“พวกเราต้องหาทางออกไปให้ได้! คมกล่าว เขากระชับปืนไรเฟิลในมือแน่น ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว “เก่ง หนึ่ง พวกแกอยู่ไหน” “อยู่ตรงนี้ครับหัวหน้า!” เสียงเก่งดังขึ้น กำลังยิงคุ้มกันอยู่ “เรายิงตอบโต้ได้ แต่จำนวนพวกมันเยอะเกินไป” “เอก สถานการณ์สัญญาณเป็นยังไงบ้าง” คมตะโกนถาม พลางหมอบหลบคมกระสุนที่เฉียดศีรษะไปอีกครั้ง “แย่มากครับหัวหน้า สัญญาณหลักถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง และระบบสำรองที่ผมติดต่อไปก็ถูกรบกวนอย่างหนัก พวกเราโดนปิดล้อมอย่างสมบูรณ์แล้ว” เอกตอบเสียงเครียด มือของเขายังคงทำงานอยู่บนอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็ก พยายามหาช่องทางติดต่อกลับ “ปิดล้อมเหรอ… อย่างน้อยพวกมันก็ยังไม่รู้ว่าเราอยู่ตรงนี้” คมพึมพำกับตัวเอง “ชล รายงานตำแหน่งศัตรู” “พวกมันกระจายกำลังอยู่รอบทิศทางเลยครับหัวหน้า สองชุดกำลังจะบุกเข้ามาทางทิศเหนือ ส่วนอีกชุดกำลังพยายามล้อมกรอบจากทางทิศตะวันออก” ชลตอบพลางสลับตำแหน่งยิงตอบโต้ “พวกเขาใช้ยุทธวิธีโอบล้อมแบบดั้งเดิม แต่จำนวนคนของพวกมันมากกว่าเราหลายเท่าตัว” “มีทางไหนที่เราจะทะลวงออกไปได้บ้าง” คมถามเสียงเข้ม “ทางทิศใต้ครับหัวหน้า มีป่าทึบอยู่ตรงนั้น ถ้าเราสามารถฝ่าวงล้อมไปถึงตรงนั้นได้ อาจจะพอมีโอกาสหลบซ่อนตัวได้” ชลชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง “แต่การจะไปถึงตรงนั้น เราต้องผ่านแนวของพวกมันอย่างน้อยสองแนว” “ได้! เราจะบุกทะลวงไปทางทิศใต้” คมตัดสินใจเด็ดขาด “เก่ง หนึ่ง ปิดปากพวกทางทิศเหนือให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ พวกเราจะใช้เสียงปืนของพวกนายเป็นสัญญาณในการเคลื่อนที่” “รับทราบครับหัวหน้า!” เสียงเก่งตอบกลับมา “เอก รักษาสัญญาณให้เสถียรที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามหาช่องทางติดต่อหน่วยเหนือ หรือหน่วยสนับสนุนที่อยู่ใกล้ที่สุด” คมสั่ง “จะพยายามเต็มที่ครับหัวหน้า” เอกรับคำ “ชล เตรียมพร้อมเคลื่อนที่!” คมตะโกน “พวกนายสองคน เก่ง กับ หนึ่ง คอยยิงสนับสนุนจากด้านหลัง พวกเราจะบุกทะลวงไปก่อน!” “เข้าใจแล้วครับหัวหน้า!” ชลรับคำ คมพยักหน้าให้กับชล ทั้งสองคนเตรียมพร้อมที่จะเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เสียงปืนจากทิศเหนือดังขึ้นถี่ขึ้น เป็นสัญญาณว่าเก่งกับหนึ่งกำลังทำงานของพวกเขาอยู่ “เอาล่ะ ไปกัน!” คมตะโกนพลางลุกขึ้นพร้อมยิง คมกับชลเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วจากที่กำบังหนึ่งไปยังอีกที่กำบังหนึ่ง