ภายในห้องวิเคราะห์ที่เต็มไปด้วยจอภาพแสดงข้อมูลตัวอักษรและตัวเลขจำนวนมหาศาล เจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญด้านรหัสลับกำลังขมวดคิ้วกับชุดตัวอักษรประหลาดที่ปรากฏอยู่บนจอภาพ รหัสลับที่ถูกพบในที่เกิดเหตุระเบิดใจกลางกรุงเทพฯ นั้นมีความซับซ้อนเกินกว่าที่เคยเจอมา "ไม่น่าเชื่อเลย" เจ้าหน้าที่หนุ่มคนหนึ่งอุทาน "มันเหมือนกับภาษาโบราณผสมผสานกับรหัสการเข้ารหัสยุคใหม่" "ลองใช้โปรแกรมถอดรหัสทุกรูปแบบที่มีแล้วใช่ไหม?" เสียงเข้มของหัวหน้าหน่วยข่าวกรองดังขึ้น "ครับท่าน ลองหมดแล้ว ทั้งอัลกอริทึมที่ซับซ้อนที่สุด การถอดรหัสด้วยควอนตัมคอมพิวเตอร์ ก็ยังไม่สามารถปลดล็อกความหมายที่แท้จริงได้" พลเอก ชาตรี และสารวัตรเรืองศักดิ์ ยืนมองดูภาพความคืบหน้าด้วยความไม่สบายใจ "ถ้าพวกมันเก่งขนาดนี้ แสดงว่าแผนการของพวกมันต้องยิ่งใหญ่และอันตรายกว่าที่เราคิด" พลเอก ชาตรี กล่าว "ผมเชื่อว่าเบาะแสนี้ต้องมีอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก" หมวดเรืองเสริม "ถ้าเราถอดรหัสนี้ได้ เราอาจจะรู้เป้าหมายต่อไปของพวกมัน" ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่หนุ่มคนหนึ่งก็ร้องออกมาด้วยความดีใจ "เจอแล้วครับท่าน! ผมพบความเชื่อมโยงกับอักขระโบราณของอาณาจักรโบราณแห่งหนึ่ง ที่เคยสาบสูญไปเมื่อหลายพันปีก่อน! ผสมผสานกับหลักการทางคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อน" "เหลือเชื่อจริงๆ" หัวหน้าหน่วยข่าวกรองกล่าว "แล้วพอจะถอดความหมายได้บ้างไหม?" "บางส่วนครับท่าน" เจ้าหน้าที่ตอบ "มันไม่ใช่แค่ตัวอักษร แต่มันคือ 'แผนที่' ที่ซ่อนอยู่ภายใต้โครงสร้างของรหัส" "แผนที่?" พลเอก ชาตรี และหมวดเรืองมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ "แผนที่ของอะไร?" "ยังไม่แน่ใจครับท่าน แต่ดูจากสัญลักษณ์ที่เกี่ยวข้องกับพลังงาน และตำแหน่งทางภูมิศาสตร์บางอย่าง มันอาจจะเกี่ยวข้องกับแหล่งพลังงานสำคัญ หรือโครงสร้างพื้นฐานของเมือง" "ให้เร่งวิเคราะห์ต่อ" พลเอก ชาตรี สั่ง "และส่งผลการวิเคราะห์ทั้งหมดมาให้ผมที่นี่ทันที" "รับทราบครับท่าน" ขณะเดียวกัน หมวดเรืองพร้อมกับทีมของเขา คือ หมวดพิพัฒน์ และร้อยโทหญิง พัชรา หรือ "หมวดฟ้า" นักแม่นปืนประจำหน่วย ได้เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุการณ์ระเบิดแล้ว "ดูสิ" หมวดพิพัฒน์ชี้ไปยังซากอาคารที่ยังคงมีควันไฟคุกรุ่น "นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น" "เราต้องหาเบาะแสเพิ่มเติมจากที่นี่" หมวดเรืองกล่าว "พวกมันทิ้งรหัสลับไว้ อาจจะมีร่องรอยอื่นๆ ที่มองไม่เห็น" หมวดฟ้าซึ่งมีสายตาเฉียบคม กวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณอย่างละเอียด "ตรงนั้นค่ะหมวด" เธอชี้ไปยังมุมหนึ่งของซากปรักหักพัง "เหมือนจะเป็นรอยขูดที่พื้น" หมวดเรืองและหมวดพิพัฒน์รีบเดินเข้าไปดู รอยขูดนั้นดูผิดปกติ มีลักษณะเป็นเส้นตรงและดูเหมือนจะถูกทำขึ้นอย่างจงใจ "เหมือนรอยลากของอะไรบางอย่าง" หมวดพิพัฒน์คาดเดา "ดูนี่สิ" หมวดเรืองก้มลงมองใกล้ๆ "มีเศษผงโลหะเล็กๆ อยู่ด้วย" เขาเก็บตัวอย่างใส่ถุงอย่างระมัดระวัง "อาจจะเป็นเศษชิ้นส่วนของอุปกรณ์บางอย่างที่พวกมันใช้" พวกเขาเริ่มค้นหาอย่างละเอียดในบริเวณใกล้เคียง และในที่สุด หมวดพิพัฒน์ก็เจอเข้ากับวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เศษซากปรักหักพัง มันคือชิปหน่วยความจำขนาดเล็ก ซึ่งดูเหมือนจะเสียหายบางส่วน "เจอแล้ว!" หมวดพิพัฒน์ตะโกน "ดูเหมือนจะเป็นชิปข้อมูล!" หมวดเรืองรับชิปมาพิจารณา "มันเสียหายไปมาก แต่บางทีหน่วยข่าวกรองอาจจะกู้ข้อมูลคืนมาได้" "เราต้องรีบเอาชิปนี้ไปให้ทีมวิเคราะห์โดยเร็วที่สุด" หมวดฟ้ากล่าว ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินทางกลับ เสียงโทรศัพท์ของหมวดเรืองก็ดังขึ้น เป็นสายจากพลเอก ชาตรี "หมวดเรือง รายงานความคืบหน้า" "เราพบเบาะแสเพิ่มเติมครับท่าน เป็นรอยลากและชิปหน่วยความจำที่เสียหาย" "ดีมาก" พลเอก ชาตรี ตอบ "แต่มีข่าวร้ายกว่านั้น รหัสลับที่พวกนายวิเคราะห์เสร็จแล้ว มันไม่ใช่แค่แผนที่ แต่มันคือ 'คำสั่ง' ที่จะปลดล็อกระบบควบคุม 'โดรนสังหาร' จำนวนมาก ที่ถูกซ่อนไว้ทั่วเมือง! และพวกมันกำลังจะถูกปล่อยออกมาในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า!" หมวดเรืองถึงกับผงะ "อะไรนะครับ! โดรนสังหาร?" "ใช่" พลเอก ชาตรี เสียงเครียด "ถ้าโดรนพวกนั้นถูกปล่อยออกมาจริง กรุงเทพฯ จะกลายเป็นนรกบนดิน" "แล้วเราจะหยุดยั้งมันได้อย่างไรครับท่าน?" หมวดเรืองถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน "นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการให้หน่วยของคุณทำ" พลเอก ชาตรี กล่าว "พวกมันมีศูนย์ควบคุมหลักอยู่ที่ไหนสักแห่งในเมือง เราต้องตามหาและทำลายมันให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" หมวดเรืองกำหมัดแน่น "ผมจะทำทุกวิถีทางครับท่าน" เขากดวางสาย พลางหันไปมองหมวดพิพัฒน์และหมวดฟ้า "สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คิด พวกเราต้องรีบกลับไปที่กองบัญชาการ" "โดรนสังหาร?" หมวดพิพัฒน์อุทานด้วยความตกใจ "พวกมันคิดจะทำลายเมืองเลยหรือไง?" "เราไม่มีเวลามาสงสัยแล้ว" หมวดเรืองกล่าว "เราต้องรีบหาศูนย์ควบคุมของพวกมันให้เจอ" ความกดดันถาโถมเข้ามาในใจของหมวดเรือง เขาตระหนักดีว่าภารกิจนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่นี่คือสิ่งที่พวกเขาต้องทำ เพื่อปกป้องชีวิตของผู้บริสุทธิ์นับล้าน