สายลมทะเลอันเค็มจัดพัดเอื่อยๆ ยามสนธยา ท้องฟ้าทางทิศตะวันตกฉาบไปด้วยสีส้มแดงระเรื่อ เป็นภาพที่งดงามราวกับภาพวาด แต่สำหรับ “คม” ดวงตาที่เคยชินกับการมองเห็นเพียงสมรภูมิรบอันโหดร้าย ภาพความสงบเงียบนี้กลับกรีดแทงหัวใจให้บอบช้ำยิ่งกว่าบาดแผลใดๆ ที่เคยได้รับ เขาทรุดตัวลงนั่งบนโขดหินริมหาดทรายขาว ละอองน้ำทะเลกระเซ็นมาโดนใบหน้ากร้านแดดที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น รอยแผลเป็นเหล่านี้คือเครื่องเตือนใจถึงอดีตอันรุ่งโรจน์ในฐานะนายทหารหน่วยรบพิเศษ ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะพังทลายลงในพริบตา “ยังมองหาอะไรอยู่เหรอคม” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง ‘เพลิง’ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผิวคล้ำจากการตากแดด ผมยาวรุ่ยร่ายตามแรงลม ในมือถือขวดเหล้าสีอำพัน สภาพของเขาดูไม่ต่างจากคมมากนัก แววตาฉายแววเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง คมหันไปมองเพลิงช้าๆ “หาความยุติธรรมที่พวกมันพรากไปไง เพลิง แกคิดว่าเราจะหาเจอไหม” เพลิงยิ้มมุมปากอย่างขมขื่น เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ วางขวดเหล้าลง “ความยุติธรรมน่ะเหรอคม ในโลกนี้มันมีอยู่จริงรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ คือเราต้องตามหาพวกมันให้เจอ” เขาหยิบเอาแก้วจากกระเป๋าเป้ใบเก่าขึ้นมา รินเหล้าให้คมครึ่งแก้ว “ชนแก้วหน่อยเพื่อน ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้ชนแก้วกันอีกเมื่อไหร่” คมรับแก้วมา สัมผัสความเย็นของมัน “ขอให้เราได้ชนแก้วกันในวันที่พวกมันชดใช้” ทั้งสองชนแก้วกันเสียงดังกรุบ เสียงเหล้ากระทบแก้วสะท้อนไปกับเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง บรรยากาศรอบตัวกลับยิ่งวังเวงเมื่อความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามา “ครอบครัวแกเป็นไงบ้าง” คมถามขึ้นหลังจากเงียบไปนาน เพลิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา “ไม่รู้สิ… ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่มีใครติดต่อมาอีกเลย หวังว่าคงจะปลอดภัย… คงจะ… หนีไปได้ทัน” เขาหลับตาลง เหมือนพยายามจะปัดเป่าภาพใบหน้าอันเป็นที่รักให้เลือนหายไป “แกแน่ใจนะว่ามีคนรอด” เสียงของ “เงา” ดังมาจากด้านหลังอีกครั้ง หญิงสาวร่างเล็กแต่แฝงไปด้วยความแข็งแกร่ง เธอสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าเรียวคมซ่อนอยู่ใต้หน้ากากที่ปิดบังครึ่งล่างของใบหน้า มีเพียงดวงตาที่เปล่งประกายดุดัน “เงา! แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่” เพลิงสะดุ้งเล็กน้อย “ฉันอยู่ตรงนี้ตลอดเวลาที่พวกแกพูดถึงเรื่องไร้สาระ” เงาตอบกลับอย่างไม่ใยดี “เวลาของเรามีค่ามากกว่าการนั่งจมปลักอยู่กับอดีต” เธอเดินเข้ามาใกล้ วางกระเป๋าใบเล็กสีดำลงบนพื้น “ฉันได้ข้อมูลมาใหม่” คมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ว่ามา” “กลุ่มคนที่ลงมือสังหารครอบครัวเรา… ไม่ใช่แค่หน่วยงานเล็กๆ ทั่วไป พวกมันมีเครือข่ายใหญ่ และมีเป้าหมายที่ใหญ่กว่านั้น” เงาหยิบแท็บเล็ตออกมา เปิดภาพแผนที่และข้อมูลที่ถูกเข้ารหัส “นี่คือข้อมูลที่ฉันแกะได้จากเซิร์ฟเวอร์ของพวกมัน