คมยิงปืนอย่างต่อเนื่อง กระสุนของเขาสะท้อนกับต้นไม้ที่อยู่รอบตัว เกิดประกายไฟวูบวาบในความมืดที่เริ่มคืบคลานเข้ามา “เอก! ชล! อยู่ตรงไหน!” เขาตะโกนถาม “เราต้องรีบออกจากที่นี่!” เสียงตะโกนของเขาแหบพร่าไปด้วยความตึงเครียด “อยู่ตรงนี้ครับหัวหน้า!” เสียงของเอกดังตอบกลับมา “เราหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่! คุณชลบาดเจ็บหนักครับ!” คมหันไปมอง เห็นเอกกำลังพยุงชลหลบอยู่หลังต้นโอ๊กขนาดใหญ่ ต้นไม้ที่ดูแข็งแกร่งราวกับกำแพงธรรมชาติ แต่ก็ไม่สามารถต้านทานแรงกระสุนที่สาดซัดเข้ามาอย่างบ้าคลั่งได้ ชลใบหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมอาบกาย ดวงตาฉายแววเจ็บปวด เขากำหมัดแน่น พยายามกลั้นเสียงร้อง “ชล! ไหวไหม!” คมตะโกนถาม พลางยิงตอบโต้เพื่อกดดันศัตรู “อีกหน่อยเดียวเราจะถึงที่ปลอดภัย!” “ไหวครับหัวหน้า!” ชลตอบเสียงแผ่วเบา แต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น “ผมยังไปต่อได้!” “ดีมาก! ตั้งสติไว้!” คมบอก “เอก! ดูแลคุณชลให้ดีที่สุด! เตรียมพร้อมเคลื่อนที่ตามสัญญาณของผม!” คมประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เสียงปืนที่ดังมาจากหลายทิศทางบ่งบอกว่าพวกเขากำลังถูกโอบล้อม การหลบซ่อนต่อไปไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา พวกเขาต้องการทางออก และทางออกเดียวที่พอจะมองเห็น คือการทะลวงผ่านแนวรบของศัตรูออกไปให้เร็วที่สุด “เอก! ฟังนะ!” คมสั่งการเสียงดัง “ผมจะยิงสกัดให้! พอผมส่งสัญญาณ พวกแกสองคนรีบวิ่งออกมา! วิ่งตรงไปทางทิศตะวันตก! ผมจะตามไป!” “แต่หัวหน้า! ถ้าคุณ...” เอกเริ่มค้าน “ไม่ต้องห่วงฉัน! ฉันเป็นทหารหน่วยพิเศษ! การเอาตัวรอดคือหน้าที่ของฉัน!” คมตัดบทเสียงเด็ดขาด “เชื่อใจฉัน! ปฏิบัติ!” คมสูดหายใจลึก หลับตาลงชั่วครู่เพื่อรวบรวมสมาธิ จากนั้น เขาก็ลืมตาขึ้น ปลดแม็กกาซีนที่ว่างเปล่าออก สลับกับแม็กกาซีนใหม่ที่บรรจุกระสุนเต็ม ความเร็วในการเปลี่ยนปืนของเขาแทบจะมองไม่ทัน “เอก! พร้อมนะ!” คมตะโกน “นับถอยหลัง! สาม! สอง! หนึ่ง! ไป!” ทันทีที่เสียงของคมขาดหายไป เขาก็ระดมยิงใส่ทิศทางที่เสียงปืนดังมาจากแหล่งที่มากที่สุดอย่างไม่ยั้ง กระสุนพุ่งแหวกอากาศราวกับสายฟ้า สร้างกำแพงเสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหว ต้นไม้รอบตัวแตกกระจาย ใบไม้ปลิดปลิว ร่างของคมขยับตัวอย่างรวดเร็วราวกับเงา คล่องแคล่วว่องไวราวกับสัตว์ป่า “ไป!” คมตะโกนใส่เอกที่กำลังพยุงชลให้ลุกขึ้นยืน “ไปให้เร็วที่สุด!” เอกไม่รอช้า เขากระชับแขนของชลให้มั่น แล้วออกวิ่งอย่างสุดกำลัง ชลกัดฟันกรอด แม้ร่างกายจะอ่อนล้าและเจ็บปวด แต่แรงใจที่อยากจะรอดชีวิตก็ทำให้เขากลั้นความเจ็บปวดไว้ได้ คมยังคงยิงสกัดเป็นระยะๆ เพื่อเปิดทางให้เพื่อนร่วมทีม เขากระโดดหลบหลีกการยิงตอบโต้ของศัตรูอย่างชำนาญ วิ่งซิกแซกไปมาระหว่างต้นไม้ใหญ่ ร่างกายของเขาถูกปกคลุมด้วยความมืดของยามค่ำคืน แต่สายตาของเขายังคงเฉียบคม มองเห็นเป้าหมายได้อย่างชัดเจน “พวกมันเยอะเกินไปแล้วหัวหน้า!” เอกตะโกนบอก พลางหันมามองด้านหลัง “อย่าหยุด! วิ่งต่อไป!” คมสั่ง “หาที่กำบังที่แข็งแรงกว่านี้! ผมจะตามไป!” พวกเขาพุ่งทะยานไปข้างหน้า ท่ามกลางเสียงปืนและเสียงตะโกนของศัตรูที่ไล่ตามมาเป็นระยะๆ อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นดินปืนและควัน การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด