สายลมยามเช้าพัดโชยมาแผ่วเบา แต่ไม่ได้ช่วยคลายความอึดอัดที่เกาะกินหัวใจของคม คมก้มมองบาดแผลที่ขาของชลด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แม้จะได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นจากเอกแล้ว แต่ดูเหมือนว่าแผลจะใหญ่และลึกกว่าที่คิด “ชล ยังไหวอยู่ไหม” คมเอ่ยถาม พยายามซ่อนความกังวลในน้ำเสียง ชลกัดฟันแน่น พยักหน้าเบาๆ “ไหวครับหัวหน้า แค่… มันปวดนิดหน่อย” เขาพยายามลุกขึ้นยืน แต่ก็ต้องทรุดตัวลงไปอีกครั้ง ความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาอีกระลอก เอกรีบเข้ามาประคอง “อย่าเพิ่งฝืนเลยครับหัวหน้า เห็นว่ามีแหล่งน้ำอยู่ไม่ไกล เราไปพักที่นั่นก่อนดีกว่า” คมพยักหน้าเห็นด้วย “เออดี เอก พยุงชลไปก่อน ข้าจะดูลาดเลา” คมหยิบปืนขึ้นมาตรวจเช็คอีกครั้ง สอดส่ายสายตาไปรอบๆ บริเวณ พลางประเมินสถานการณ์ “พวกเราต้องระวังตัวให้มาก ที่นี่ไม่ใช่บ้านเราอีกต่อไป การเดินทางทุกย่างก้าวอาจมีความหมายถึงความเป็นความตาย” ทั้งสามคนเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง ชลต้องอาศัยการพยุงของเอกเป็นส่วนใหญ่ ทุกย่างก้าวที่เขาทำเต็มไปด้วยความยากลำบาก แต่เขาก็ไม่ปริปากบ่น มีเพียงสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเท่านั้นที่บ่งบอกถึงสภาพร่างกาย ไม่นานนัก พวกเขาก็ได้ยินเสียงน้ำไหล คมนำทางไปที่ต้นเสียง และพบกับลำธารสายเล็กๆ ที่ไหลรินผ่านม่านใบไม้หนาทึบ น้ำใสสะอาดสะท้อนแสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องลอดกิ่งก้านสาขาลงมา “แหล่งน้ำนี่เอง” เอกพึมพำด้วยความโล่งอก “ดี เราจะพักที่นี่สักครู่ ให้ชลได้พักฟื้น และเราจะได้เติมเสบียงน้ำ” คมสั่ง เสียงทุ้มหนักแน่น “เอก ช่วยหาทางทำความสะอาดแผลของชลอีกครั้ง และดูว่าพอจะหาอะไรมากินประทังชีวิตได้บ้างไหม ข้าจะไปหาที่ซ่อนตัวที่ดีกว่านี้” เอกพยักหน้ารับ เขาหยิบกระติกน้ำออกมาเติมให้เต็ม แล้วจึงช่วยชลนั่งลงข้างลำธาร เขาแกะผ้าพันแผลเก่าออกอย่างเบามือ พลางสำรวจบาดแผลอย่างละเอียด “แผลลึกเหมือนกันนะครับหัวหน้า แต่ยังดีที่ไม่โดนเส้นเลือดใหญ่” เขากล่าวกับคม คมพยักหน้า “หาอะไรมาห้ามเลือดให้แน่นหนาอีกที และดูว่ามีสมุนไพรแถวนี้พอจะช่วยบรรเทาอาการได้ไหม” ขณะที่เอกกำลังง่วนอยู่กับการดูแลชล คมก็เดินสำรวจไปรอบๆ บริเวณ เขาปีนขึ้นไปบนเนินดินเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากลำธาร เพื่อมองหาจุดที่สามารถซ่อนตัวได้ดียิ่งขึ้น ยิ่งมองออกไปไกลเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง “พวกนั้น… พวกนั้นตามรอยเรามาแน่” คมพึมพำกับตัวเอง ความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เขามองเห็นร่องรอยบางอย่างที่ดูไม่เป็นธรรมชาติบนพื้นดิน เป็นรอยเท้าที่ดูเหมือนจะถูกพยายามอำพรางไว้ แต่ด้วยประสบการณ์ในสนามรบหลายปี ทำให้เขามองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็น “เอก ชล!” คมตะโกนเรียกเสียงดัง “เก็บของ! เราต้องย้ายที่เดี๋ยวนี้!” เอกตกใจ รีบหันมามอง “เกิดอะไรขึ้นครับหัวหน้า” “มีร่องรอยคนตามเรามา” คมกล่าวอย่างรวดเร็ว “ดูเหมือนพวกเขาจะรู้ว่าเราอยู่ที่นี่” ชลหน้าซีดเผือด “เป็นพวกทหารของที่นี่ หรือว่า… พวกที่จับเพื่อนเราไป” “ไม่รู้แน่ชัด” คมตอบ “แต่เราไม่เสี่ยง พวกเราต้องไปจากที่นี่ก่อนที่พวกเขาจะมาถึง” เอกรีบช่วยพยุงชลให้ลุกขึ้นอีกครั้ง ชลกัดฟันแน่น พยายามฝืนความเจ็บปวด “ผมไหวครับหัวหน้า” “ดี” คมกล่าว “ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ข้าเห็นจุดที่น่าจะใช้เป็นที่ซ่อนได้ดีกว่านี้” ทั้งสามคนเคลื่อนที่ออกจากลำธารอย่างรวดเร็ว คมนำหน้า คอยสอดส่ายสายตาไปข้างหลังเป็นระยะๆ เพื่อประเมินสถานการณ์ เขาเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่สนใจกับสภาพร่างกายของชลที่กำลังอ่อนแรง พลางคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ “หัวหน้าครับ” เอกเอ่ยขึ้นขณะที่พยุงชลให้เดินไป “เราจะไปไหนต่อครับ” “ยังไม่แน่ใจ” คมตอบ “แต่ต้องหาที่ปลอดภัยก่อน อย่างน้อยก็ต้องหลบตาพวกที่ตามเรามาให้ได้ก่อน” ยิ่งเดินลึกเข้าไปในป่า ทึบเท่าไหร่ สัญญาณของความผิดปกติก็ยิ่งชัดเจนขึ้น คมสังเกตเห็นกิ่งไม้ที่ถูกหักอย่างผิดธรรมชาติ การเดินเหยียบย่ำใบไม้ที่ดังเกินกว่าจะเป็นสัตว์ป่าธรรมดา “พวกเขาอยู่ใกล้เข้ามาแล้ว” คมกระซิบบอก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา โคมหันขวับไปมอง เห็นกลุ่มคนสวมชุดพรางกำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว “แย่แล้ว! พวกเขาเจอเราแล้ว!” “วิ่ง!” คมตะโกน “เอก พยุงชล วิ่งไปทางพุ่มไม้ใหญ่ตรงนั้น! ข้าจะถ่วงเวลา!” คมหันปืนเล็งไปยังกลุ่มคนเหล่านั้น เขาไม่คิดจะต่อสู้แบบซึ่งหน้า เขาเพียงต้องการซื้อเวลาให้ชลกับเอกหนีไปได้ “ไปเลย!” เอกไม่ลังเล เขาออกแรงดึงชลให้วิ่งไปตามทิศทางที่คมชี้ ชลพยายามอย่างสุดกำลัง แม้ขาข้างซ้ายจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็ตาม คมยิงปืนขึ้นฟ้าไปนัดหนึ่ง เพื่อเป็นการส่งสัญญาณและเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของศัตรู “พวกมันเข้ามาแล้ว!” เขาตะโกนอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังวิ่งตามชลกับเอกไป แต่ดูเหมือนว่าศัตรูจะมีความชำนาญในพื้นที่เป็นอย่างดี พวกเขาตามติดมาอย่างกระชั้นชิด เสียงปืนเริ่มดังขึ้นเป็นระยะๆ กระสุนเฉี่ยวผ่านต้นไม้ไปอย่างหวุดหวิด “หัวหน้า!” เอกตะโกน “ทางนี้!” เอกพากันชลเลี้ยวเข้าสู่พุ่มไม้ทึบ บังตาจนศัตรูมองตามได้ยาก คมตามมาติดๆ เขาเห็นช่องว่างเล็กๆ ระหว่างก้อนหินขนาดใหญ่ ที่พอจะใช้เป็นที่หลบซ่อนได้ชั่วคราว “หลบตรงนี้!” ทั้งสามคนมุดเข้าไปซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหิน เสียงฝีเท้าของศัตรูเดินผ่านไปไม่ไกลนัก พวกเขาได้ยินเสียงตะโกนเป็นภาษาที่ไม่คุ้นเคย “พวกเขาไปแล้ว?” ชลถามเสียงหอบ “ยังไม่แน่” คมกระซิบตอบ “เราต้องอยู่ที่นี่สักพัก อย่าเพิ่งขยับ” พวกเขานั่งนิ่งฟังเสียงรอบข้างอย่างตั้งใจ เวลาผ่านไปเนิ่นนาน แต่เสียงฝีเท้าของศัตรูก็ยังคงวนเวียนอยู่ไม่ห่าง “ดูเหมือนพวกเขาจะกำลังปูพรมค้นหา” คมวิเคราะห์ “เราคงต้องหาทางหนีออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด” คมค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปดู สังเกตการณ์ตำแหน่งของศัตรู เขาเห็นว่ากลุ่มศัตรูได้กระจายกำลังกันออกไปแล้ว แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ยังคงเดินลาดตระเวนอยู่ “เราต้องรอจังหวะ” “หัวหน้าครับ” เอกกระซิบถาม “เรากำลังจะไปไหนครับ” “หาที่ปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะหาได้” คมตอบ “และเราต้องหาทางติดต่อกับหน่วยของเราให้ได้โดยเร็วที่สุด” ทันใดนั้น สายตาของคมก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนตัวอยู่ใต้กองใบไม้แห้งที่ทับถมกันอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ “นั่นอะไรน่ะ” เขาพึมพำ คมใช้ปลายกระบอกปืนเขี่ยกองใบไม้ออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นแผ่นโลหะบางอย่างที่ถูกฝังอยู่ใต้ดิน “ดูเหมือนจะเป็น… ประตูทางเข้า” คมกล่าว “ประตู?” เอกถามอย่างสงสัย “ประตูไปไหนครับ” “ไม่รู้” คมตอบ “แต่ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้อย่างดี อาจจะเป็นที่หลบภัย หรืออาจจะเป็นกับดัก” “เราจะลองเปิดดูไหมครับหัวหน้า” ชลถามด้วยความหวัง คมใช้เวลาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง “เราไม่มีทางเลือกมากนัก” เขาตัดสินใจ “ถ้าเราอยู่ที่นี่ต่อไป พวกนั้นก็จะเจอเรา” คมใช้ปลายมีดของเขาค่อยๆ สอดเข้าไปตามขอบของแผ่นโลหะ พยายามงัดมันขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ เอกกับชลช่วยกันมองซ้ายมองขวา คอยระวังภัย ในที่สุด แผ่นโลหะก็ขยับ เสียงเสียดสีเบาๆ ดังขึ้น คมพยายามออกแรงงัดอีกครั้ง และแผ่นโลหะนั้นก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นโพรงมืดทึบเบื้องล่าง “เป็นทางลง” คมกล่าว “ดูเหมือนจะเป็นทางลับ” “เราจะลงไปไหมครับ” เอกถาม คมพยักหน้า “เราต้องลงไป” เขาหันไปมองชล “ชล ยังไหวอยู่ไหม” ชลพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ไหวครับหัวหน้า” คมส่งปืนให้เอก “เอก ถือปืนนำหน้าลงไปก่อน สังเกตดูว่ามีอะไรอันตรายหรือไม่” เอกรับปืนมาอย่างรวดเร็ว “ครับหัวหน้า” คมหันไปทางชล “ส่วนเจ้า พยุงชลให้ดี แล้วตามข้ามา” คมเป็นคนสุดท้ายที่ลงไปในโพรงมืดนั้น เมื่อเขากระโดดลงไปถึงพื้น เขาก็รีบดึงแผ่นโลหะปิดทางเข้าให้เหมือนเดิม เพื่ออำพรางไม่ให้ใครพบเห็น แสงสลัวๆ จากปืนของเอก ส่องให้เห็นภายในโพรง มันเป็นทางเดินแคบๆ ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต ผนังเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ดูเหมือนจะเป็นโครงสร้างที่ถูกสร้างขึ้นมานานแล้ว “ที่นี่… ที่นี่เหมือนฐานลับเลยครับหัวหน้า” เอกกล่าวด้วยความทึ่ง “เรายังไม่รู้ว่ามันคืออะไร” คมตอบ “แต่ที่แน่ๆ มันปลอดภัยกว่าข้างบนเยอะ” ทั้งสามคนค่อยๆ เดินไปตามทางเดินนั้น คมกับเอกเดินประกบชล คอยระวังภัยไปตลอดทาง “หัวหน้าครับ” ชลเอ่ยขึ้น “ดูเหมือนว่าเรากำลังจะเจออะไรบางอย่างที่สำคัญ” “ข้าก็หวังเช่นนั้น” คมตอบ “เพราะถ้าเราไม่เจออะไรเลย การหลบมาที่นี่ก็คงจะเสียเวลาเปล่า” พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ทางเดินเริ่มกว้างขึ้น และไฟสลัวๆ ก็เริ่มส่องสว่างขึ้นมาเป็นระยะๆ “นี่มัน…” เอกอุทานเมื่อพวกเขาเดินมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ ภายในห้องโถงนั้น มีอุปกรณ์ต่างๆ วางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ทั้งคอมพิวเตอร์ จอภาพขนาดใหญ่ และเอกสารจำนวนมาก “ที่นี่… ไม่ใช่ที่ที่พวกทหารปกติจะสร้างขึ้น” คมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “นี่มันต้องเป็นฐานปฏิบัติการลับอะไรสักอย่างแน่ๆ” เอกเดินเข้าไปดูจอคอมพิวเตอร์ “ยังมีไฟอยู่เลยครับหัวหน้า และมีกระแสไฟฟ้าด้วย” “อย่าเพิ่งไปยุ่งกับมัน” คมเตือน “เรายังไม่รู้ว่านี่มันที่ไหน และใครเป็นเจ้าของ” คมเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องโถง เขาเห็นแผนที่ขนาดใหญ่ที่ถูกกางออกอยู่บนโต๊ะตัวหนึ่ง แผนที่นั้นแสดงถึงบริเวณพรมแดนระหว่างประเทศของพวกเขา กับประเทศเพื่อนบ้าน “นี่มัน… แผนที่ฐานทัพของพวกมัน” คมกล่าว พลางชี้ไปที่จุดต่างๆ บนแผนที่ “และดูเหมือนว่า… พวกมันกำลังจะเคลื่อนกำลังเข้ามาในเขตแดนของเรา” “อะไรนะครับ!” ชลอุทานด้วยความตกใจ “นี่มัน… ข้อมูลที่สำคัญมาก” คมกล่าว “เราต้องรีบนำข้อมูลนี้กลับไปให้หน่วยเหนือให้ได้” เอกรีบวิ่งไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ “ผมจะลองคัดลอกข้อมูลทั้งหมดเก็บไว้ครับหัวหน้า” “ระวังตัวด้วย” คมกำชับ “เราไม่รู้ว่าระบบความปลอดภัยของที่นี่เป็นอย่างไร” ขณะที่เอกกำลังง่วนอยู่กับการคัดลอกข้อมูล คมกับชลก็ยังคงสำรวจภายในฐานลับแห่งนี้ต่อไป พวกเขาพบว่าภายในฐานแห่งนี้มีห้องเก็บอาวุธ ห้องเก็บเสบียง และแม้กระทั่งห้องพักส่วนตัว “นี่มัน… ฐานบัญชาการของพวกมันชัดๆ” คมกล่าว “และดูเหมือนว่าพวกเขาจะกำลังวางแผนอะไรบางอย่างที่ใหญ่มาก” “ผมคัดลอกข้อมูลเสร็จแล้วครับหัวหน้า!” เอกตะโกนบอก “ดีมาก” คมกล่าว “ตอนนี้ เราต้องหาทางออกจากที่นี่ และนำข้อมูลนี้ไปส่งให้ถึงมือผู้บังคับบัญชาของเราให้เร็วที่สุด” แต่ดูเหมือนว่าการออกจากที่นี่ จะไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะเมื่อคมหันไปมองที่ทางเข้า ก็พบว่าทางเข้าได้ถูกปิดตายไปเสียแล้ว