เอกรีบเดินต่อไปยังแนวเขาที่อยู่เบื้องหน้า เขายังคงแบกความกังวลเกี่ยวกับชลไว้เต็มอก แต่การรู้ว่ามีหน่วยพยาบาลสนามอยู่ไม่ไกล ทำให้เขามีกำลังใจที่จะก้าวต่อไป “ต้องไปให้ถึง... ต้องไปให้ถึง” เขากล่าวซ้ำๆ ราวกับจะปลุกเร้าตัวเอง ภูมิประเทศเริ่มเปลี่ยนแปลงไป จากป่าทึบกลายเป็นเนินเขาสูงชันและโขดหินที่ขรุขระ เอกต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการปีนป่ายขึ้นไปแต่ละก้าว “ถ้ามีชลอยู่ที่นี่ เขาคงจะปีนได้เร็วกว่าฉันเยอะ” เอกคิดถึงเพื่อนร่วมทีม “หวังว่าเขาจะปลอดภัยนะ” เมื่อขึ้นมาถึงยอดเนินเขา เอกก็มองเห็นทิวทัศน์เบื้องล่าง สลับซับซ้อนไปด้วยป่าและหุบเขา “แนวเขานั่น... อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ” เอกสังเกตการณ์ “ต้องเดินไปทางนั้นต่อ” เขาเริ่มเดินลงจากเนินเขา โดยใช้ความระมัดระวังทุกย่างก้าว เนื่องจากพื้นดินค่อนข้างลื่น ขณะที่กำลังเดิน เอกก็พลันได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากระยะไกล “เสียงอะไรน่ะ?” เขาสงสัย “เสียงเฮลิคอปเตอร์?” เอกรีบก้มตัวลงหลบหลังโขดหิน พลางสอดส่องมองไปบนท้องฟ้า “ใช่จริงๆ ด้วย! เฮลิคอปเตอร์!” เขาเห็นเฮลิคอปเตอร์ลาดตระเวนของฝ่ายศัตรูกำลังบินวนเวียนอยู่เหนือผืนป่า “แย่แล้ว! พวกเขากำลังค้นหาพวกเรา!” เอกรีบหมอบลงกับพื้นทันที พยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม “ต้องซ่อนตัวให้ดีที่สุด” เฮลิคอปเตอร์บินวนเวียนอยู่เป็นเวลานาน ก่อนที่จะบินหายไปในที่สุด “โล่งอกไปที” เอกถอนหายใจ “แต่ก็ไม่ประมาทไม่ได้” เขาลุกขึ้นยืน และเดินต่อไปยังแนวเขาตามแผนที่ที่วางไว้ การเดินทางเป็นไปอย่างยากลำบาก เอกต้องเผชิญกับความเหนื่อยล้า ความหิวกระหาย และความเจ็บปวดจากบาดแผลที่เคยได้รับ “อีกไม่นาน... ฉันต้องไปถึง” เมื่อใกล้ค่ำ เอกก็มาถึงเชิงแนวเขา เขาเห็นทางขึ้นเขาที่ค่อนข้างชัดเจน “ตรงนี้แหละ... หน่วยพยาบาลสนามต้องอยู่แถวนี้” เขาก้าวเท้าขึ้นบันไดที่สร้างขึ้นอย่างหยาบๆ เพื่อเป็นทางขึ้นสู่หน่วยพยาบาล “หวังว่าจะมีคนช่วยชลได้” เมื่อขึ้นมาถึงด้านบน เอกก็พบกับหน่วยพยาบาลสนามที่ตั้งอยู่อย่างเรียบง่าย แต่ก็ดูมั่นคง “ทหาร! ฉันมีคนบาดเจ็บ!” เอกตะโกนบอกเจ้าหน้าที่พยาบาลที่กำลังยืนประจำการอยู่ เจ้าหน้าที่พยาบาลรีบเข้ามาหาเอกทันที “ใจเย็นๆ ครับ! เกิดอะไรขึ้น?” “เพื่อนผม... บาดเจ็บสาหัส... เขาอยู่ที่ปากถ้ำ... ผมต้องกลับไปพาเขามา!” เอกรีบอธิบาย “คุณรอตรงนี้ก่อนนะ! เดี๋ยวผมจะจัดทีมไปช่วย!” เจ้าหน้าที่พยาบาลกล่าว “ไม่! ผมต้องไปเอง! ผมรู้จักทาง!” เอกยืนกราน “แต่คุณก็บาดเจ็บอยู่!” “ผมไม่เป็นไร! ขอแค่คุณจัดรถพยาบาลและอุปกรณ์ให้ผมก็พอ!” เจ้าหน้าที่พยาบาลมองเอกอย่างพิจารณา ก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้! แต่คุณต้องไปกับเรา!” เอกพยักหน้ารับ เขาได้รับความช่วยเหลือในการปฐมพยาบาลเบื้องต้น และได้รับรถพยาบาลพร้อมเจ้าหน้าที่อีกสองนาย “พวกเราจะไปช่วยเพื่อนของคุณ!” เจ้าหน้าที่พยาบาลกล่าว เอกรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ความกังวลเกี่ยวกับชลก็ยังคงอยู่ “ขอให้ปลอดภัยนะเพื่อน...” รถพยาบาลเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปยังจุดที่เอกบอกไว้ “ที่นี่... ใช่ไหม?” เจ้าหน้าที่พยาบาลถาม “ใช่ครับ! ตรงนี้แหละ!” เอกตอบ เจ้าหน้าที่พยาบาลลงจากรถ และรีบเดินเข้าไปยังปากถ้ำ “คุณชล! คุณชล! ได้ยินผมไหม!” แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ “แย่แล้ว... เขาไม่ตอบสนอง” เจ้าหน้าที่พยาบาลกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวล เอกรีบวิ่งเข้าไปในปากถ้ำ และพบว่าชลยังคงนอนอยู่ที่เดิม “ชล! แกเป็นไงบ้าง!” เขาพยายามปลุกชล แต่ก็ไม่สำเร็จ “ผมต้องพาเขาไปเดี๋ยวนี้!” เอกกล่าว เจ้าหน้าที่พยาบาลรีบเข้ามาช่วยกันย้ายร่างของชลขึ้นรถพยาบาล “เราจะรีบพาเขากลับฐานทันที!” ขณะที่รถพยาบาลกำลังจะเคลื่อนตัว เอกก็พลันได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก “ใครน่ะ!” เอกตะโกนถาม เงาร่างของทหารฝ่ายตรงข้ามปรากฏขึ้นที่ปากถ้ำ “พวกแกจะพาใครไป!” หัวหน้าทหารฝ่ายตรงข้ามตะโกนถาม “นี่คือหน่วยพยาบาล! เรากำลังช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ!” เจ้าหน้าที่พยาบาลตอบกลับ “ไม่! พวกเขาคือศัตรู!” ทหารฝ่ายตรงข้ามไม่ยอมรับฟัง “ถอยไป! พวกแกไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!” สถานการณ์เริ่มตึงเครียด เอกรู้ดีว่าเขาต้องทำอะไรบางอย่าง “พวกแกจะเข้ามาไม่ได้!” เอกยืนขวางหน้าปากถ้ำ “ฉันจะปกป้องเพื่อนของฉันเอง!” “แกคิดว่าแกจะสู้พวกเราได้รึไง?” ทหารฝ่ายตรงข้ามหัวเราะเยาะ “ไม่รู้สิ... แต่ฉันจะลองดู!” เอกกัดฟันกรอด “ถอยไปเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันจะยิง!” ทหารฝ่ายตรงข้ามชะงักไปเล็กน้อย พวกเขาเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของเอก “อย่าทำอะไรโง่ๆ เลย!” หัวหน้าทหารพยายามเกลี้ยกล่อม “ฉันไม่ได้โง่! ฉันแค่ทำในสิ่งที่ทหารที่ดีพึงทำ!” ทันใดนั้นเอง เอกก็เห็นบางอย่างที่ทำให้เขาประหลาดใจ “นั่นมัน...?” เขาเห็นทหารอีกกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว “พวกเรามาแล้ว!” เสียงตะโกนดังขึ้น เป็นหน่วยรบพิเศษของไทยที่ได้รับคำสั่งให้เข้ามาสนับสนุน! ทหารฝ่ายตรงข้ามชะงักไปอีกครั้ง เมื่อเห็นหน่วยรบพิเศษของไทยปรากฏตัวขึ้น “พวกแก... มาจากไหน?” หัวหน้าทหารฝ่ายตรงข้ามถามอย่างตกใจ “มาเพื่อช่วยเหลือเพื่อนของเรา!” ทหารหน่วยรบพิเศษตอบกลับ การเผชิญหน้าครั้งใหม่กำลังจะอุบัติขึ้น เอกรู้ดีว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะพาชลหนีไปให้ได้ “ไปกันต่อเถอะ!” เอกกล่าวกับเจ้าหน้าที่พยาบาล “เราต้องรีบพาชลไป!” รถพยาบาลเร่งเครื่องยนต์ และเคลื่อนที่ออกจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงปะทะของหน่วยรบพิเศษไทยกับทหารฝ่ายตรงข้าม เอกมองย้อนกลับไป และเห็นภาพของหน่วยรบพิเศษไทยกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด “ขอบคุณนะ... พวกนาย” เอกพึมพำ เขาหันกลับมามองชลที่นอนหมดสติอยู่บนเบาะ “อดทนไว้นะชล... เรากำลังจะปลอดภัยแล้ว” เอกหลับตาลง และปล่อยให้ความหวังเป็นนำทางเขาไปสู่สิ่งที่ดีกว่า.