คมหันหลังให้กับปากโพรงที่กำลังถูกบุกอย่างหนัก เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะเอาชีวิตรอด และนี่คือการซื้อเวลาให้เพื่อนร่วมทีม “เอาล่ะ! มาดูกันว่าใครจะแน่กว่ากัน!” เขาพึมพำเสียงกร้าว ร่างของคมเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับเงา เขาใช้โพรงเป็นที่กำบังชั้นดี ยิงสกัดศัตรูที่พยายามจะบุกเข้ามาอย่างไม่ลดละ เสียงปืนกลดังสนั่นหวั่นไหวจนผนังโพรงสั่นสะเทือนไปด้วย แรงอัดของกระสุนทำเอาเศษหินเศษดินร่วงกราวลงมา “อย่าเข้ามานะโว้ย!” คมตะโกนก้อง “พวกมึงไม่มีวันได้ตัวพวกกูไปง่ายๆ หรอก!” คมเห็นเงาของทหารศัตรูกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ เขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว พวกมันมีจำนวนมากเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้ด้วยอาวุธที่มีอยู่เพียงลำพัง แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องสู้จนถึงที่สุด “หัวหน้า! คุณชลอาการไม่ดีเลย!” เสียงของเอกดังแทรกเข้ามาในเสียงปืนที่ดังอื้ออึง “ผมจะลองดันแผ่นหินนี่ดู!” คมหันไปมอง เห็นเอกกำลังพยายามดันแผ่นหินที่ปิดทางออกอีกด้านหนึ่งของโพรงอยู่ แผ่นหินนั้นมีขนาดใหญ่และหนักมาก การจะดันมันด้วยกำลังเพียงลำพังนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ “อย่าเสียเวลาเลยเอก!” คมตะโกนกลับไป “หาทางอื่น! หรือไม่ก็... ปล่อยให้ฉันสู้ที่นี่เอง!” “ไม่ได้ครับหัวหน้า! ผมจะทิ้งคุณไว้ไม่ได้!” เอกยืนกราน “ผมจะลองอีกครั้ง!” คมถอนหายใจ เขาเข้าใจดีถึงความภักดีของลูกน้อง แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ การเสียสละของเขาอาจจะหมายถึงความหวังของคนทั้งหมด “ฟังนะเอก!” คมพูดเสียงจริงจัง “ถ้าแกสองคนรอดออกไปได้... จงบอกผู้บังคับบัญชาว่า... ภารกิจของเรายังไม่จบ...” คมไม่รอให้เอกได้ตอบ เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่บุกเข้ามา “พวกแกมันก็แค่ลูกปืน! อย่าคิดว่าจะหยุดเราได้!” คมยิงตอบโต้ด้วยความเร็วสูงสุด กระสุนของเขากระจายไปทั่วอย่างแม่นยำ ทหารศัตรูบางนายล้มลง แต่ก็ยังมีอีกจำนวนมากที่ผลักดันเข้ามา “หัวหน้า!” เสียงของเอกดังขึ้นอีกครั้ง “ผมดันได้แล้ว! มันขยับแล้ว!” คมหันไปมอง เห็นแผ่นหินนั้นขยับออกไปเล็กน้อย เผยให้เห็นช่องทางแคบๆ ที่พอจะลอดออกไปได้ “ดีมาก! เอก! รีบพยุงคุณชลออกไป!” คมยิงสกัดอย่างบ้าคลั่ง เพื่อเปิดทางให้เอกกับชลสามารถมุดออกไปได้ “ไป! รีบไป! อย่าหันกลับมา!” เอกไม่ลังเลอีกต่อไป เขาประคองชลที่อ่อนแรงกว่าเดิม ค่อยๆ คลานเข้าไปในช่องทางแคบๆ นั้น ชลกัดฟันกรอด กลั้นเสียงครางด้วยความเจ็บปวด “เกือบถึงแล้วครับหัวหน้า!” เอกตะโกนบอก “อีกนิดเดียว!” คมยิงสกัดไปทางปากโพรง จนกระทั่งเห็นร่างของเอกกับชลหายเข้าไปในความมืดด้านนอก “เอาล่ะ! ถึงตาฉันแล้ว!” คมเหลือบมองที่ทางออกเล็กๆ นั้น เขาเห็นว่ามันมีขนาดเล็กเกินไปที่เขาจะมุดออกไปได้ในเวลาอันสั้น “ขอโทษทีนะเพื่อนๆ...” คมพึมพำ “ครั้งนี้... ฉันคงไปกับพวกแกไม่ได้แล้ว...” คมหันหน้ากลับไปเผชิญหน้ากับปากโพรงที่เต็มไปด้วยทหารศัตรู เขาชักระเบิดมือออกมา “ถ้าพวกแกอยากได้ฉันนัก... ก็มาเอาสิ!” คมปลดเซฟตี้ระเบิดมือ “รับไปซะ!” คมขว้างระเบิดมือออกไปอย่างสุดแรงเกิด เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่บริเวณปากโพรง “ไม่!!!” เสียงของเอกดังมาจากข้างนอก คมยิ้มเล็กน้อย “รอดไปให้ได้นะ เอก...” เขาหลับตาลง พร้อมที่จะรับชะตากรรมของตัวเอง เมื่อเสียงระเบิดสงบลง เอกก็ยังคงพยุงชลคลานต่อไปในความมืด ความเจ็บปวดที่ร่างกายแบกรับนั้นเทียบไม่ได้กับความรู้สึกผิดที่ทิ้งหัวหน้าไว้เบื้องหลัง “คุณคม... คุณคม...” เอกพึมพำ “เขา... เขาเสียสละเพื่อเรา...” ชลพูดเสียงแผ่วเบา ดวงตาแดงก่ำ “เราต้องรอดไปให้ได้... เพื่อเขา...” เอกยืนกราน พวกเขาคลานไปตามทางอุโมงค์ใต้ดินที่แคบและมืดมิด อากาศเริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ ทำให้หายใจลำบาก “ตรงนี้... มันเหมือนเป็นทางระบายน้ำเก่า...” ชลกล่าว “เราต้องไปต่อ...” เอกบอก “เราต้องไปให้ถึงหน่วยของเราให้ได้...” ทั้งสองคนพยายามประคองกันไป ท่ามกลางความมืดมิดและความหวาดกลัว ชลเริ่มมีอาการเพ้อ เขาพูดถึงบ้าน พูดถึงครอบครัว “คุณชล... ผมจะพาคุณไปส่ง...” เอกพยายามปลอบ “ผม... ผมเห็นแสงสว่างแล้ว...” ชลพูดเบาๆ “นั่นแหละครับ! เรากำลังจะไปถึงแล้ว!” เอกปลอบใจ เมื่อคลานมาถึงสุดทางอุโมงค์ พวกเขาก็พบกับทางออกเล็กๆ ที่ทอดสู่ป่าทึบที่มืดมิด “เราออกมาได้แล้ว!” เอกตะโกนอย่างโล่งอก “แสงสว่าง...” ชลพึมพำ ก่อนจะหมดสติไป เอกรีบประคองร่างของชลออกมาจากปากอุโมงค์ เขาหันกลับไปมองทางเข้าอย่างอาลัยอาวรณ์ “คุณคม... ขอบคุณ...” เอกประเมินสภาพแวดล้อมรอบตัว พวกเขายังคงอยู่ในพื้นที่ของศัตรู แต่ก็ปลอดภัยจากการไล่ล่าในขณะนี้ “ต้องหาทางกลับฐานให้ได้...” เอกคิดในใจ “ต้องรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด...” เอกอุ้มชลขึ้นบ่า เขาเริ่มออกเดินทางท่ามกลางความมืดมิด โดยอาศัยเพียงสัญชาตญาณและความรู้ที่เคยได้รับการฝึกฝนมา “อดทนหน่อยนะครับคุณชล... เราจะกลับบ้าน...” เอกพูดกับตัวเอง แม้จะสูญเสียคมไป แต่ภารกิจของพวกเขาก็ยังไม่จบลง ความมุ่งมั่นที่จะกอบกู้เพื่อนทหารที่ถูกจับไป และการเอาชีวิตรอดกลับมาให้ได้ ยังคงเป็นแรงผลักดันให้เอกก้าวต่อไป