เอกเดินตามทิศทางที่ลมเย็นๆ พัดมาอย่างต่อเนื่อง เขาเริ่มรู้สึกถึงความหวังอีกครั้ง หลังจากที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้ายมาตลอด เขาไม่รู้ว่าปลายทางของอุโมงค์นี้จะนำพาเขาไปที่ไหน แต่การได้สัมผัสกับลมธรรมชาติที่พัดเข้ามา มันก็ทำให้จิตใจของเขาเบิกบานขึ้นมาก “หวังว่าคงจะไม่ได้เจออะไรประหลาดๆ อีกนะ” เขาพึมพำกับตัวเอง พลางมองไปรอบๆ อุโมงค์ที่เริ่มจะกว้างขึ้นเล็กน้อย ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหน้า “ใครน่ะ!” เขาตะโกนถามเสียงดังอีกครั้ง พลางชักปืนขึ้นเตรียมพร้อม เสียงฝีเท้าหยุดลง แล้วมีเสียงหนึ่งดังตอบกลับมา “ใครอยู่ตรงนั้น! แสดงตัวออกมา!” เสียงนั้นฟังดูคุ้นเคยอย่างประหลาด เอกเงยหน้าขึ้นมอง แสงไฟฉายที่สลัวจากนาฬิกาข้อมือของเขาส่องไปยังร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก “ผู้กอง!” เอกอุทานออกมาด้วยความดีใจ “เอก! เป็นนายจริงๆ ด้วย! พระเจ้า! ฉันนึกว่า...” ร้อยโทสมศักดิ์พูดไม่จบประโยค เขาวิ่งตรงเข้ามาหาเอกด้วยความเร็ว “ผู้กอง! ผมปลอดภัยแล้ว!” เอกพูดพลางลดปืนลง “แล้วทีมล่ะครับ? เกิดอะไรขึ้น?” “แย่มากเอก! พวกมันบุกเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว! เราเสียกำลังพลไปหลายนาย! ส่วนพวกที่เหลือก็ต้องถอยร่นออกมาทางนี้” ผู้กองสมศักดิ์บอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า “เราพยายามจะเปิดประตูให้ได้ แต่มันล็อคสนิทจริงๆ เราเลยต้องหาทางอื่น” “ผมก็โดนกับดัก... เกือบตายไปแล้วครับ” เอกเล่าถึงประสบการณ์ที่เขาเจอ “ผมตกลงไปในอุโมงค์ แล้วก็เจอประตูเหล็กที่ปิดตาย” “แล้วนายออกมาได้ยังไง?” ผู้กองสมศักดิ์ถามอย่างสงสัย “ผมหาทางลงไปอีก แล้วก็เจอทางนี้ครับ” เอกชี้ไปยังทางเดินด้านหลัง “ตอนแรกผมเจอเสียงแปลกๆ... เหมือนเสียงกระซิบ... เกี่ยวกับอดีตที่นี่” ผู้กองสมศักดิ์พยักหน้า “ฉันพอจะเดาได้... ที่นี่เป็นพื้นที่ที่มีประวัติศาสตร์ที่ซับซ้อน... มีเรื่องราวของความขัดแย้งอยู่เยอะ” “แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงต่อครับ?” เอกถาม “พวกที่เหลืออยู่ที่นี่... เรากำลังจะหาทางออกไปจากอุโมงค์นี่” ผู้กองสมศักดิ์บอก “แต่สัญญาณสื่อสารของเราถูกตัดขาดหมดแล้ว เราไม่รู้ว่าสถานการณ์ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง” “ผมก็เหมือนกันครับ สัญญาณหายไปตั้งแต่ผมตกลงมา” เอกกล่าว “ไม่เป็นไร... อย่างน้อยเราก็ได้เจอกันแล้ว” ผู้กองสมศักดิ์ตบไหล่เอกเบาๆ “เราจะหาทางกลับบ้านไปด้วยกัน” ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันไปตามทางเดินที่เริ่มจะมีแสงสว่างลอดเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ “นั่นไง! แสงสว่าง!” เอกตะโกน “ทางออก!” พวกเขาเร่งฝีเท้าขึ้น พลางมองเห็นปากอุโมงค์ที่อยู่ไม่ไกลนัก แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามา ทำให้มองเห็นทิวทัศน์ด้านนอกได้อย่างชัดเจน “ในที่สุด... ก็ได้เห็นฟ้าอีกครั้ง” ผู้กองสมศักดิ์พูดพลางถอนหายใจยาว เมื่อพวกเขาโผล่ออกมาจากอุโมงค์ พวกเขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในป่าทึบแห่งหนึ่ง “นี่มันที่ไหนกัน?” เอกถาม “ไม่แน่ใจ... แต่ดูเหมือนจะอยู่นอกเขตที่เกิดเหตุแล้ว” ผู้กองสมศักดิ์ตอบ “เราต้องรีบหาทางกลับฐานของเราให้เร็วที่สุด” ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นมาจากรอบทิศทาง! “แย่แล้ว! พวกมันตามมาแล้ว!” ผู้กองสมศักดิ์ตะโกน “เอก! เตรียมตัว!” กระสุนปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ เอกและผู้กองสมศักดิ์รีบหาที่กำบังหลังต้นไม้ใหญ่ “พวกมันมาเยอะมากครับผู้กอง!” เอกตะโกนบอก “เรารู้! เราต้องสู้!” ผู้กองสมศักดิ์ตอบ “หาจังหวะสวนกลับ!” การต่อสู้ที่ดุเดือดเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความสับสนของป่าทึบ เอกและผู้กองสมศักดิ์ต้องต่อสู้กับศัตรูที่ไม่ทราบจำนวนที่คอยตามล่าพวกเขามาติดๆ พวกเขาต้องใช้ไหวพริบและความสามารถทั้งหมดที่มีเพื่อเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์ที่อันตรายถึงขีดสุดนี้ “เราต้องหาทางกลับไปรวมกับทีมให้ได้!” เอกพูดเสียงหนักแน่น “และต้องสืบหาความจริงให้ได้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้!” “แน่นอน!” ผู้กองสมศักดิ์ตอบรับ “เราจะไม่ยอมให้เพื่อนทหารของเราต้องเสียชีวิตไปเปล่าๆ!” แสงแดดที่สาดส่องลงมายังคงเป็นเพียงภาพลวงตา เพราะพายุแห่งสงครามยังคงโหมกระหน่ำอยู่รอบตัวพวกเขา การเดินทางของนักรบข้ามแดนยังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางความเสี่ยงและความไม่แน่นอนที่รออยู่เบื้องหน้า