ความมืดมิดและความอับชื้นของทางแยกกลืนกินทุกสิ่ง เสียงฝีเท้าที่ย่ำไปบนพื้นกรวดดังสะท้อนไปมาในความเงียบ เอกยังคงเดินนำหน้า ใช้ไฟฉายส่องนำทางไปเรื่อยๆ เขาต้องคอยระแวดระวังทุกย่างก้าว กลัวว่าจะเหยียบเข้ากับสิ่งมีชีวิตอันตราย หรือพลาดพลั้งตกหลุมที่อาจซ่อนอยู่ภายใต้พื้นดิน “ทางนี้ดูเหมือนจะค่อนข้างชันลงไปเรื่อยๆ” ผู้กองชาญกล่าวขณะที่เดินตามมาติดๆ “ใช่ครับ” เอกตอบ “ผมก็สังเกตเห็นเหมือนกัน” เขาหยุดเดิน หันไปมองทหารที่ตามมา “ทุกคนไหวไหม? ถ้าใครไม่ไหวบอกได้นะ” “ผมยังไหวครับท่านเอก” สิบโทเดชตอบ เสียงเขาฟังดูเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงมีสมาธิ “ผมแค่รู้สึกเย็นๆ ไปทั้งตัว” “พยายามขยับตัวให้ร่างกายอบอุ่นเข้าไว้” เอกแนะนำ “เราต้องไปให้ถึงที่ไหนสักแห่งที่ปลอดภัยก่อนที่อาการของทุกคนจะแย่ไปกว่านี้” พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ สภาพของทางอุโมงค์เริ่มเปลี่ยนแปลงไป ผนังถ้ำเริ่มมีลักษณะเหมือนถูกขุดเจาะด้วยเครื่องจักร ไม่ใช่การกัดเซาะตามธรรมชาติ เอกหยุดชะงัก “นี่มัน… เหมือนไม่ใช่ถ้ำธรรมชาติแล้ว” ผู้กองชาญเดินเข้ามาใกล้ “นายพูดถูก” เขาสังเกตผนังถ้ำอย่างละเอียด “มันดูเหมือนอุโมงค์ที่สร้างขึ้น” “แล้วใครจะสร้างมันขึ้นมา?” แพทย์สนามถามอย่างหวาดระแวง “คงไม่ใช่พวกเราแน่นอน” เอกตอบ “เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น” เขาเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างบนพื้น “ดูนี่สิ” เอกก้มลงไปหยิบวัตถุสีดำเล็กๆ ขึ้นมาดู “มันคือ… สายไฟ” “สายไฟ?” ผู้กองชาญขมวดคิ้ว “หมายความว่าที่นี่มีระบบไฟฟ้า? หรือเคยมี?” “เป็นไปได้ครับ” เดชเสริม “ถ้าเป็นอุโมงค์ที่ถูกสร้างขึ้น ก็ย่อมต้องมีระบบไฟฟ้าสำหรับให้แสงสว่าง” “แล้วทำไมถึงไม่มีไฟเลยล่ะ?” นายทหารอีกคนถาม “อาจจะถูกตัดไฟไปแล้ว หรืออาจจะเป็นระบบที่ใช้เป็นครั้งคราว” เอกสันนิษฐาน “แต่ที่แน่ๆ คือ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เราคิด” พวกเขาเดินต่อไปอย่างระมัดระวังมากขึ้น เมื่อเดินไปอีกหน่อย เอกก็สังเกตเห็นโครงสร้างบางอย่างที่ยื่นออกมาจากผนังด้านหนึ่ง “นั่นมัน… ประตู?” ผู้กองชาญใช้ไฟฉายส่องไปยังทิศทางที่เอกชี้ เห็นเป็นบานประตูเหล็กหนาขนาดใหญ่ที่ขึ้นสนิมเกรอะกรัง “ดูเหมือนจะเป็นทางเข้าอะไรบางอย่าง” “เราจะลองเปิดมันดูไหมครับ?” เดชถามอย่างตื่นเต้น “ใจเย็นๆ” เอกเตือน “เราไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร อาจจะมีอันตรายรออยู่” เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ ลองออกแรงผลักประตู แต่ก็ไม่ขยับ “มันล็อกอยู่” “ให้ผมลองครับ” ผู้กองชาญก้าวเข้ามา เขากระชับปืนพกในมือ แล้วใช้ปลายกระบอกปืนงัดเข้าไปที่ขอบประตูอย่างแรง เสียงเหล็กเสียดสีดังครืดคราด แต่ประตูยังคงไม่ขยับ “มันแข็งแรงมาก” “ลองใช้พลั่วที่พวกเราเอามาสิครับ!” ทหารคนหนึ่งเสนอ “อาจจะงัดได้ง่ายกว่า” พวกเขาช่วยกันนำพลั่วที่แบกมา