คมรู้ดีว่าพวกเขาไม่สามารถยืดเยื้ออยู่ในสถานการณ์นี้ได้นาน “หัวหน้า! ทางนี้!” เสียงของเอกดังขึ้นอีกครั้ง คมหันไปมอง เห็นเอกกำลังชี้ไปยังพุ่มไม้หนาทึบที่ดูเหมือนจะเป็นทางเข้าสู่โพรงขนาดเล็ก “ตรงนั้นน่าจะพอหลบได้!” เอกตะโกน คมเร่งความเร็ว เขาเห็นร่องรอยของการต่อสู้ที่ผ่านมา กระสุนเจาะเข้าต้นไม้จนเป็นรูหลายแห่ง บางครั้งก็เฉียดกายเขาไปอย่างหวุดหวิด แต่เขาก็ยังคงสมาธิไว้ได้ “ไป! เข้าไปข้างใน!” คมสั่ง “ผมจะคอยดูต้นทาง!” เอกพยุงชลเข้าไปในโพรงอย่างรวดเร็ว โพรงนั้นไม่ใหญ่มากนัก แต่ก็พอจะให้พวกเขาหลบซ่อนกายได้ “หัวหน้า! รีบเข้ามา!” เอกตะโกน คมเหลือบมองรอบตัว เห็นกลุ่มทหารศัตรูกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ เขาตัดสินใจยิงสกัดอีกชุดใหญ่ เพื่อซื้อเวลาให้ตัวเอง “พวกมันใกล้เข้ามาแล้ว!” คมตะโกน “เอก! พยายามหาทางออกอื่น! อย่าให้มันเข้ามาได้!” คมถอยหลังเข้าสู่โพรงอย่างรวดเร็ว เขาหันปืนออกไปนอกโพรง เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเข้ามา “เป็นไงบ้างชล?” คมถาม พลางมองสำรวจสภาพของชล “ยังไหวอยู่ไหม?” ชลพยักหน้าอย่างอ่อนแรง “ยังไหวครับหัวหน้า แค่... เหนื่อยมาก” “อดทนหน่อย!” คมปลอบ “เราจะปลอดภัยกันแน่!” เสียงฝีเท้าของศัตรูกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสียงโลหะกระทบกันบ่งบอกว่าพวกเขากำลังใช้อาวุธหนัก “เตรียมตัว!” คมสั่งเสียงเข้ม “เราต้องสู้!” ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังสนั่นหวั่นไหวออกมาจากด้านนอกโพรง กลุ่มทหารศัตรูบุกเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว “บุก!” เสียงตะโกนดังขึ้น คมยิงตอบโต้ทันที กระสุนเจาะเข้าใส่ร่างของทหารศัตรูที่พยายามจะเข้ามา แต่พวกมันก็ยังคงดันเข้ามาไม่หยุด “แย่แล้ว! มันมีจำนวนมาก!” เอกร้องบอก “ไม่ต้องห่วง! เราจะรับมือเอง!” คมประกาศก้อง “เอก! ดูแลคุณชล! หาทางเอาตัวรอดให้ได้!” คมลุกขึ้นยืน เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เขาใช้โพรงเป็นที่กำบัง ยิงสกัดศัตรูที่พยายามจะเข้ามาอย่างไม่ลดละ เสียงปืนดังสะท้อนก้องอยู่ในโพรงแคบๆ “พวกมันกำลังพยายามล้อมเรา!” คมบอก “เราต้องหาทางออกอื่น!” คมมองไปรอบๆ ในความมืดของโพรง เขาเห็นรอยแตกเล็กๆ ที่ผนังด้านใน “ตรงนั้น! อาจจะเป็นทางออก!” “แต่... มันเล็กเกินไปนะครับหัวหน้า!” เอกท้วง “เราต้องลอง!” คมตัดสินใจ “เอก! พาคุณชลไปก่อน! ผมจะยิงสกัดพวกมัน!” เอกลังเล แต่เมื่อเห็นแววตาที่แน่วแน่ของคม เขาก็พยักหน้า “ครับหัวหน้า!” เอกประคองชลที่อ่อนแรงกว่าเดิม ค่อยๆ คลานเข้าไปที่รอยแตกนั้น ชลพยายามบีบตัวเข้าไปในช่องแคบๆ นั้นอย่างทุลักทุเล “เร็วเข้า! พวกมันกำลังเข้ามา!” คมเร่ง พลางยิงสกัดอย่างบ้าคลั่ง เสียงปืนดังต่อเนื่อง กระสุนกระทบผนังโพรง เกิดประกายไฟวูบวาบ “เกือบถึงแล้วครับ!” เอกตะโกนกลับมา “ดีมาก!” คมถอยหลังมาอีกขั้น “ผมจะตามไป!” คมหันปืนออกไปอีกครั้ง ยิงใส่กลุ่มทหารที่กำลังบุกเข้ามาอย่างไม่ยั้ง เขาเห็นว่าเอกกับชลกำลังคลานออกมาจากอีกด้านหนึ่งของโพรง “ไปให้พ้น!” คมตะโกน “ผมจะอยู่ต้านเอง!” คมตัดสินใจเสียสละ พลางใช้กระสุนที่มีอยู่ยิงสกัดศัตรูอย่างไม่กลัวตาย เขาเห็นร่างของเอกกับชลหายเข้าไปในความมืดด้านนอกแล้ว “ต้องรอดไปให้ได้... เพื่อภารกิจ...” คมพึมพำกับตัวเอง เขาไม่เสียใจกับการตัดสินใจนี้เลย