กระสุนปืนเล็กยาวดังสนั่นหวั่นไหวรอบตัวพวกเขา พวกเขาตอบโต้ด้วยการยิงอย่างแม่นยำไปยังทิศทางของศัตรูที่ปรากฏตัว คมสังเกตเห็นพลทหารของฝ่ายตรงข้ามที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็วจากทางทิศตะวันออก “ทางขวา! พวกมันกำลังจะเข้าถึงตัว!” ชลตะโกนพลางยิงสกัด คมหันปืนไปทางทิศตะวันออกอย่างรวดเร็ว สาดกระสุนเข้าใส่กลุ่มทหารที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามา สองในสามล้มลงทันที ส่วนอีกคนหนึ่งรีบหมอบหลบหลังต้นไม้ใหญ่ “เอก! มีใครอยู่ข้างหลังเราไหม” คมถามเสียงหอบ “ยังครับหัวหน้า พวกมันยังคงมุ่งเน้นมาทางด้านหน้า” เอกตอบ “แต่พวกที่อยู่ทางทิศตะวันออกกำลังจะเข้ามาแล้ว!” “ชล! ไปทางทิศใต้! ตอนนี้!” คมออกคำสั่ง ชลพยักหน้าและเริ่มวิ่งนำไปทางทิศใต้ คมวิ่งตามหลังไปติดๆ พลางหันไปยิงสกัดศัตรูที่พยายามจะเข้ามาจากทางทิศตะวันออก “ทางทิศเหนือเงียบไปแล้วครับหัวหน้า!” เสียงเก่งดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ดี! พวกเรากำลังจะผ่านแนวปะทะแล้ว!” คมตะโกนกลับไป “พวกแกเตรียมตัวตามมา!” คมกับชลวิ่งเข้าสู่แนวป่าทึบที่อยู่ทางทิศใต้ ความรกของต้นไม้และพุ่มไม้ช่วยบดบังการมองเห็นของศัตรูได้เป็นอย่างดี เสียงปืนจากแนวปะทะเริ่มห่างออกไปเรื่อยๆ “เราผ่านออกมาได้แล้ว!” ชลกล่าวอย่างโล่งอก “ยังไม่วางใจ” คมตอบ พลางชะลอฝีเท้าลง “มันอาจจะมีกับดัก หรือพวกมันอาจจะตามมา” “สัญญาณครับหัวหน้า!” เอกตะโกนขึ้นมา “ผมจับสัญญาณได้! สัญญาณอ่อนมาก แต่พอจะส่งข้อความสั้นๆ ได้!” “ส่งอะไรไปได้บ้าง” คมถามทันที “สถานการณ์ฉุกเฉิน ต้องการความช่วยเหลือเร่งด่วน ตำแหน่งปัจจุบัน… เอ่อ… กำลังประเมิน…” เอกตอบติดขัด “สัญญาณขาดหายอีกแล้วครับหัวหน้า!” “บ้าจริง!” คมสบถ “พวกมันมีระบบป้องกันการสื่อสารที่ดีจริงๆ” “ดูเหมือนว่าพวกมันจะรู้ว่าเรากำลังจะพยายามติดต่อกลับ” ชลกล่าวอย่างกังวล “ไม่เป็นไร เรายังไงก็ต้องหาทางไปต่อ” คมพูดพลางปัดใบไม้ที่เกาะอยู่บนเสื้อ “เก่ง หนึ่ง พวกแกอยู่ไหน” “อยู่ข้างหลังครับหัวหน้า กำลังตามเข้ามา” เสียงเก่งตอบกลับมา “ดี! พวกแกเดินหน้าเข้ามา เราจะหาที่กำบังที่ดีกว่านี้” คมกล่าว คม ชล และเอก เดินลึกเข้าไปในป่าทึบอย่างระมัดระวัง ขณะที่เก่งและหนึ่งก็ตามเข้ามาสมทบ เสียงฝีเท้าของพวกเขากระทบกับใบไม้แห้งเบาๆ “เราควรจะไปทางไหนต่อครับหัวหน้า” เก่งถาม “เราต้องหาที่ตั้งมั่นที่ปลอดภัยกว่านี้ก่อน” คมมองไปรอบๆ “แล้วค่อยวางแผนการต่อไป” “พวกมันน่าจะกำลังตามหาเราอยู่” หนึ่งกล่าว “แน่นอน” คมตอบ “แต่ถ้าเราสามารถหลบซ่อนตัวในป่านี้ได้สักพัก พวกมันอาจจะถอดใจและถอนกำลังบางส่วนออกไป” “หรือพวกมันจะส่งหน่วยลาดตระเวนเข้ามาในป่าก็ได้ครับ” ชลเตือน “ใช่” คมเห็นด้วย “ดังนั้นเราต้องระวังตัวเป็นพิเศษ” พวกเขาเดินลึกเข้าไปในป่าอีกระยะหนึ่ง จนกระทั่งพบกับโขดหินขนาดใหญ่ที่สามารถใช้เป็นที่กำบังได้ “ตรงนี้แหละ” คมกล่าว “เก่ง หนึ่ง หาที่ซุ่มโจมตีเผื่อพวกมันตามมา ส่วนเอก หาวิธีติดต่อไปยังหน่วยสนับสนุนให้ได้ก่อนที่พวกมันจะมาถึง” “รับทราบครับหัวหน้า” ทั้งสามคนตอบรับและแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง คมกับชลยืนเฝ้าระวังอยู่บริเวณโขดหิน พลางมองออกไปนอกแนวป่า เสียงลมพัดใบไม้ดังเป็นระยะๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด “คุณคิดว่าเราจะทำภารกิจนี้สำเร็จไหมครับหัวหน้า” ชลถามเสียงเบา คมหันไปมองชล ดวงตาของเขายังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว “เราต้องทำสำเร็จ” เขาตอบ “เพื่อนของเรายังรอเราอยู่” “ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นครับ” ชลกล่าว “เอก! มีอะไรคืบหน้าไหม” คมตะโกนถามออกไป “ยังครับหัวหน้า สัญญาณถูกรบกวนอย่างหนัก” เอกตอบกลับมา “ปล่อยมันไปก่อน” คมกล่าว “ตอนนี้หน้าที่ของพวกเราคือการรักษาชีวิต และรอโอกาส” คมมองไปยังทิศทางที่พวกเขาเพิ่งจากมา ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามาในป่า บ่งบอกว่าเวลาของพวกเขากำลังจะหมดลง “เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น” คมย้ำ “พวกมันไม่ได้มีแค่ทหารธรรมดา พวกมันมีนักรบที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี” “ครับหัวหน้า” ชลตอบรับ “เราต้องใช้ความได้เปรียบของภูมิประเทศให้เป็นประโยชน์” คมกล่าว “ผมคิดว่าเราน่าจะลองหาแหล่งน้ำก่อนนะครับ” ชลเสนอ “เราเสียน้ำไปค่อนข้างมากในการต่อสู้เมื่อครู่” “ดี! ความคิดที่ดี” คมเห็นด้วย “เก่ง หนึ่ง พวกแกยังได้ยินเสียงอะไรผิดปกติไหม” “ไม่มีครับหัวหน้า เงียบมาก” เสียงเก่งตอบกลับมา “ดี! งั้นชล กับ เอก ไปหาแหล่งน้ำ ส่วนพวกเราจะเฝ้าที่นี่” คมออกคำสั่ง ชลกับเอกพยักหน้าและเดินออกไปตามทิศทางที่คมชี้นำอย่างระมัดระวัง คมกับชลยืนเฝ้าอยู่บริเวณโขดหิน มือยังคงจับปืนไว้แน่น “หวังว่าพวกเขาจะกลับมาอย่างปลอดภัยนะ” ชลกล่าว “เราต้องเชื่อมั่นในตัวเพื่อนร่วมทีม” คมตอบ “เราผ่านอะไรมาด้วยกันมากกว่านี้แล้ว” “จริงครับหัวหน้า” ชลเห็นด้วย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากด้านหลัง “ใครน่ะ!” คมตะโกนพลางหันปืนไปทางต้นเสียง