งัดเข้าไปที่ขอบประตูอย่างสุดแรง เสียงโลหะครืดคราดดังโหยหวน ประตูเริ่มขยับออกทีละน้อย เผยให้เห็นความมืดที่อยู่เบื้องหลัง “ระวัง!” เอกตะโกน เขาเห็นอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ภายในก่อนที่ประตูจะเปิดออกจนสุด ทันใดนั้น ประตูเหล็กก็ถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นร่างของทหารติดอาวุธหลายนายที่ยืนรออยู่ภายใน ดวงตาของพวกเขาสะท้อนแสงไฟฉายอย่างเย็นชา ปืนกลของพวกเขายกเล็งมายังกลุ่มของเอกและพวกพ้อง “หยุด! อย่าขยับ!” เสียงตะโกนดังขึ้นเป็นภาษาที่ไม่คุ้นเคย “แย่แล้ว!” ผู้กองชาญร้อง “เราเจอพวกมันเข้าแล้ว!” การปะทะกันเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน เสียงปืนกลดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ เอกกระโดดหลบเข้าที่กำบังหลังประตูที่เปิดอยู่ พยายามยิงสกัดกั้นการโจมตี ทหารของเราที่บาดเจ็บอยู่แล้วก็พยายามต่อสู้สุดกำลัง “ถอย! กลับไปทางเดิม!” ผู้กองชาญตะโกนสั่ง แต่การถอยกลับไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไป พวกเขาถูกปิดล้อมทั้งสองด้าน ด้านหน้าคือศัตรูที่เพิ่งปรากฏตัว ด้านหลังคือทางอุโมงค์ที่อาจมีกับดัก “เราต้องสู้!” เอกตัดสินใจ เขาเห็นทหารคนหนึ่งกำลังจะถูกกระสุนปืนกล เจาะเข้าร่าง เขาพุ่งตัวออกไปผลักทหารคนนั้นให้พ้นวิถีกระสุน ก่อนที่ตัวเองจะถูกยิงเข้าที่ไหล่ “อ๊าก!” เอกร้องด้วยความเจ็บปวด เขาเซถอยหลังกลับไปที่กำบัง เลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านเครื่องแบบ “ท่านเอก!” เดชร้องด้วยความตกใจ “ฉันไม่เป็นไร!” เอกฝืนยิ้ม “แค่นิดหน่อย” เขาพยายามประคองตัวเอง “เราต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้” ผู้กองชาญเห็นเอกบาดเจ็บ เขากระแทกปืนเข้าที่ใบหน้าของทหารที่พยายามจะเข้ามาประชิดตัว “เดช! พาชลไปที่อื่น! หาที่ซ่อน! เอก! พวกเราต้องรวมกำลังกัน!” เดชพยักหน้า เขาหันไปมองหมอที่กำลังประคองชลอยู่ “มาทางนี้! เร็วเข้า!” ในขณะที่ความโกลาหลกำลังดำเนินไป เอกมองเห็นบางอย่างที่น่าสงสัย เขาเห็นช่องเล็กๆ ที่ผนังด้านหนึ่งของห้องที่เพิ่งเปิดประตูออกไป มันดูเหมือนจะเป็นช่องระบายอากาศ หรือทางลับอะไรบางอย่าง “ผู้กอง!” เอกตะโกน “ดูนั่นสิ!” ผู้กองชาญเหลือบมองตาม “นั่นมัน… อาจจะเป็นทางออก!” “ผมจะลองดู!” เอกตัดสินใจ เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ พุ่งตัวไปยังช่องนั้นอย่างรวดเร็ว เขาคว้าขอบช่องไว้ แล้วออกแรงดึง “เอก! อย่า!” ผู้กองชาญตะโกนห้าม แต่สายไปเสียแล้ว ประตูเหล็กที่เปิดอยู่ถูกผลักกระแทกเข้าอย่างแรงจากด้านนอก ทำให้กลุ่มของเอกต้องแยกออกเป็นสองส่วน เอกถูกแรงกระแทกส่งตัวลอยเข้าไปในช่องเล็กๆ นั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ประตูเหล็กจะปิดกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว ทิ้งให้ผู้กองชาญและทหารส่วนใหญ่ติดอยู่ด้านนอก พร้อมกับเสียงปืนที่ยังคงดังไม่หยุด