อัศวินดำ ทลายป้อมมาร

ตอนที่ 11 / 46

ตอนที่ 11 — พายุพลังงานกลางโถง

คาลอสออกแรงงัดก้านโยกภายในช่องเล็กๆ นั้นอย่างสุดกำลัง เสียงเสียดสีของโลหะดังเสียดแก้วหู ผสมผสานกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมราวกับเสียงกรีดร้องของความตาย "อีกนิดเดียว!" เขาพึมพำกับตัวเอง เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นบนหน้าผาก แรงต้านทานนั้นมหาศาล ราวกับว่ามีมือที่มองไม่เห็นกำลังพยายามยื้อก้านโยกเอาไว้ "คุณทำได้ครับ!" ไรอันตะโกนให้กำลังใจ ดวงตาของเขามุ่งมั่นไปยังก้านโยกนั้น ในที่สุด ด้วยแรงเฮือกสุดท้ายของคาลอส ก้านโยกนั้นก็ยอมขยับลงมา มันดัง 'คลิก' อย่างหนักแน่น และทันใดนั้น! เสียงสัญญาณเตือนภัยก็เงียบลงอย่างกะทันหัน ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามาแทนที่แสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่เคยสว่างไสวทั่วโถง ผลึกสีดำกลางห้องดูเหมือนจะหรี่แสงลงเล็กน้อย แต่ยังคงเปล่งรัศมีสีดำทึมๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง "เราทำได้แล้ว!" ไรอันอุทานด้วยความโล่งอก "ยังไม่แน่" คาลอสกล่าว เขายังคงจ้องมองไปที่ผลึกสีดำนั้น "มันแค่หยุดการส่งพลังงาน...แต่ไม่ได้หยุดการทำงานของมัน" ทันใดนั้น พื้นห้องก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กลิ่นอายประหลาดที่เหมือนโอโซนผสมกับกลิ่นกำมะถันแผ่กระจายไปทั่ว "เกิดอะไรขึ้นอีก?" ไรอันถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ดูเหมือนว่า...การที่เราตัดการส่งพลังงานออกไป...มันจะทำให้ผลึกไม่เสถียร" คาลอสกล่าว สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น "มันกำลังจะ...ปลดปล่อยพลังงานที่สะสมอยู่ทั้งหมดออกมา" ผนังสีฟ้าอ่อนรอบๆ ห้องเริ่มแตกร้าว แสงสีดำที่เปล่งออกมาจากผลึกเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นพายุหมุนขนาดมหึมาที่หมุนคว้างอยู่รอบแกนกลางของผลึกนั้น "นี่มัน...อันตรายเกินไปแล้ว!" ไรอันร้อง "เราต้องออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" คาลอสคว้าแขนไรอัน "มันกำลังจะระเบิด!" ทั้งสองคนรีบวิ่งออกจากโถงควบคุมนั้น ขณะที่พวกเขาวิ่ง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวตามมาติดๆ พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษหินเศษปูนร่วงหล่นลงมาจากเพดาน "เราต้องหาทางไปต่อ!" คาลอสตะโกนเหนือนเสียงระเบิด พวกเขาพุ่งเข้าไปในทางเดินมืดที่อยู่ถัดไป โชคดีที่อุโมงค์ที่พวกเขาก้าวเข้ามานั้นยังคงแข็งแรงพอที่จะรับแรงสั่นสะเทือนจากการระเบิดได้ แต่ก็ไม่รู้ว่ามันจะทนได้นานแค่ไหน "เรากำลังจะไปไหนครับ?" ไรอันถามขณะที่วิ่งตามคาลอสไปติดๆ "เราต้องหาทางขึ้นไปข้างบน" คาลอสกล่าว "เราต้องหาทางติดต่อกับโลกภายนอก" ขณะที่พวกเขาวิ่งไปตามทางเดินที่คดเคี้ยว เสียงระเบิดก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิมมาก แรงอัดอากาศผลักทั้งสองคนล้มกลิ้งไปตามพื้น "อั่ก!" "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?" คาลอสลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากตัวอย่างรวดเร็ว "ผมไม่เป็นไรครับ...แค่จุกนิดหน่อย" ไรอันตอบ "แต่เราจะหนีพายุพลังงานนั่นได้ยังไงครับ? มันตามเรามาติดๆ แล้ว!" คาลอสเหลือบมองย้อนกลับไปที่ทางเดินที่พวกเขาเพิ่งจากมา แสงสีดำที่สว่างวาบขึ้นเป็นระยะๆ จากโถงควบคุมบ่งบอกว่าพายุพลังงานกำลังแผ่ขยายวงกว้างออกไปอย่างรวดเร็ว "เราต้องหาวิธีปิดกั้นมัน" "แต่เราจะปิดกั้นมันได้ยังไงครับ?" "บางที...