คมวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตท่ามกลางความมืดของท่าเรือ เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงดังไม่หยุด แต่สิ่งที่ดังกว่าในโสตประสาทของเขาคือเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความโกรธและความหวาดกลัว เขาไม่รู้ว่าวินคือใคร ทำไมถึงต้องหักหลังเขา และพายุกับแก้วตอนนี้อยู่ที่ไหน “พายุ… แก้ว…” คมพึมพำชื่อเพื่อนรักซ้ำๆ “ฉันต้องหาพวกนายให้เจอ” เขาตัดสินใจวิ่งไปยังจุดที่เคยนัดหมายกับพายุและแก้วไว้ โดยหวังว่าพวกเขาจะสามารถหาทางมาเจอกันได้ แต่เมื่อไปถึง เขากลับพบเพียงความว่างเปล่า “พวกแกไปไหนกัน?” คมมองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง “นี่มันกับดักหรือไง?” เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา พยายามจะติดต่อกับใครสักคน แต่สัญญาณกลับถูกตัดขาดไปหมด “พวกมันตัดการสื่อสารของเรา” คมวิเคราะห์สถานการณ์ “นี่มันซับซ้อนกว่าที่คิด” ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นเงาตะคุ่มเคลื่อนไหวอยู่ไม่ไกลนัก “ใครน่ะ! ออกมาเดี๋ยวนี้!” เงาตะคุ่มนั้นปรากฏตัวออกมา เขาคือชายชราคนหนึ่งที่คมเคยพบเจอมาก่อน ชายชราคนนี้คืออดีตทหารที่เคยทำงานอยู่ในหน่วยเดียวกับพ่อของคม “นาย… ทำไมมาอยู่ที่นี่?” คมถามด้วยความประหลาดใจ “ฉันรู้ว่านายกำลังตามหาอะไรอยู่” ชายชราตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “และฉันรู้ว่าพวกมันกำลังจะทำอะไร” “พวกมันคือใคร? แล้ววินคือใคร?” คมถามอย่างรวดเร็ว “วิน… ชายคนนั้น… เป็นส่วนหนึ่งของแผนการนี้มานานแล้ว” ชายชราอธิบาย “เขาถูกหลอกใช้… หรือไม่ก็… เขาก็เป็นหนึ่งในผู้บงการ” “แต่… ทำไมเขาถึงหักหลังเรา?” คมยังคงสับสน “อดีต… บางครั้งอดีตก็กลับมาหลอกหลอนเราได้เสมอ” ชายชราพูดพลางถอนหายใจ “วินเคยสูญเสียครอบครัวไปในเหตุการณ์ที่คล้ายกับของนาย… เขาอาจจะคิดว่านี่คือทางออกเดียว” “ทางออกของการก่อสงครามเหรอ?” คมถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “ไม่… ไม่ใช่ทางออก… แต่มันคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ใหญ่กว่านั้น” ชายชราพูด “ข้อมูลที่นายได้มา… มันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการทั้งหมด” “หมายความว่าไง?” “พวกมันไม่ได้ต้องการแค่ขนส่งอาวุธ… พวกมันต้องการจุดชนวนความขัดแย้งในภูมิภาคนี้… เพื่อให้เกิดสงครามเต็มรูปแบบ” ชายชราเล่า “และเบื้องหลังทั้งหมด… คือองค์กรลับที่ต้องการเข้ามาแทรกแซงและควบคุมผลประโยชน์” คมนิ่งเงียบไป เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า “แล้ว… พายุกับแก้วล่ะ? พวกเขาปลอดภัยหรือเปล่า?” “ฉันไม่รู้… ฉันได้ยินเสียงปืนเมื่อครู่… ฉันพยายามตามหาพวกเขาแล้ว… แต่ไม่พบ” ชายชราตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “แล้วเราจะทำยังไงกันดี?” คมถาม “เราต้องหาทางเอาข้อมูลนี้ไปเปิดโปง… ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” ชายชราบอก “แต่เราต้องระวัง… เพราะพวกมันรู้ตัวแล้วว่านายมีข้อมูล” “แล้วเราจะไปที่ไหน?” “ฉันรู้จักที่ปลอดภัย… ที่หนึ่งที่พวกมันตามหาเราไม่เจอ” ชายชราบอก “ตามฉันมา” ทั้งสองคนค่อยๆ เดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่มืดมิดของท่าเรือ คมยังคงคิดถึงพายุและแก้ว เขาไม่ยอมแพ้แน่ เขาจะต้องหาทางช่วยเพื่อนของเขากลับมาให้ได้ “วิน… ถ้าแกยังมีความเป็นมนุษย์เหลืออยู่… แกจะต้องเข้าใจ” คมพูดกับตัวเอง เมื่อมาถึงสถานที่ปลอดภัย ชายชราก็เริ่มอธิบายถึงแผนการทั้งหมดอย่างละเอียด “องค์กรที่อยู่เบื้องหลังนี้… มีชื่อว่า ‘เงาตะวัน’ พวกมันต้องการใช้ความขัดแย้งในภูมิภาคนี้เป็นเครื่องมือในการขยายอิทธิพล และปลุกปั่นให้เกิดสงคราม” ชายชราเล่า “พวกมันได้สร้างสถานการณ์ต่างๆ ขึ้นมามากมาย… และการลอบสังหารครอบครัวของนาย… ก็เป็นหนึ่งในนั้น” คมกำหมัดแน่น “พวกเขาทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้… เพื่ออะไร?” “เพื่ออำนาจ… และผลประโยชน์” ชายชราตอบ “พวกมันมองว่าสงครามคือโอกาสในการสร้างรายได้มหาศาล… และการควบคุมประเทศต่างๆ” “แล้ววิน… เขารู้เรื่องนี้ทั้งหมดหรือเปล่า?” “วิน… เขามีอดีตที่ซับซ้อน… เขาเคยเป็นสายลับให้กับองค์กรนี้… แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์เลวร้ายกับครอบครัวของเขา… เขาก็เริ่มตั้งคำถามกับสิ่งที่เขาทำ” ชายชราอธิบาย “บางที… เขาอาจจะกำลังพยายามแก้ไขความผิดพลาดในอดีตของเขา… โดยการหักหลังพวกเรา… เพื่อให้พวกเราตายไปกับความลับนี้” “นั่นหมายความว่า… เรายังมีความหวัง?” คมถามด้วยประกายตาที่เริ่มสว่างขึ้น “หวังเสมอ… ตราบใดที่เรายังไม่ยอมแพ้” ชายชราบอก “แต่นายต้องระวัง… วินอาจจะยังคงจับตาดูนายอยู่… เขาอาจจะกำลังรอจังหวะที่จะหักหลังนายอีกครั้ง” คมพยักหน้า เขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ยังอีกยาวไกล และอันตรายก็ยังคงคุกคามอยู่รอบตัว แต่เขาจะไม่ยอมให้ความแค้นและความอยุติธรรมครั้งนี้สูญเปล่า “ฉันจะทำทุกอย่าง… เพื่อหยุดยั้งพวกมัน” คมกล่าวอย่างหนักแน่น “และฉันจะตามหาพายุกับแก้วให้เจอ” ชายชรามองคมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “ฉันเชื่อในตัวนาย… คม” คมหยิบฮาร์ดไดรฟ์ข้อมูลขึ้นมา เขารู้ว่านี่คืออาวุธชิ้นสำคัญที่สุดของเขา การเปิดโปงแผนการของ “เงาตะวัน” จะเป็นก้าวแรกในการยุติความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้น “การเดินทางของเรา… เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น” คมกล่าว ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วทั้งชายแดนใต้.