เสียงสั่นสะเทือนที่ดังมาจากเบื้องลึกของป้อมปราการยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คาลอสลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ พลังงานที่เขาเพิ่งใช้ต่อสู้กับอสูรกายนั้น แม้จะทำให้เขาสิ้นเปลืองพลังงานไปมาก แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอ่อนแอจนเกินไป สิ่งที่น่ากังวลกว่าคือเสียงสั่นสะเทือนที่ดูเหมือนจะปลุกบางสิ่งบางอย่างที่ทรงพลังกว่าเดิมขึ้นมา "มันยังไม่จบ... สินะ" คาลอสพึมพำ เขาหยิบดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ตอนนี้ดูเหมือนดาบธรรมดาๆ ขึ้นมาแนบกับอก รู้สึกถึงความว่างเปล่าที่ไร้พลังงาน เขาตัดสินใจไม่รอช้า เขาต้องหาต้นตอของเสียงสั่นสะเทือนนี้ให้เจอ บางทีอาจจะมีเบาะแสบางอย่างที่นำไปสู่การไขปริศนาทั้งหมดของป้อมปราการแห่งนี้ คาลอสเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ผนังหินที่เคยแข็งแกร่ง บัดนี้มีรอยร้าวปริแตกไปทั่วทุกหนแห่ง เพดานบางส่วนถล่มลงมาขวางทาง ทำให้เขาต้องหาทางอ้อม หรือไม่ก็ปีนป่ายข้ามไป "นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว" เขาคิดพลางระมัดระวังทุกย่างก้าว เมื่อเขาเดินลึกเข้าไปในป้อมปราการ เสียงสั่นสะเทือนก็ยิ่งดังขึ้น มันไม่ใช่แค่เสียงสั่นสะเทือนธรรมดา แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างแฝงอยู่ด้วย เป็นความรู้สึกที่เย็นยะเยือก ชวนขนลุก ราวกับว่ามีสิ่งมีชีวิตโบราณที่หลับใหลมานานกำลังจะตื่นขึ้น เขาเดินมาถึงทางแยก ทางหนึ่งมืดมิดไร้แสงสว่าง อีกทางหนึ่งมีแสงสลัวๆ ส่องออกมาจากเบื้องลึก เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเลือกทางที่มีแสงสว่าง ด้วยสัญชาตญาณนักรบ เขาเชื่อว่าแสงสว่างย่อมนำพาไปสู่ความจริง หรืออย่างน้อยก็เป็นทางที่ปลอดภัยกว่า เมื่อก้าวเข้าไปในโถงที่กว้างขึ้น เขาก็ต้องหยุดชะงัก นี่ไม่ใช่โถงที่เขาเคยเห็นมาก่อน มันดูเก่าแก่กว่าส่วนอื่นๆ ของป้อมปราการมาก ผนังหินถูกแกะสลักเป็นรูปสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน และตรงกลางโถงนั้นเอง คือแท่นหินขนาดใหญ่ที่เปล่งแสงสีเขียวเรืองรองออกมา "นี่มัน... แก่นแท้ของป้อมปราการ?" คาลอสอุทานเบาๆ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากแท่นหินนั้น มันไม่ใช่พลังงานที่ชั่วร้ายเหมือนของอสูรกาย แต่เป็นพลังงานโบราณที่ทรงพลังและลึกลับอย่างบอกไม่ถูก ขณะที่เขากำลังสำรวจแท่นหินนั้น เสียงสั่นสะเทือนก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พลังงานสีเขียวจากแท่นหินพลุ่งพล่านขึ้นอย่างรุนแรง ราวกับจะตอบสนองต่อบางสิ่งบางอย่าง "อะไรกัน!?" คาลอสถอยหลังอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากเบื้องหลังแท่นหิน เงาร่างนั้นมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่กลับโปร่งแสงราวกับหมอกควัน ดวงตาของมันสีแดงก่ำ เปล่งประกายแห่งความอำมหิต "เจ้า... มาถึงที่นี่ได้อย่างไร?" เสียงแหบพร่าดังขึ้น ราวกับเสียงลมที่พัดผ่านสุสาน คาลอสตั้งท่าเตรียมพร้อม เขาจำได้ว่าเคยเห็นสัญลักษณ์บางอย่างบนผนังที่คล้ายกับที่ปรากฏบนร่างของเงาร่างนี้ "ข้ามาเพื่อไขความจริง... และยุติเรื่องทั้งหมดที่นี่!" "ความจริงงั้นรึ?" เงาร่างหัวเราะเยาะ "เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำได้งั้นหรือ? เจ้าไม่เข้าใจอะไรเลย! พลังที่แท้จริง... ยังคงอยู่ที่นี่! รอคอยการปลดปล่อย!" "เจ้าคือใครกันแน่?" คาลอสถาม "เป็นผู้สร้างป้อมปราการแห่งนี้รึ?" "ข้าคือผู้พิทักษ์... ผู้ถูกสาปให้เฝ้ามองความเสื่อมสลายของทุกสิ่ง!" เงาร่างตอบ "และบัดนี้... ถึงเวลาแล้วที่ข้าจะปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของมันออกมา!" เงาร่างยกแขนขึ้น ชี้ไปที่แท่นหินกลางโถง พลังงานสีเขียวที่แผ่ออกมายิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คาลอสรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น กำลังบีบคั้นเขาให้จมลงไปกับพื้น "เจ้ากำลังจะทำอะไร?" คาลอสถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ข้าจะทำลายทุกอย่างที่เจ้าเคยรู้จัก!" เงาร่างตะโกน "โลกใบนี้... สมควรที่จะถูกลืมเลือนไปพร้อมกับป้อมปราการแห่งนี้!" ทันใดนั้นเอง คาลอสก็รู้สึกถึงความร้อนที่แล่นผ่านร่างกาย แสงสีทองจากดาบศักดิ์สิทธิ์ที่เคยดับมอดไปแล้ว ได้กลับมาสว่างไสวขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้สว่างจ้าเหมือนก่อน แต่กลับเป็นแสงสีทองที่อบอุ่น นุ่มนวล และทรงพลังอย่างประหลาด "ข้า... จะไม่ยอมให้เจ้าทำลายทุกสิ่ง!" คาลอสกล่าว เขายกดาบขึ้นเล็งไปที่เงาร่าง "แม้ว่าข้าจะสูญเสียพลังไปมากเพียงใด... ข้าก็จะสู้!" "เจ้าไม่เข้าใจ... พลังที่แท้จริงนี้!" เงาร่างกล่าว พลางหัวเราะเยาะ "ข้าเข้าใจดี!" คาลอสสวนกลับ "นี่คือพลังแห่งการปกป้อง... พลังแห่งความหวัง... พลังที่จะต่อสู้เพื่อสิ่งที่รัก! พลังที่เจ้าไม่มีวันเข้าใจ!" คาลอสพุ่งเข้าใส่เงาร่างด้วยความเร็ว เขาไม่ได้โจมตีด้วยพละกำลัง แต่กลับใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์เป็นเหมือนเครื่องมือในการนำพาพลังที่อบอุ่นจากภายในของเขาออกไป "โฮ่..." เงาร่างดูเหมือนจะประหลาดใจกับการโจมตีของคาลอส "พลังแห่งชีวิต... เจ้าได้มันมาอย่างไร?" "ข้าได้มันมา... จากคนที่ข้ารัก... และจากความทรงจำอันงดงาม!" คาลอสกล่าว ขณะที่ดาบของเขากำลังจะปะทะกับร่างโปร่งแสงของเงาร่าง เมื่อดาบสัมผัสกับร่างของเงาร่างนั้น แสงสีทองก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง มันไม่ได้เป็นการปะทะที่รุนแรง แต่กลับเป็นการหลอมรวม คาลอสรู้สึกได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่ไหลเข้ามาสู่ตัวเขาผ่านดาบ "นี่มัน..." เขาอุทาน เงาร่างเริ่มสลายไป กลายเป็นเพียงละอองแสงสีเขียวที่ค่อยๆ จางหายไปกับอากาศ "เจ้า... ชนะ... แต่... พลังที่แท้จริง... ยังคงรออยู่..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นก่อนที่เงาร่างจะหายไปอย่างสมบูรณ์ คาลอสหอบหายใจ เขาปล่อยดาบศักดิ์สิทธิ์ลง เขาไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกต่อไป แต่กลับรู้สึกถึงพลังงานอันสงบและอบอุ่นที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา "จบแล้ว... จริงๆ หรือ?" เขาถามตัวเองอีกครั้ง แต่คำถามนั้นก็ยังคงค้างอยู่ในใจ เขาไม่แน่ใจว่านี่คือจุดสิ้นสุด หรือเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่