อาจจะมีประตูนิรภัยอะไรสักอย่าง" คาลอสกล่าว "หรืออาจจะต้องหาจุดที่มันอ่อนแอที่สุด" พวกเขาเดินต่อไปอย่างระมัดระวัง ทางเดินเริ่มแคบลงเรื่อยๆ และมีรอยร้าวปรากฏอยู่ทั่วไป "ดูเหมือนว่าโครงสร้างของป้อมปราการแห่งนี้จะเริ่มพังทลายแล้ว" ไรอันกล่าว "นั่นอาจจะเป็นโอกาสของเรา" คาลอสกล่าว "ถ้าโครงสร้างมันอ่อนแอ...เราอาจจะหาทางทะลวงออกไปได้" ทันใดนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหน้า "มีคน!" ไรอันกระซิบ คาลอสหยุดชะงัก เขาชักปืนพกออกมาและส่งสัญญาณให้ไรอันหมอบลงตามเขาไป เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และเมื่อมีร่างของทหารศัตรูปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดิน ทั้งสองก็เตรียมพร้อมที่จะเข้าปะทะ "หยุด!" คาลอสตะโกน "วางอาวุธลง!" ทหารศัตรูเหล่านั้นมีจำนวนประมาณห้าถึงหกนาย พวกเขาสวมชุดเกราะสีดำสนิท และถืออาวุธที่ดูแปลกตา "พวกแกเป็นใคร?" หนึ่งในนั้นตะโกนถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "เราเป็นคนที่มาเพื่อหยุดยั้งหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นที่นี่" คาลอสตอบอย่างหนักแน่น "หายนะอะไร?" ทหารศัตรูหัวเราะเยาะ "พวกแกไม่รู้เลยสินะว่ากำลังทำอะไรอยู่" "เรากำลังจะทำลายป้อมปราการนี้" คาลอสกล่าว "เพื่อไม่ให้พลังงานที่บ้าคลั่งนี้ทำลายทุกสิ่ง" "โง่เขลา!" ทหารศัตรูคนหนึ่งตะโกน "นี่คือจุดเริ่มต้นของยุคใหม่! พลังงานนี้จะทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น!" "แข็งแกร่งขึ้น? มันกำลังจะฆ่าพวกแกทุกคน!" ไรอันสวนกลับ "เราไม่กลัวความตาย!" ทหารศัตรูคนหนึ่งตะโกนพร้อมกับยกปืนเลเซอร์ขึ้นเล็งมาที่พวกเขา "ระวัง!" คาลอสผลักไรอันหลบไปด้านข้าง ทันใดนั้น ลำแสงสีแดงเพลิงก็พุ่งเข้าใส่กำแพงด้านหลังพวกเขา เสียงปืนเลเซอร์ดังแหวกอากาศ การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด คาลอสยิงตอบโต้ด้วยปืนพกของเขา เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและแม่นยำ หลบหลีกการยิงของศัตรูและตอบโต้กลับไป ไรอันเองก็ไม่น้อยหน้า เขากระโจนเข้าใส่ทหารศัตรูคนหนึ่งและใช้มีดของเขาจัดการอย่างรวดเร็ว "แกมันก็แค่ทหารรับใช้!" คาลอสตะโกนขณะที่เขากระโดดหลบการยิง "แกไม่รู้หรอกว่าเจ้านายของแกกำลังทำอะไรอยู่!" "เจ้านายของเราคือผู้สร้าง!" ทหารศัตรูคนหนึ่งตะโกนกลับ "เขาจะนำพาพวกเราไปสู่อนาคตอันยิ่งใหญ่!" "อนาคตที่เต็มไปด้วยความตายและความพินาศน่ะสิ!" คาลอสสวนกลับ เขายิงเข้าใส่จุดอ่อนของชุดเกราะของทหารศัตรูคนหนึ่ง ทำให้มันระเบิดออกเป็นชิ้นๆ การต่อสู้เป็นไปอย่างสูสี แต่ด้วยความได้เปรียบของคาลอสที่คุ้นเคยกับสถานการณ์และมีทักษะการต่อสู้ที่เหนือกว่า ทำให้เขาสามารถจัดการกับทหารศัตรูไปทีละคน "พวกแกจะไม่มีวันหยุดยั้งเราได้!" ทหารศัตรูคนสุดท้ายตะโกนขณะที่เขากำลังจะถูกคาลอสยิง "เราจะหยุดแก...และเจ้านายของแก" คาลอสกล่าว ขณะที่เขากดไกปืน ทันใดนั้น เสียงระเบิดที่โถงควบคุมก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เข้ามามากจนพื้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง "หนีเร็ว!" คาลอสตะโกน พวกเขาทิ้งร่างของทหารศัตรูไว้เบื้องหลังและวิ่งหนีไปตามทางเดินที่กำลังจะพังทลาย แสงสีดำที่สว่างวาบขึ้นเป็นระยะๆ ทำให้มองเห็นเส้นทางได้ยากลำบาก "เราจะไปไหนดี?" ไรอันถามขณะที่หอบหายใจ "ทางที่มืดที่สุด" คาลอสกล่าว "บางที...นั่นอาจจะเป็นทางเดียวที่จะรอดจากพลังงานนี้ได้"

4,892 ตัวอักษร