รหัสตอบ "ดูเหมือนว่าปีศาจตนนั้นอาจจะมาถึงที่นี่ก่อนเราแล้ว" ทั้งสองควบม้าเข้าสู่หมู่บ้านอย่างระมัดระวัง ทันทีที่ก้าวเข้ามาในเขตหมู่บ้าน ความเงียบก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับว่าทุกชีวิตในหมู่บ้านได้ถูกกลืนกินไปหมดแล้ว ก้องลงจากม้า เขาเดินสำรวจไปรอบๆ บ้านแต่ละหลังดูทรุดโทรมและถูกทอดทิ้ง ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ หรือแม้แต่ร่องรอยของการอยู่อาศัย "ไม่มีใครอยู่ที่นี่เลย" ก้องกล่าวอย่างผิดหวัง "เราจะหาคำตอบได้อย่างไร?" "อย่าเพิ่งหมดหวัง" รหัสกล่าว พลางเดินเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นบ้านของผู้นำหมู่บ้าน "บางทีอาจจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง" ภายในบ้านยังคงมีข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ วางอยู่ตามปกติ ราวกับว่าเจ้าของบ้านเพิ่งจะจากไปเมื่อไม่นานมานี้ แต่กลับไม่มีร่องรอยของความเร่งรีบ หรือการหลบหนีอย่างกะทันหัน "ดูนี่สิ" รหัสร้องเรียก ก้องรีบเดินเข้าไปดู รหัสกำลังชี้ไปยังโต๊ะตัวหนึ่งบนโต๊ะมีสมุดบันทึกเก่าๆ วางอยู่ ก้องค่อยๆ หยิบสมุดบันทึกขึ้นมา เปิดอ่านดูอย่างช้าๆ ตัวอักษรที่เขียนลงไปในสมุดนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสิ้นหวัง "วัน...วันแล้ววันเล่า ความมืดก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ" ก้องอ่านข้อความแรก "เราได้ยินเสียงกระซิบจากป่า พวกมันเรียกชื่อเรา พวกมันสัญญาสิ่งที่ดึงดูดใจ แต่เราก็รู้ดีว่ามันคือการหลอกลวง" "พวกมันหมายถึงปีศาจตนนั้น" รหัสพึมพำ ก้องเปิดอ่านต่อไป "ชาวบ้านเริ่มหายตัวไปทีละคน ทีละคน ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาหายไปไหน มีเพียงความหวาดกลัวที่ปกคลุมไปทั่วหมู่บ้าน" "บางคนบอกว่าพวกเขาถูกปีศาจล่อลวงเข้าไปในป่า" รหัสเสริม "บางคนบอกว่าพวกเขาถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าสิง" "ข้า...ข้าไม่อาจทนเห็นพวกเราต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อีกต่อไป" ก้องอ่านข้อความสุดท้ายที่เขียนไว้ด้วยลายมือที่สั่นเทา "ข้าได้ตัดสินใจแล้ว ข้าจะนำพาความมืดนี้ไปสู่การสิ้นสุด" "หมายความว่าอย่างไร?" ก้องเงยหน้าขึ้นมองรหัส "ข้าไม่แน่ใจ" รหัสกล่าว "แต่ดูเหมือนว่าผู้เขียนบันทึกเล่มนี้มีความเกี่ยวข้องกับปีศาจตนนั้น หรือไม่ก็พยายามจะต่อสู้กับมัน" ทันใดนั้นเอง ประตูบ้านก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง ร่างของปีศาจเงาดำปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ดวงตาของมันลุกโชนเป็นไฟสีแดงฉาน "พวกแก! พวกแกกล้าดีอย่างไรที่มายุ่งกับความลับของข้า!" "ข้าบอกแล้วว่าเราจะเปิดเผยความจริง!" ก้องตะโกนกลับ เขาชักดาบแห่งความหวังออกมาอีกครั้ง แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาทันที "เจ้ายังไม่เข้าใจอีกรึ!" ปีศาจคำราม "ความจริงคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด! มันจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง!" "แต่ความจริงคือสิ่งที่จะปลดปล่อยเรา!" ก้องตอบ เขาพุ่งเข้าใส่ปีศาจทันที รหัสเองก็รีบคว้าดาบของตนเองออกมาเตรียมพร้อม การต่อสู้ครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางหมู่บ้านที่เงียบงันและน่ากลัว ก้องต่อสู้อย่างเต็มกำลัง เขาพยายามใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วในการหลบหลีกการโจมตีของปีศาจ ขณะเดียวกันก็พยายามหาช่องโหว่เพื่อโจมตีกลับ "ข้าจะทำให้เจ้าจดจำได้!" ปีศาจตะโกน มันพุ่งเข้าใส่ก้องอย่างรวดเร็ว กรงเล็บดำมืดฟาดฟันลงมาอย่างไม่ยั้ง ก้องหลบได้หวุดหวิด แต่ดาบแห่งความหวังของเขาก็สัมผัสเข้ากับเงาดำของปีศาจ สร้างประกายไฟสีฟ้าขึ้นมา "อ๊าก!" ปีศาจร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด "สำเร็จแล้ว!" รหัสตะโกน "ดาบแห่งความหวังมีผลกับมัน!" "แต่มันยังไม่พอ!" ก้องกล่าว เขาเห็นร่องรอยของความเจ็บปวดบนใบหน้าของปีศาจ แต่มันก็ยังคงแข็งแกร่งอยู่ "เราต้องทำลายมันให้ได้!" "เจ้าคิดว่าจะทำลายข้าได้งั้นรึ?" ปีศาจหัวเราะเยาะ "พวกเจ้าไม่เข้าใจอะไรเลย! ข้าคือส่วนหนึ่งของเจ้า! ข้าคือความทรงจำที่เจ้าต้องการจะลืม!" คำพูดของปีศาจทำให้ก้องชะงักไป เขาอดคิดไม่ได้ว่าปีศาจตนนี้กำลังพูดความจริงอยู่หรือไม่ ความทรงจำที่เขาพยายามจะลืม...มันคืออะไรกันแน่?