แสงสีทองจากดาบศักดิ์สิทธิ์ได้ดับลงอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้ทำให้คาลอสรู้สึกถึงความว่างเปล่า เขากลับรู้สึกถึงพลังงานที่สงบและมั่นคงกว่าเดิมภายในร่างกาย ราวกับว่าการต่อสู้กับเงาร่างแห่งผู้พิทักษ์นั้น ได้ปลุกบางสิ่งบางอย่างที่หลับใหลอยู่ในตัวเขาให้ตื่นขึ้นมา แท่นหินกลางโถงยังคงเปล่งแสงสีเขียวเรืองรองอยู่ แต่ดูเหมือนว่าพลังงานของมันจะอ่อนลงไปมาก ความสั่นสะเทือนที่เคยรุนแรงก็สงบลงอย่างสิ้นเชิง โถงแห่งนี้ยังคงเต็มไปด้วยสัญลักษณ์โบราณ และบรรยากาศที่ชวนขนลุก แต่คาลอสกลับรู้สึกถึงความสงบที่แผ่ซ่านออกมาจากแท่นหินนั้น "เจ้าบอกว่า... พลังที่แท้จริงยังคงรออยู่..." คาลอสพึมพำกับตัวเอง เขาเดินเข้าไปใกล้แท่นหินนั้นมากขึ้น "แต่ข้าไม่รู้สึกถึงอันตรายใดๆ อีกแล้ว" เขาใช้มือสัมผัสกับพื้นผิวของแท่นหิน มันเย็นเฉียบ แต่ก็มีความอบอุ่นบางอย่างแฝงอยู่ เขาเพ่งสมาธิไปที่แท่นหิน และทันใดนั้นเอง ภาพนิมิตก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา เขาเห็นภาพของอดีตอันไกลโพ้น เห็นผู้คนในอารยธรรมที่สาบสูญสร้างป้อมปราการแห่งนี้ขึ้นมา พวกเขาไม่ได้สร้างมันขึ้นมาเพื่อการทำลายล้าง หรือเพื่อเก็บซ่อนพลังอันชั่วร้าย แต่เพื่อปกป้องบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิต เขาเห็นภาพของ "แก่นแท้" ที่แท้จริงของป้อมปราการแห่งนี้ มันไม่ใช่แหล่งพลังงานที่จะนำไปสู่หายนะ แต่เป็นเหมือน "หัวใจ" ที่คอยหล่อเลี้ยงความสงบสุขของอาณาจักรโบราณแห่งนี้ แล้วเขาก็เห็นภาพของ "ผู้พิทักษ์" ที่เขาเพิ่งเผชิญหน้า เขาไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นจิตวิญญาณที่ถูกผูกมัดไว้กับป้อมปราการแห่งนี้ เพื่อปกป้องมันจากผู้ที่ไม่หวังดี แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไป อำนาจมืดที่แฝงตัวอยู่ภายในป้อมปราการ เริ่มกัดกินจิตวิญญาณของผู้พิทักษ์ ทำให้เขาเริ่มหลงลืมหน้าที่ที่แท้จริง และมองเห็นทุกสิ่งเป็นศัตรู "ที่แท้... เจ้าก็แค่ต้องการปลดปล่อยตัวเอง..." คาลอสเข้าใจในที่สุด เขาเห็นภาพของ "อสูรกายจากห้วงลึก" ที่เขาเคยต่อสู้ มันไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่เป็นพลังงานแห่งความแค้นที่เกิดจากความผิดพลาดในอดีต ของผู้ที่พยายามจะควบคุมพลังของป้อมปราการนี้ ภาพนิมิตค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความรู้สึกสงบและเข้าใจในใจของคาลอส "ข้าเข้าใจแล้ว... ทั้งหมดนี่คือความผิดพลาด... ความเข้าใจผิด... และการตีความที่ผิดเพี้ยน" เขาพูด เขาหยิบดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ใช้มันเพื่อต่อสู้ แต่เพื่อปลดปล่อยพลังงานที่หลงเหลืออยู่ "ถึงเวลาแล้ว... ที่ทุกอย่างจะกลับคืนสู่สภาวะเดิม" คาลอสกล่าว เขาใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์จ่อไปที่กลางแท่นหิน แสงสีทองอ่อนๆ จากดาบแผ่กระจายออกไปรอบๆ มันไม่ได้เป็นการทำลายล้าง แต่เป็นการ "เยียวยา" พลังงานสีเขียวจากแท่นหินค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีทองอ่อนๆ มันไหลเวียนเข้าไปในดาบของคาลอส จากนั้นก็แผ่กระจายออกไปทั่วโถง และค่อยๆ จางหายไปในอากาศ คาลอสรู้สึกได้ว่าป้อมปราการแห่งนี้กำลัง "หายใจ" อีกครั้ง ผนังหินที่เคยมีรอยร้าว เริ่มสมานตัวเข้าหากันอย่างช้าๆ แสงสว่างที่เคยสลัวๆ ก็เริ่มสว่างไสวขึ้น "มันกำลังจะกลับมา... เป็นเหมือนเดิม" เขาบอกตัวเองด้วยรอยยิ้ม เขาตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องออกจากที่นี่ เขาหันหลังให้กับแท่นหินที่ตอนนี้เปล่งประกายสีทองอ่อนๆ อย่างสงบ และเดินออกจากโถงนั้นไป การเดินทางกลับออกมานั้นง่ายกว่าตอนที่เขาเข้ามามาก ทางเดินที่เคยพังทลาย บัดนี้กลับสมบูรณ์ขึ้น โครงสร้างของป้อมปราการดูแข็งแกร่งและมั่นคงกว่าเดิมราวกับว่ามันเพิ่งถูกสร้างขึ้นใหม่ เมื่อเขาเดินออกมาถึงลานกว้างด้านนอก ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ของยามเช้า เขาก็เห็นทหารที่รอคอยอยู่ด้วยสีหน้าเป็นกังวล "ท่านคาลอส! ท่านปลอดภัย!" หัวหน้าหน่วยทหารตะโกนออกมาด้วยความดีใจ คาลอสหันไปมองพวกเขา เขายิ้มบางๆ "ข้าปลอดภัย... และทุกอย่างก็จบลงแล้ว" "หมายความว่ายังไงขอรับ?" หัวหน้าหน่วยถาม "ป้อมปราการแห่งนี้... ไม่ได้เป็นภัยคุกคามอีกต่อไป" คาลอสตอบ "มันกำลังจะกลับมาเป็นสถานที่แห่งสันติสุข" เขาไม่ได้เล่ารายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับสิ่งที่เขาได้พบเจอ เขาคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายให้ทุกคนเข้าใจได้ในทันที "แต่... ข้อมูลที่เราได้รับมา..." หัวหน้าหน่วยยังคงสงสัย "ข้อมูลนั้น... เป็นเพียงความเข้าใจผิด" คาลอสกล่าว "ความจริงนั้น... ลึกซึ้งกว่านั้นมาก" เขาหันกลับไปมองป้อมปราการที่บัดนี้ดูสง่างามและน่าเกรงขามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แสงสีทองอ่อนๆ ยังคงส่องสว่างอยู่ภายใน "มันถึงเวลาแล้ว... ที่เราจะเริ่มต้นใหม่" คาลอสพูดกับตัวเอง ภารกิจของเขาที่นี่ได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เขารู้ว่าโลกภายนอกยังคงมีสิ่งรอคอยให้เขาค้นพบ และเขาก็พร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับมัน ด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง และพลังที่ได้จากอดีตอันแสนงดงาม เขาโบกมือลาทหาร และก้าวเดินออกไปจากป้อมปราการแห่งนั้น ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงตำนานบทใหม่ ที่จะถูกเล่าขานต่อไป... ตำนานของอัศวินดำ ที่ไม่ได้มาเพื่อทำลายล้าง แต่มาเพื่อนำพาแสงสว่างกลับคืนสู่ที่ที่ถูกลืม.