ชื่อรหัส ‘เทพกระหายเลือด’ พวกมันกำลังเตรียมการบางอย่างที่สำคัญมาก แผนการที่จะทำให้เกิดสงครามเต็มรูปแบบในภูมิภาคนี้” “สงครามเต็มรูปแบบ?” เพลิงทวนคำ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที “เพื่ออะไร” “ผลประโยชน์ อำนาจ และ… บางทีอาจจะเพื่อกำจัดใครบางคน” เงาชี้ไปที่จุดๆ หนึ่งบนแผนที่ “นี่คือศูนย์บัญชาการใหญ่ของพวกมัน ตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกลทางตอนใต้ของประเทศ ใกล้ชายแดนประเทศเพื่อนบ้าน” คมมองแผนที่ จ้องเข้าไปในรายละเอียด “ถ้าเราเข้าไปที่นั่น เราอาจจะได้คำตอบทั้งหมด” “แต่การเข้าไปที่นั่นมันก็เหมือนกับการเดินเข้าปากเสือ” เพลิงแย้ง “เรามีกันแค่สามคนนะ” “แล้วถ้ามีมากกว่านี้ล่ะ?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากความมืดอีกครั้ง ชายร่างใหญ่กำยำ ผมสั้นเกรียน ใบหน้าบึกบึน แต่แววตาแฝงไปด้วยความเศร้าลึก เดินออกมาจากเงามืด เขาคือ “พายุ” อดีตเพื่อนร่วมหน่วยรบพิเศษของคมและเพลิง “พายุ! แกมาได้ยังไง” คมอุทานด้วยความประหลาดใจ “ได้ยินเสียงพวกแก เลยเข้ามาดู” พายุตอบเรียบๆ “ฉันรู้ว่าพวกแกกำลังจะทำอะไร ฉันก็เหมือนกัน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่แค่ความบังเอิญ มันคือแผนการที่ถูกวางไว้” “แกก็… ต้องการแก้แค้นเหมือนกันสินะ” เงาถาม พายุพยักหน้า “ครอบครัวของฉัน… พวกเขาคือทั้งหมดที่ฉันเหลืออยู่” “ดี” คมพูดเสียงหนักแน่น “ถ้าอย่างนั้นเราก็มีกันสี่คน” เขามองหน้าเพื่อนทั้งสาม “เราจะไปที่ศูนย์บัญชาการของพวกมัน” “แต่เราจะบุกเข้าไปยังไง” เพลิงถาม “เราจะไม่บุก” เงาตอบ “เราจะแทรกซึมเข้าไป” “แล้วถ้าแผนล่มล่ะ?” พายุถาม “ถ้าแผนล่ม… เราจะสร้างพายุลูกใหญ่ให้พวกมันได้เห็น” คมตอบ ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยความมุ่งมั่น “พวกแกแน่ใจนะว่าสิ่งที่กำลังจะทำมันคุ้มค่า” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากที่ห่างออกไปอีกราวสิบเมตร ชายชราในชุดสีขาวสะอาด ยืนมองพวกเขาอยู่ใต้แสงจันทร์ ดวงตาของท่านเต็มไปด้วยความเมตตาและความเศร้า “หลวงพ่อ!” คมรีบเข้าไปหา “ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้” “อาตมาเป็นห่วงลูก” หลวงพ่อลูบหัวคมเบาๆ “การแก้แค้นมันจะนำพาความทุกข์มาให้เจ้าอีกนะ” “แต่ครอบครัวของผม… ผมต้องทวงคืนความยุติธรรมให้พวกเขา” คมน้ำเสียงสั่นเครือ “ความยุติธรรมที่แท้จริงไม่ใช่การทำลายล้าง” หลวงพ่อกล่าว “แต่การเปิดโปงความจริงให้โลกได้รับรู้ต่างหาก” “ผมเข้าใจครับหลวงพ่อ” คมก้มหน้าลง “แต่ก่อนจะเปิดโปงความจริง เราต้องทำให้พวกมันหยุดยั้งแผนการร้ายๆ ของพวกมันก่อน” “ขอให้พวกเจ้าโชคดี” หลวงพ่อกล่าว “ขอให้พระคุ้มครอง” คมมองหน้าเพื่อนทั้งสาม “พร้อมนะ” “พร้อมเสมอ” เพลิงตอบ “ไปกันเถอะ” เงาเสริม “ลุย” พายุกล่าว ทั้งสี่คนหันหลังให้กับแสงจันทร์และเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง พวกเขาก้าวเข้าสู่ความมืดมิด เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่รออยู่เบื้องหน้า การเดินทางสู่การแก้แค้นและการเปิดโปงความจริงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิด ที่ซ่อนเร้นไปด้วยอันตรายและความลับที่รอการคลี่คลาย