คมยิงปืนอย่างต่อเนื่อง กระสุนของเขาสะท้อนกับต้นไม้ที่อยู่รอบตัว เกิดประกายไฟวูบวาบในความมืดที่เริ่มคืบคลานเข้ามา “เอก! ชล! อยู่ตรงไหน!” เขาตะโกนถาม “อยู่ตรงนี้ครับหัวหน้า!” เสียงของเอกดังตอบกลับมา “เราหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่!” คมหันไปมอง เห็นเอกกำลังพยุงชลหลบอยู่หลังต้นโอ๊กขนาดใหญ่ ต้นไม้ที่ดูแข็งแรงพอจะต้านทานกระสุนได้บ้าง “ระวังตัวด้วย!” คมตะโกนบอก การยิงปะทะเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วป่า ศัตรูมีจำนวนมากกว่า แต่คมก็ไม่เคยยอมแพ้ เขายิงตอบโต้ไปอย่างแม่นยำ พยายามจำกัดการเคลื่อนไหวของศัตรู “หัวหน้าครับ! พวกมันกำลังล้อมเรา!” เอกตะโกนบอก “เราต้องหาทางถอย!” “ไม่มีทางถอย!” คมตอบ “เราต้องสู้! เรามีข้อมูลสำคัญอยู่ในมือ ถ้าเราตายไป ข้อมูลนี้ก็จะสูญเปล่า!” คมกัดฟันแน่น เขาเห็นทหารฝ่ายตรงข้ามกำลังพยายามจะลอบเข้ามาทางด้านข้าง เขายิงสกัดไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังมีกระสุนบางส่วนที่เฉี่ยวผ่านเขาไป “ชล!” คมตะโกน “ยังมีแรงอยู่ไหม!” ชลพยายามดันตัวเองให้ยืนขึ้น เขาหยิบปืนพกของตัวเองขึ้นมา “ไหวครับหัวหน้า! ผมช่วยยิงได้!” แม้จะบาดเจ็บ แต่ชลก็พยายามประคองตัวเองยิงตอบโต้ไปทางศัตรู เอกเองก็ใช้ปืนไรเฟิลของเขาเล็งยิงไปที่กลุ่มศัตรูอย่างแม่นยำ “เราต้องหาทางถ่วงเวลาให้ได้นานที่สุด” คมกล่าว “บางที… อาจจะมีคนส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปถึงหน่วยของเราแล้วก็ได้” การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางความมืดมิดของป่าที่เริ่มปกคลุมพวกเขา ร่างกายของทั้งสามคนเริ่มอ่อนล้า แต่จิตใจยังคงแข็งแกร่ง พวกเขายังคงต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด และเพื่อนำข้อมูลสำคัญกลับไป “หัวหน้าครับ!” เอกตะโกน “มีเสียงเครื่องบิน!” คมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เขาเห็นแสงไฟจากเครื่องบินที่กำลังบินวนเวียนอยู่เหนือพวกเขา “เป็นเฮลิคอปเตอร์! หน่วยสนับสนุนของเรามาแล้ว!” “ดี!” คมตะโกน “รีบส่งสัญญาณให้พวกเขา!” เอกหยิบเครื่องส่งสัญญาณพกพาออกมา แล้วเริ่มกดปุ่มส่งสัญญาณ คมและชลยังคงยิงปืนตอบโต้ เพื่อถ่วงเวลาให้เอกทำงานของเขาให้เสร็จ เสียงเครื่องยนต์ของเฮลิคอปเตอร์ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แสงไฟจากเฮลิคอปเตอร์ส่องสว่างไปทั่วบริเวณป่า ทำให้เห็นภาพการต่อสู้ได้อย่างชัดเจน “พวกเขาเห็นเราแล้ว!” เอกตะโกน “หน่วยสนับสนุนกำลังจะลงมา!” ทันใดนั้น เสียงปืนจากทหารฝ่ายตรงข้ามก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม พวกเขารู้ดีว่าหากหน่วยสนับสนุนมาถึง