“อะไรกัน!” คมอุทานด้วยความตกใจ เขารีบวิ่งไปที่ทางเข้า แล้วใช้แรงทั้งหมดดันแผ่นโลหะที่ปิดทางเข้าอยู่ แต่ก็ไม่สามารถขยับมันได้แม้แต่น้อย “มันถูกล็อคจากข้างนอก!” “แย่แล้วครับหัวหน้า!” เอกกล่าว พลางหันไปมองทางเข้าด้วยสีหน้ากังวล “เราติดกับแล้ว!” ชลพยายามประคองตัวเองลุกขึ้นยืน เขาเดินไปที่ทางเข้า แล้วใช้มือเคาะไปที่แผ่นโลหะ เสียงก้องกังวานแต่ก็ไร้ผล “พวกเขาคงรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่” “ไม่น่าจะเป็นไปได้” คมส่ายหน้า “พวกที่ไล่ล่าเราอยู่ข้างนอก คงไม่รู้ว่าเราเข้ามาในนี้ พวกเขาคงคิดว่าเราหนีไปทางอื่นแล้ว” “แล้วใครเป็นคนปิดทางเข้าครับหัวหน้า” เอกถาม “ไม่รู้” คมตอบ “แต่ที่แน่ๆ คือ พวกเขาต้องเป็นพวกเดียวกับที่สร้างฐานแห่งนี้ขึ้นมา” คมหันกลับมามองเอก “ข้อมูลที่เจ้าคัดลอกมา มีอะไรที่บอกถึงทางออกอื่นบ้างไหม” เอกรีบกลับไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ “เดี๋ยวนะครับหัวหน้า ผมจะลองดู…” เขากดแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอ ขณะที่เอกกำลังค้นหาข้อมูล ชลก็เดินสำรวจไปรอบๆ ห้องโถงอีกครั้ง เขาเดินเข้าไปดูในห้องเก็บอาวุธ “อาวุธที่นี่… ดูทันสมัยมากเลยครับหัวหน้า” เขาหยิบปืนไรเฟิลรุ่นล่าสุดขึ้นมาดู “เหมือนกับอาวุธที่พวกหน่วยพิเศษใช้กันเลย” “แสดงว่าฐานแห่งนี้… ไม่ใช่ของทหารธรรมดา” คมกล่าว “อาจจะเป็นหน่วยรบพิเศษของประเทศเพื่อนบ้าน ที่กำลังเตรียมการบางอย่าง” “หัวหน้าครับ!” เอกตะโกนขึ้น “เจอแล้ว! มีทางออกฉุกเฉินอยู่ทางด้านหลังของห้องนี้ครับ! มันถูกซ่อนไว้อย่างดีเลย” “อยู่ที่ไหน” คมถาม “ตรงนั้นครับ!” เอกชี้ไปที่ผนังด้านหนึ่งของห้องโถง “มันถูกพรางไว้ด้วยแผงเหล็กที่เหมือนกับผนังเลย” คมเดินไปที่จุดที่เอกชี้ เขาใช้มือสัมผัสไปที่ผนังอย่างระมัดระวัง “ใช่จริงๆ ด้วย” เขาพึมพำ “ดูเหมือนจะมีการกดสวิตช์อะไรบางอย่างเพื่อเปิดมัน” “ผมจะลองหาดูครับ” เอกรีบไปที่แผงควบคุมที่อยู่ใกล้ๆ “มีปุ่มสีแดงอยู่นี่ครับ!” เอกกดปุ่มสีแดงนั้นทันที เสียงกลไกบางอย่างดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงแผ่นเหล็กเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นอุโมงค์มืดทึบเบื้องล่าง “สำเร็จ!” เอกตะโกนอย่างดีใจ “อย่าเพิ่งดีใจไป” คมเตือน “เรายังไม่รู้ว่าอุโมงค์นี้จะพาเราไปที่ไหน และมันอาจจะมีอันตรายรออยู่” “แต่เราก็มีทางออกแล้วนะครับหัวหน้า” ชลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง “ใช่” คมพยักหน้า “แต่เราต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิม” คมหันไปมองเอก “เอก เจ้าเก็บข้อมูลทั้งหมดใส่ในเครื่องเข้ารหัสแล้วใช่ไหม” “เรียบร้อยครับหัวหน้า” เอกตอบ “ข้อมูลปลอดภัยแน่นอน” “ดี” คมกล่าว “ทีนี้ เราต้องรีบออกจากที่นี่ไปก่อนที่พวกมันจะรู้ตัว” คมสั่งให้เอกนำหน้าเข้าไปในอุโมงค์ก่อน โดยมีชลคอยพยุงตัวเองเดินตามไปติดๆ ส่วนคมเป็นคนสุดท้าย เขาหันกลับไปมองห้องโถงที่พวกเขาเพิ่งจากมา เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินเข้าอุโมงค์ไป อุโมงค์นั้นแคบและมืดกว่าทางเดินแรกมาก แสงจากไฟฉายของเอก ส่องไปได้ไม่ไกลนัก พวกเขาต้องเดินอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน “หัวหน้าครับ” เอกเอ่ยขึ้นหลังเดินไปได้สักพัก “ดูเหมือนว่าอุโมงค์นี้จะกำลังลาดลงไปเรื่อยๆ” “ใช่” คมตอบ “เรากำลังมุ่งหน้าสู่ใต้ดินลึกลงไปอีก” “แล้วเราจะออกมาข้างนอกได้ยังไงครับ” ชลถาม “ข้าก็ไม่แน่ใจ” คมยอมรับ “แต่ข้าเชื่อว่าต้องมีทางออกที่นี่” พวกเขาเดินต่อไปอีกสักพักใหญ่ จนกระทั่งแสงไฟฉายของเอก เริ่มเห็นผนังอุโมงค์ที่เปลี่ยนไป มันเริ่มมีลักษณะคล้ายกับถ้ำธรรมชาติมากขึ้น “ดูเหมือนเรากำลังจะออกจากโครงสร้างที่มนุษย์สร้างขึ้นแล้วครับหัวหน้า” เอกกล่าว “ดี” คมตอบ “นั่นหมายความว่าเรากำลังจะเข้าใกล้พื้นที่ปลอดภัยมากขึ้น” ในที่สุด พวกเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างที่ดังมาจากเบื้องหน้า เสียงน้ำไหล คมเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย และในไม่ช้า พวกเขาก็พบว่าตัวเองกำลังจะออกมาสู่ภายนอก แสงสลัวๆ ส่องลอดเข้ามาจากปากอุโมงค์ที่อยู่ไม่ไกล พวกเขาเดินไปที่ปากอุโมงค์ และพบว่ามันเปิดออกสู่ลำธารใต้ดินสายหนึ่ง “โอ้โห” เอกอุทาน “นี่มัน… โลกอีกใบเลยนะครับ” “มันคงจะเป็นทางออกฉุกเฉินที่เชื่อมต่อกับระบบถ้ำใต้ดิน” คมวิเคราะห์ “พวกมันคงไม่คิดว่าเราจะหาเจอ” “แต่เราจะออกไปจากตรงนี้ยังไงครับ” ชลถาม “เราไม่รู้ว่าเราอยู่ตรงไหน” คมมองไปรอบๆ “เราต้องตามลำธารสายนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเจอทางออกสู่ภายนอก” ทั้งสามคนก้าวลงไปในน้ำเย็นเฉียบของลำธาร พวกเขาเดินลุยน้ำไปอย่างทุลักทุเล ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงน้ำไหลที่ดังสะท้อนไปมา “หัวหน้าครับ” เอกกล่าว “ผมคิดว่าเรากำลังจะเจอกับอะไรบางอย่าง” คมเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ “ทางออก!” เขากล่าว “รีบไปกันเถอะ!” ทั้งสามคนเร่งความเร็วขึ้น พยายามที่จะรีบออกไปจากความมืดมิดนี้ให้เร็วที่สุด เมื่อพวกเขาออกมาถึงภายนอก ก็พบว่าตัวเองอยู่ในป่าทึบแห่งหนึ่ง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม แสดงว่าใกล้จะค่ำเต็มที “เราอยู่ที่ไหนกันแน่” ชลถาม คมก้มมองแผนที่ในมือของเขา “จากตำแหน่งที่เห็น… เราน่าจะอยู่ลึกเข้ามาในเขตของประเทศเพื่อนบ้านพอสมควร” “แย่แล้วครับหัวหน้า” เอกกล่าว “ถ้าเราอยู่ที่นี่ เราก็อันตรายกว่าเดิม” “ข้ารู้” คมตอบ “แต่เราก็มีข้อมูลสำคัญอยู่ในมือ” เขาชูเครื่องเข้ารหัสขึ้น “เราต้องหาทางกลับเข้าเขตประเทศของเราให้เร็วที่สุด” ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นมาจากในป่า ล้อมรอบพวกเขา “อะไรกันอีก!” คมตะโกน “พวกเขาตามเรามาจนได้!” คมรีบผลักเอกกับชลให้หมอบลง “หลบ!” คมยิงปืนตอบโต้ไปทางทิศทางของเสียงปืน เขาเห็นกลุ่มทหารติดอาวุธจำนวนมากกำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว “เราต้องสู้!” คมกล่าว “เอก เจ้าคอยคุ้มกันชล หาที่กำบังที่แข็งแรง ส่วนข้าจะคอยยิงสนับสนุน!” การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางความมืดมิดของป่าที่กำลังจะมาถึง