เมื่อชายชุดดำส่งสัญญาณ ลูกน้องของเขาก็รีบเคลื่อนตัวเข้ามาหาพร้อมกับเปลของชล เอกและผู้กองธามเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ที่อาจจะบานปลาย แม้จะเหนื่อยล้าและอ่อนแรงจากการเดินทาง แต่สัญชาตญาณนักรบก็ยังคงทำงานเต็มที่ “อย่าทำอะไรเพื่อนของเรา!” ผู้กองธามตะโกนเสียงดัง “เราไม่ต้องการที่จะทำร้ายพวกท่าน” ชายชุดดำกล่าว “เราแค่ต้องการสิ่งที่พวกท่านกำลังจะเอาไป” “เราไม่รู้ว่าท่านกำลังพูดถึงอะไร” ผู้กองธามยืนกราน “เรามาเพื่อช่วยชล เพื่อนทหารของเราเท่านั้น” “การโกหกจะยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง” ชายชุดดำกล่าว “พวกเราสังเกตการณ์ท่านมาตั้งแต่เข้ามาในเขตนี้แล้ว ท่านกำลังพยายามนำ ‘อุปกรณ์บันทึกข้อมูล’ ที่สำคัญอย่างยิ่งยวดออกจากประเทศของเรา” เอกเบิกตากว้าง เขาจำได้ว่าก่อนที่พวกเขาจะออกมาจากหน่วยแพทย์ มีนายทหารคนหนึ่งแอบยื่นกล่องโลหะเล็กๆ ให้กับผู้กองธาม พร้อมกับกระซิบอะไรบางอย่างข้างหู ‘นี่คือสิ่งที่ท่านต้องดูแลให้ปลอดภัยที่สุด’ เขาได้ยินเพียงเท่านั้น แต่ก็เข้าใจว่าสิ่งนั้นสำคัญมาก “นั่นมัน… สิ่งที่นายทหารคนนั้นให้ผมมาหรือ?” ผู้กองธามเอ่ยถามตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปทางเอก “เอก ลืมเรื่องชลไปก่อน ช่วยจัดการเรื่องนี้ที” เอกพยักหน้าเข้าใจในทันที เขาหันไปเผชิญหน้ากับลูกน้องของชายชุดดำที่กำลังประคองเปลของชลอยู่ “ปล่อยเพื่อนของเราเดี๋ยวนี้!” เขาตะโกน แต่ลูกน้องเหล่านั้นกลับไม่สนใจคำสั่งของเขา มีเพียงการมองหน้ากันและเตรียมพร้อมรับมือ “พวกเรามีคำสั่งให้รักษาความปลอดภัยของ ‘วัตถุ’ นี้” หนึ่งในลูกน้องของชายชุดดำกล่าว “และพวกท่านก็กำลังจะขโมยมันไป” “เราไม่ได้จะขโมย!” เอกตะคอกกลับ “เรามาเพื่อช่วยเพื่อนของเรา!” “การช่วยเพื่อนและการทำภารกิจลับมันแยกกันไม่ออกหรอก” ชายชุดดำพูดพลางเดินเข้ามาหาผู้กองธาม “ท่านผู้กองธาม ท่านเป็นนายทหารที่ชาญฉลาด ท่านต้องเข้าใจสถานการณ์” เขาหยุดยืนตรงหน้าผู้กองธาม “หากท่านมอบ ‘อุปกรณ์’ นั้นให้เรา เราจะปล่อยท่านไปพร้อมกับเพื่อนของท่าน” “แล้วชลจะทำอย่างไร” ผู้กองธามถาม “เขาบาดเจ็บสาหัส เราจะทิ้งเขาไว้ไม่ได้” “พวกเรามีหน่วยแพทย์ที่ดี” ชายชุดดำตอบ “เราจะดูแลเขาเป็นอย่างดี” “ผมไม่เชื่อคำพูดของพวกคุณ!” ผู้กองธามสวนกลับ “ผมจะไม่มีวันทิ้งเพื่อนทหารไว้ข้างหลัง!” ทันใดนั้น ชลที่นอนหมดสติอยู่บนเปลก็เริ่มกระสับกระส่าย เขาพยายามจะลืมตาขึ้น แต่ดูเหมือนจะไม่มีแรง “ชล! ชล!” เอกรีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อนรัก “เพื่อน… อย่า… อย่าปล่อยให้พวกเขา… เอาไป…” ชลพูดตะกุกตะกัก ก่อนจะหมดสติไปอีกครั้ง “เห็นไหม” ชายชุดดำพูด “เพื่อนของท่านก็กำลังจะเสียชีวิต หากท่านยังมัวแต่ลังเล” “ท่านกำลังบีบบังคับเรา!” ผู้กองธามคำราม “เรามาถึงจุดนี้แล้ว เราไม่มีทางถอยหลัง!” “ถ้าอย่างนั้น เราก็คงต้องใช้กำลัง” ชายชุดดำกล่าว เขาถอยหลังไปเล็กน้อย ก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกน้องของเขาเข้าจู่โจม เอกและผู้กองธามตั้งรับทันที แม้จะรู้ว่าสู้พวกเขาทั้งหมดคงไม่ไหว แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น เอกคว้าปืนพกออกมาเตรียมพร้อม ผู้กองธามพยายามประคองชลไว้ “เอก! รีบไปเอา ‘อุปกรณ์’ นั้นออกมาจากตัวฉัน!” ผู้กองธามตะโกน “แล้วหาทางหนีไป!” “ไม่ได้เด็ดขาด!” เอกตอบ “ผมจะทิ้งท่านไว้ไม่ได้!” “นี่คือคำสั่ง!” ผู้กองธามเน้นเสียง “ทำตามคำสั่ง!” เอกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของผู้กองธาม เขาก็เข้าใจว่านี่คือโอกาสเดียวที่พวกเขาจะมี “รับทราบครับ!” เอกตอบรับคำสั่ง ก่อนจะรีบหันไปจัดการกับลูกน้องของชายชุดดำที่กำลังพุ่งเข้ามา การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกหนัก เอกใช้ความคล่องแคล่วและประสบการณ์ในการต่อสู้ระยะประชิดหลบหลีกการโจมตีของศัตรู เขาเตะถีบเข้าใส่ลูกน้องของชายชุดดำคนหนึ่งจนเสียหลัก ก่อนจะใช้ปืนพกยิงสกัดการเข้ามาของอีกคนหนึ่ง เสียงปืนดังขึ้นท่ามกลางเสียงฟ้าร้องที่คำรามเป็นระยะ ผู้กองธามพยายามใช้ร่างกายของเขาเป็นเกราะกำบังให้ชล เขาต่อสู้ป้องกันตัวอย่างสุดกำลัง แม้จะได้รับบาดเจ็บจากการปะทะ แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ “รีบไปเอก!” ผู้กองธามตะโกน “อย่าเสียเวลา!” เอกเห็นโอกาส เขาหันไปทางผู้กองธาม “ผมจะกลับมา!” เขากล่าว พลางวิ่งไปที่ผู้กองธาม เขาล้วงเข้าไปในเสื้อของผู้กองธาม และดึงเอากล่องโลหะเล็กๆ ออกมา มันมีน้ำหนักเบา และมีลักษณะเรียบง่าย แต่เขารู้ว่านี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด “ผมไปแล้ว!” เอกกล่าว ก่อนจะคว้าเปลของชลมาไว้ในมือข้างหนึ่ง และวิ่งฝ่าวงล้อมของศัตรูออกไป “หยุดนะ!” ชายชุดดำตะโกน แต่เอกไม่สนใจ เขาวิ่งไปตามเส้นทางที่รกทึบ สลับกับการกระโดดข้ามโขดหิน เขารู้ดีว่าเขามีเวลาไม่มาก เขาต้องนำชลและ ‘อุปกรณ์’ นี้ไปให้ถึงที่ปลอดภัยให้เร็วที่สุด เมื่อเอกหายลับเข้าไปในป่า ชายชุดดำก็หันมามองผู้กองธามด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป “ท่านทำแบบนี้ทำไม” เขาถาม “ผมบอกแล้วไง” ผู้กองธามตอบเสียงหอบ “เรามาเพื่อช่วยเพื่อนของเรา ไม่ใช่เพื่อขโมยอะไรทั้งนั้น” “แล้ว ‘อุปกรณ์’ นั่นล่ะ” ชายชุดดำถาม “มันคืออะไรกันแน่” “ผมไม่รู้” ผู้กองธามตอบ “แต่ผมรู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่พวกคุณควรจะได้ไป” ชายชุดดำมองผู้กองธามนิ่ง เขาเห็นความจริงใจในแววตาของนายทหารตรงหน้า “ท่านกำลังเสี่ยงชีวิตของท่านมากเกินไป” เขาถอนหายใจ “แต่ผมก็เข้าใจ” “ผมต้องปกป้องเพื่อนร่วมงานของผม” ผู้กองธามกล่าว “และผมก็ต้องปกป้องประเทศของผมเช่นกัน” “เอาล่ะ” ชายชุดดำกล่าว “ตอนนี้ พวกท่านกับเพื่อนของท่านปลอดภัยแล้ว แต่ท่านต้องสัญญาว่าจะไม่กลับมาที่นี่อีก” “ผมสัญญา” ผู้กองธามตอบ “และผมจะไม่มีวันลืมสิ่งที่คุณทำในวันนี้” “เราแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง” ชายชุดดำตอบ “โชคดีนะ ผู้กองธาม”