คมวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตท่ามกลางความมืดของท่าเรือ เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงดังไม่หยุด แต่สิ่งที่ดังกว่าในโสตประสาทของเขาคือเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความโกรธและความหวาดกลัว เขาไม่รู้ว่าวินคือใคร ทำไมถึงต้องหักหลังเขา และพายุกับแก้วตอนนี้อยู่ที่ไหน “พายุ… แก้ว…” คมพึมพำชื่อเพื่อนรักซ้ำๆ “ฉันต้องหาพวกนายให้เจอ” หยาดฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา ท้องฟ้าที่เคยดำมืดบัดนี้มีแสงสีแดงจากสัญญาณเตือนภัยสาดส่องเป็นระยะๆ สร้างภาพหลอนที่น่าขนลุก คมเลี้ยวเข้าซอยแคบๆ ที่เต็มไปด้วยลังไม้และอุปกรณ์ก่อสร้างเก่าๆ หวังว่าจะหาที่หลบซ่อนและตั้งหลักได้ เขาแอบอยู่หลังลังไม้ขนาดใหญ่ พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ เสียงฝีเท้าของกลุ่มทหารที่เข้ามาค้นหากระชั้นเข้ามาเรื่อยๆ “พวกมันอยู่ที่ไหนกันแน่?” เสียงห้าวๆ ตะโกนถาม “สัญญาณสุดท้ายมาจากโซน C ตรงที่เก็บตู้คอนเทนเนอร์นั่นแหละ!” เสียงอีกคนตอบ “กระจายกำลังกันค้นหา อย่าให้มันหนีไปได้!” คมกัดฟันแน่น เขาจำได้ว่าวินเคยบอกว่าให้เขาไปรอที่โซน C เพื่อรับของบางอย่าง “วิน… นายวางแผนอะไรกันแน่?” เขาพึมพำกับตัวเอง ความรู้สึกถูกหักหลังมันเจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว แผนการทั้งหมดที่พวกเขาวางไว้มันกำลังจะพังทลายลงเพียงเพราะคนๆ เดียว “ไปทางนี้!” เสียงพายุตะโกนดังมาจากด้านข้าง คมสะดุ้งโหยง เขามองไปทางต้นเสียง เห็นพายุและแก้วกำลังวิ่งฝ่าสายฝนเข้ามา คมรีบตะโกนกลับ “พายุ! แก้ว! ทางนี้!” เขาวิ่งออกจากที่ซ่อนไปหาเพื่อนทั้งสอง “เป็นไงบ้าง?” พายุถามเสียงหอบ “พวกมันรู้แล้ว” คมตอบ “วินมันหักหลังเรา” แก้วหน้าซีดเผือด “จริงเหรอคม? วินเนี่ยนะ?” “ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นตอนที่ฉันกำลังจะเข้าไปในห้องเก็บเอกสาร แล้ววินก็หายตัวไป” คมเล่า “ฉันเห็นมันคุยโทรศัพท์กับใครบางคนก่อนที่สัญญาณจะดัง” พายุเสริม “ฉันเห็นมันเหมือนกัน ตอนที่กำลังจะไปเอาของที่วินบอกให้ไปรับ” แก้วขมวดคิ้ว “แล้วตอนนี้พวกมันอยู่ที่ไหน?” “ฉันไม่รู้” คมตอบ “แต่พวกมันกำลังตามหาเราอยู่” “เราต้องออกจากที่นี่ก่อน” พายุตัดสินใจ “ท่าเรือนี้กำลังจะกลายเป็นนรกแน่ๆ” “แล้วแผนของเราล่ะ?” แก้วถาม “แผนที่ต้องเอาข้อมูลนั้นออกมาให้ได้” “ตอนนี้ข้อมูลนั้นอาจจะตกอยู่ในมือพวกมันแล้วก็ได้” คมพูดอย่างสิ้นหวัง “ถ้าวินส่งข้อมูลให้พวกนั้นก่อนที่เราจะไปถึง…” “อย่าเพิ่งคิดแบบนั้น” พายุขัดขึ้น “เรายังไม่รู้แน่ชัด เราต้องหาทางไปถึงโกดังนั้นให้ได้ก่อน” “แต่พวกมันกำลังตามเราอยู่” แก้วชี้ไปที่แสงไฟฉายที่กำลังส่องเข้ามาใกล้เรื่อยๆ “เราต้องหาทางแยกพวกมันออกไปก่อน” คมเสนอ “พายุ นายพาแก้วไปทางนั้น ฉันจะอ้อมไปทางนี้ ดึงพวกมันไว้” “ไม่!” พายุปฏิเสธทันที “เราจะไปด้วยกัน” “แต่นายมีของสำคัญที่ต้องเอาไปให้ได้” คมมองไปที่กระเป๋าเป้ของพายุ “ถ้าข้อมูลนั้นยังอยู่กับพวกเรา เรายังมีโอกาส” “ถ้าเราไม่รอด เราก็เอาอะไรไปไม่ได้ทั้งนั้นแหละคม” แก้วเสริม “เราต้องช่วยกัน” “เอาอย่างนี้” พายุเปลี่ยนแผน “คม นายกลับไปที่ห้องเก็บเอกสารอีกครั้ง ฉันกับแก้วจะลองหาทางไปที่โกดังนั้นดู ถ้าเจอข้อมูล เราจะรีบติดต่อกลับ” “ไม่ได้!” คมคัดค้าน “ฉันทิ้งพวกนายไม่ได้” “นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเล่นนะคม” พายุพูดเสียงเข้ม “นายต้องเชื่อใจฉัน” “แล้วถ้าพวกนั้นจับตัวพวกนายได้ล่ะ?” “เราจะระวังตัว” พายุตอบ “แต่ถ้าเราไม่แยกกันไป โอกาสที่เราจะสำเร็จมันน้อยลง” “แล้วถ้าพวกมันรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน?” คมถาม “เราจะหาทางบอกนาย” พายุพูด “ถ้ามีอะไรผิดปกติ ฉันจะส่งสัญญาณ” “สัญญาณอะไร?” “รหัสเดิมที่เราเคยใช้” พายุตอบ “ถ้าฉันจุดพลุสีฟ้า สองครั้งติดกัน แสดงว่าปลอดภัย ถ้าจุดสีแดง แสดงว่าอันตราย” “ตกลง” คมตอบรับอย่างไม่เต็มใจ “ฉันจะรอสัญญาณจากนาย” “จำไว้นะคม” พายุตบไหล่คมเบาๆ “เราจะกลับมา” คมมองตามหลังเพื่อนทั้งสองที่หายลับไปในความมืด ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกโดดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาหันกลับไปมองทางเดิมที่เขาเพิ่งวิ่งออกมา แสงไฟฉายยังคงส่องเข้ามาใกล้ๆ “เอาล่ะ ถึงเวลาต้องกลับไปเล่นเกมซ่อนหาอีกครั้ง” คมพูดกับตัวเอง เขาแอบเข้าไปในเงามืดของลังไม้ และเริ่มเคลื่อนที่กลับไปยังทิศทางของห้องเก็บเอกสารอย่างเงียบเชียบ เขาต้องหาหลักฐานให้ได้ว่าวินมีส่วนเกี่ยวข้องกับการหักหลังครั้งนี้ และต้องหาให้เจอว่าข้อมูลสำคัญนั้นอยู่ที่ไหน เขาเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพัง เสียงฝนที่ตกหนักช่วยกลบเสียงฝีเท้าของเขาได้บ้าง แต่ก็ยังไม่มากพอ เขาต้องใช้ความระมัดระวังสูงสุด “หวังว่าพายุกับแก้วจะปลอดภัย” เขาภาวนาในใจ เขามาถึงบริเวณใกล้เคียงกับห้องเก็บเอกสารอีกครั้ง เขาเห็นเงาตะคุ่มๆ เคลื่อนไหวอยู่ด้านใน “ใครน่ะ?” คมถามเสียงเบา “ฉันเอง วิน” เสียงตอบกลับมา “ฉันรอเจ้านานแล้ว” คมชะงัก เขามองเข้าไปในห้อง เห็นวินยืนอยู่ท่ามกลางกองเอกสารที่กระจัดกระจาย “นายทำอะไรอยู่?” คมถาม “ฉันกำลังจะไป” วินตอบ “แต่ก่อนไป ฉันมีของจะให้เจ้า” วินหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา “นี่คือข้อมูลที่พวกเราต้องการ” คมรับซองมาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย “ทำไมนายถึง…” “อย่าถามเลยคม” วินพูดแทรก “แค่จำไว้ว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น จงเชื่อใจเพื่อนของเจ้าเสมอ” “แต่นาย…” “ถึงเวลาที่ข้าต้องไปแล้ว” วินพูดขึ้น “ขอให้โชคดี” วินวิ่งออกไปจากห้องไปอีกทาง ทิ้งให้คมยืนงงอยู่กับซองเอกสารในมือ คมเปิดซองออกดู ข้างในมีแผ่นซีดีและเอกสารบางส่วน เขารีบเปิดดูทันที ข้อมูลที่อยู่ในนั้นมันน่าตกใจยิ่งกว่าที่เขาคาดคิด มันคือแผนการที่จะใช้สารเคมีอันตรายที่สังเคราะห์ขึ้นมาเพื่อปล่อยลงสู่แหล่งน้ำหลักในภาคใต้ของไทย เพียงไม่กี่วันก็จะทำให้ประชากรหลายล้านคนล้มป่วย หรือถึงแก่ความตาย และที่ร้ายกว่านั้นคือมันมีรายชื่อผู้ที่เกี่ยวข้องกับแผนการนี้อยู่ทั้งหมด และชื่อหนึ่งที่ทำให้คมแทบหยุดหายใจคือ “ท่านประธาน” ผู้นำสูงสุดขององค์กรที่เขาและเพื่อนๆ กำลังตามล่าอยู่ “เป็นไปได้ยังไง…” คมพึมพำ “วิน… นายกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่?” เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมวินถึงต้องทำแบบนี้ ทั้งๆ ที่เคยร่วมงานกันมา เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม “แย่แล้ว!” คมคิด “พวกมันคงรู้แล้วว่าฉันอยู่ที่นี่” เขาตัดสินใจ เขาต้องรีบนำข้อมูลนี้ไปให้พายุและแก้วให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขารีบวิ่งออกจากห้องเก็บเอกสาร วิ่งฝ่าสายฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ภาพความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวที่ถูกสังหารลอยเข้ามาในหัว ทำให้เขามีแรงฮึดสู้มากขึ้น “ฉันจะแก้แค้นให้พวกเธอให้ได้!” เขาตะโกนก้องไปในสายฝน