ความมืดมิดของอุโมงค์บริการเก่าแก่โอบล้อมร่างของ ดารินทร์ วีระ และมาลี อากาศอบอ้าวและมีกลิ่นอับชื้นปะปนมากับฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจาย แสงไฟฉายที่คาดอยู่บนหน้าผากส่องลอดผ่านความมืดเป็นลำแสงที่ดูบางเบาเมื่อเทียบกับความกว้างใหญ่ของพื้นที่ “รู้สึกเหมือนกำลังจะเข้าสู่โลกอีกใบเลยแฮะ” วีระพึมพำ พลางชะโงกหน้ามองไปตามเส้นทางอุโมงค์ที่คดเคี้ยว “เราต้องระวังทุกย่างก้าว” ดารินทร์เตือน “พวกมันอาจจะติดตั้งกับดักหรือเซ็นเซอร์ไว้ เราไม่รู้เลยว่าอะไรจะรอเราอยู่ข้างหน้า” มาลีถือปืนพกในท่าเตรียมพร้อม สายตาสำรวจไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง “ดร.อัศวินบอกว่าทางเข้าถูกปิดผนึกด้วยประตูเหล็กนิรภัยพิเศษที่มีระบบล็อคแบบควอนตัม เราต้องอาศัยอุปกรณ์ที่เขาสร้างให้” “อุปกรณ์นั่นอยู่กับฉัน” วีระตอบ พลางแตะที่กระเป๋าเป้สะพายหลัง “แต่การเจาะระบบก็ต้องใช้เวลาพอสมควร ถ้ามีใครมาเจอเข้าล่ะ” “นั่นคือเหตุผลที่เราต้องเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเงียบที่สุด” ดารินทร์กล่าว “วีระ เริ่มจัดการเลย ส่วนมาลี คอยเป็นยาม” วีระพยักหน้า เขาจัดแจงอุปกรณ์ที่ ดร.อัศวินมอบให้ เป็นกล่องโลหะขนาดเล็กที่มีสายเคเบิลเชื่อมต่อกับแผงควบคุมที่เต็มไปด้วยปุ่มและหน้าจอขนาดเล็ก เขาค่อยๆ นำสายเคเบิลไปเชื่อมต่อกับแผงควบคุมของประตูนิรภัยที่ปิดสนิทอยู่เบื้องหน้า “ระบบล็อคนี้มันซับซ้อนจริงๆ” วีระพึมพำขณะนิ้วเรียวไล้ไปตามปุ่มต่างๆ “เหมือนกับสมองกลที่ถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันการเจาะทุกรูปแบบ” “ใช้เวลานานแค่ไหน” ดารินทร์ถาม “ไม่แน่ใจ” วีระตอบ “มันขึ้นอยู่กับความซับซ้อนของอัลกอริทึมที่พวกมันใช้ ถ้ามันยากกว่าที่คาดไว้ อาจจะต้องหาทางอื่น” มาลีที่ยืนคุมเชิงอยู่หันมา “ได้ยินอะไรบางอย่าง” ทั้งสองคนหยุดการเคลื่อนไหว เงี่ยหูฟังเสียงที่ดังแว่วมาตามลมที่พัดเอื่อยๆ “เหมือนเสียงฝีเท้า” มาลีพูดเบาๆ “มาจากทางด้านหลังของเรา” “พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด” ดารินทร์อุทาน “วีระ เร่งมือหน่อย!” วีระเร่งมือ กดปุ่มอย่างรวดเร็ว เหงื่อเริ่มไหลซึมลงมาบนหน้าผาก “เกือบแล้ว!” วีระตะโกน “อีกนิดเดียว!” เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับแสงไฟสลัวๆ ที่ปรากฏขึ้นจากปลายอุโมงค์ “มาแล้ว!” มาลีตะโกน “เตรียมตัว!” ร่างของทหารติดอาวุธในชุดสีดำปรากฏขึ้นจากความมืด พวกเขามีจำนวนอย่างน้อยห้าคน พร้อมอาวุธครบมือ “หยุดการเคลื่อนไหว! วางอาวุธลง!” เสียงตะโกนดังขึ้น “ไม่ทันแล้ว!” ดารินทร์ตะโกนตอบ “วีระ!” เสียงกลไกดังขึ้น “คลิก!” ประตูเหล็กนิรภัยค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นเส้นทางที่มืดมิดกว่าเดิม “เข้าไป!” ดารินทร์ออกคำสั่ง ทั้งสามคนรีบวิ่งเข้าไปในอุโมงค์ ส่วนมาลีที่อยู่คนท้ายสุดหันกลับมายิงตอบโต้เพื่อถ่วงเวลา “พวกแกจะหนีไปไหนไม่ได้!” ทหารคนหนึ่งตะโกน เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวในอุโมงค์แคบๆ สะท้อนก้องไปมา “มาลี! เร็วเข้า!” ดารินทร์ตะโกนจากข้างใน มาลีหันหลังวิ่งตามเพื่อนเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้ปืนพกยิงสกัดพวกทหารที่พยายามจะตามเข้ามา “ปิดประตู!” ดารินทร์สั่ง วีระรีบกดปุ่มบนแผงควบคุม ประตูเหล็กนิรภัยเริ่มเลื่อนปิดอีกครั้ง เสียงปืนและเสียงตะโกนของพวกทหารค่อยๆ เงียบลงไป ความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มีความตึงเครียดมากกว่าเดิม “เกือบไปแล้ว” วีระหอบหายใจ “ถ้าช้ากว่านี้อีกนิดเดียว คงได้สู้กันกลางทางอุโมงค์” “นั่นแสดงว่าพวกมันรู้ว่าเราจะมา” ดารินทร์กล่าว “แผนการของพวกมันอาจจะไม่ได้มีแค่การปล่อยอนุภาคควบคุมความคิด แต่อาจจะรวมถึงการกวาดล้างผู้ที่ต่อต้านด้วย” “เราต้องเร่งหาทางเข้าไปในฐานบัญชาการหลักให้เร็วที่สุด” มาลีพูด “และต้องแจ้งให้ ดร.อัศวิน ทราบเรื่องนี้ด้วย” “แผนที่ของ ดร.อัศวิน มีเส้นทางที่เชื่อมต่อไปยังระบบอาคารใต้ดินโดยตรง” วีระกล่าวพลางเปิดหน้าจออุปกรณ์ที่เขาใช้เจาะระบบ “ดูเหมือนว่าเส้นทางนี้จะมีความปลอดภัยมากกว่า” “ดี” ดารินทร์พยักหน้า “ไปกันเถอะ” พวกเขาเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ที่มืดมิดกว่าเดิม แสงไฟจากไฟฉายฉายไปบนผนังที่เต็มไปด้วยท่อระโยงระยางและสายไฟเก่าแก่ สลับกับเสียงน้ำที่หยดลงมาเป็นจังหวะ บรรยากาศชวนให้รู้สึกอึดอัดและลึกลับ ราวกับกำลังจะก้าวเข้าสู่หัวใจของสิ่งที่ถูกซ่อนเร้นมานาน “นี่มันเหมือนเขาวงกตเลย” มาลีพึมพำ “เราต้องเชื่อใจ ดร.อัศวิน” ดารินทร์ตอบ “เขาใส่ข้อมูลทั้งหมดลงในแผนที่นี้แล้ว” หลังจากเดินไปได้อีกพักใหญ่ พวกเขาก็มาถึงทางแยกที่เป็นอุโมงค์เล็กๆ อีกสองทาง “ทางไหน?” วีระถาม ดารินทร์หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ ดร.อัศวิน ให้มาออกมาดู “ตามแผนที่บอกว่าเราต้องเลี้ยวซ้าย” “แน่ใจนะ?” วีระเลิกคิ้ว “แน่ใจ” ดารินทร์ยืนยัน “ถ้าเราไปทางขวา จะเจอกับด่านตรวจของพวกมัน” “โอเค เชื่อเธอ” วีระกล่าว “แต่ถ้าโดนจับได้ เราจะโทษใคร” “โทษตัวเองที่ถามมาก” ดารินทร์ตอบกลับ พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ทั้งสามคนเดินเลี้ยวซ้ายเข้าไปในอุโมงค์เล็ก และมุ่งหน้าต่อไปยังจุดหมายที่อยู่ลึกเข้าไปในความมืด โดยไม่รู้ว่าเบื้องหน้าจะมีอะไรอันตรายรอพวกเขาอยู่