พวกเขาก็จะเสียเปรียบในทันที “พวกมันกำลังจะบุก!” คมตะโกน “เอก! ชล! เตรียมตัว! เราจะสู้จนกว่าหน่วยสนับสนุนจะมาถึง!” คมพุ่งตัวออกไปข้างหน้า ยิงปืนใส่กลุ่มศัตรูที่กำลังบุกเข้ามาอย่างไม่ยั้งมือ ชลที่บาดเจ็บก็พยายามยิงประคองตามไป เอกเองก็ใช้ปืนไรเฟิลของเขายิงสกัดอย่างต่อเนื่อง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด หน่วยสนับสนุนกำลังจะลงมา แต่ศัตรูก็พยายามที่จะเข้าถึงตัวพวกเขาให้ได้ก่อน “ฮึ่ม!” คมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อกระสุนเฉี่ยวเข้าที่แขนของเขา แต่เขาก็ยังคงไม่ยอมหยุดยิง “หัวหน้า!” เอกตะโกน “ระวัง!” คมหันไปมอง เห็นทหารฝ่ายตรงข้ามกำลังพุ่งเข้ามาหาเขาจากด้านข้าง เขาพยายามจะยิงสกัด แต่ก็ไม่ทันการณ์ ทันใดนั้น เสียงปืนกลก็ดังขึ้นจากบนเฮลิคอปเตอร์ กระสุนพุ่งเข้าใส่กลุ่มทหารฝ่ายตรงข้ามที่กำลังบุกเข้ามา ทำให้พวกมันต้องล่าถอยไป “เฮ้!” คมตะโกนด้วยความดีใจ “พวกเรามาถึงแล้ว!” เฮลิคอปเตอร์บินวนเวียนอยู่เหนือพวกเขา แล้วเริ่มลดระดับลงมา ทหารหน่วยรบพิเศษกระโดดลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ทันที พวกเขารีบเข้าประกบคม เอก และชล “หัวหน้า! พวกคุณปลอดภัยแล้ว!” หัวหน้าหน่วยสนับสนุนกล่าว คมพยักหน้า “เราปลอดภัยแล้ว แต่เรามีข้อมูลสำคัญที่ต้องนำกลับไป” ทหารหน่วยสนับสนุนรีบเข้าช่วยปฐมพยาบาลชล และนำตัวส่งขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปก่อน “ข้อมูลอยู่กับผมครับ!” เอกกล่าว พลางยื่นเครื่องเข้ารหัสให้กับหัวหน้าหน่วยสนับสนุน “เยี่ยมมาก!” หัวหน้าหน่วยสนับสนุนกล่าว “พวกคุณทำได้ดีมาก!” คมมองไปทางกลุ่มทหารฝ่ายตรงข้ามที่กำลังล่าถอยไป “พวกมันจะกลับมาอีก” เขาบอก “ไม่ต้องห่วงครับหัวหน้า” หัวหน้าหน่วยสนับสนุนตอบ “เราจะจัดการเรื่องนี้เอง” คมมองไปยังเพื่อนร่วมทีมของเขา ชลที่กำลังจะได้รับการรักษา เอกที่ปลอดภัยดี และข้อมูลสำคัญที่อยู่ในมือของหน่วยสนับสนุน เขารู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “ภารกิจยังไม่จบ” คมกล่าว “เราต้องกลับไปรายงานตัว และวางแผนขั้นต่อไป” คมมองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มสว่างจางๆ เขาคิดถึงเพื่อนร่วมทีมที่ยังคงติดอยู่ในดินแดนของศัตรู เขาสัญญาว่าเขาจะกลับไปช่วยพวกเขาให้ได้ “เราจะกลับไปรับพวกเขากลับมา” คมกล่าวกับตัวเอง “ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” เขาเดินขึ้นเฮลิคอปเตอร์ พร้อมกับเอก และทหารหน่วยสนับสนุนคนอื่นๆ โดยทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงสมรภูมิที่เพิ่งจะสงบลง และคำมั่นสัญญาว่าจะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง.