"ร...เราต้องสู้!" กวินทร์ตะโกนสวนกลับไป เสียงของเขาดังก้องกังวานในความมืดของอุโมงค์ เขารู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตาย การยอมจำนนหมายถึงการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่ปกป้องมาตลอด ไม่ใช่แค่ชีวิตของพวกเขา แต่รวมถึงความหวังทั้งหมดที่จะกอบกู้แผ่นดินที่กำลังจะพินาศ "ประจักษ์ เตรียมพร้อม! ทุกคนตั้งแนวรับ!" เสียงปืนกลหนักดังขึ้นจากด้านหน้า ทำให้กลุ่มของกวินทร์ต้องหมอบหลบลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว ลูกกระสุนถากผนังอุโมงค์เป็นประกายไฟ กวินทร์กลิ้งตัวไปหาที่กำบังข้างเสาคอนกรีตที่ผุพัง เขาเห็นพระอาจารย์บุญมีพยายามรวบรวมชาวบ้านที่หวาดกลัวให้หลบเข้าที่กำบังที่ปลอดภัยกว่า "ท่านครับ พวกมันมาเยอะเหลือเกิน!" ประจักษ์ตะโกนขณะพยายามยิงสกัดกลับ "เราจะต้านได้ยังไง!" "เราต้องต้าน!" กวินทร์ตอบกลับอย่างเด็ดเดี่ยว "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว! บุญมี ท่านพาชาวบ้านไปให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้! ตรงไปเรื่อยๆ อย่าหยุด!" "ขอให้พระคุ้มครองพวกเจ้า" พระอาจารย์บุญมีตอบรับเสียงสั่นเครือ ท่านกุมย่ามที่สะพายอยู่แน่น พยายามพยุงชาวบ้านที่อ่อนแรงให้เดินตามไป เสียงปืนกลหนักดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ ฝุ่นผงและเศษปูนร่วงหล่นลงมาจากเพดานอุโมงค์ กวินทร์เหลือบมองไปรอบๆ เขาเห็นทหารอีกสามสี่นายที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้กำลังตั้งแนวป้องกันอย่างเข้มแข็ง พวกเขาคือความหวังสุดท้ายที่มีอยู่ในอุโมงค์แห่งนี้ "พวกแกหนีไม่พ้นหรอก!" หัวหน้าทหารศัตรูตะโกนอีกครั้ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ข้าเห็นพวกแกแล้ว! ยอมจำนนซะ แล้วพวกแกจะได้ตายอย่างมีเกียรติ!" "เกียรติของพวกแกมันอยู่ที่การย่ำยีแผ่นดินของข้าต่างหาก!" กวินทร์ตะโกนตอบกลับด้วยความเดือดดาล เขาชี้ปืนไปยังทิศทางของเสียง "พวกเราจะไม่ยอมแพ้! ไม่มีวัน!" "ดูเหมือนว่าเราจะต้องคุยกันด้วยกระสุนอีกครั้งสินะ" ประจักษ์พึมพำข้างหูของกวินทร์ "คิดว่าเราจะรอดออกไปได้ไหมท่าน" "เราต้องรอด" กวินทร์ตอบหนักแน่น "ไม่ว่ายังไงก็ตาม ชีวิตของพวกเราทุกคนคือเดิมพันครั้งสุดท้ายแล้ว" การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด กลุ่มทหารของกวินทร์ใช้ทุกวิถีทางที่มีเพื่อสกัดกั้นการบุกเข้ามาของศัตรู พวกเขายิงต่อสู้ตอบโต้ด้วยปืนไรเฟิลและปืนพก แม้จะมีจำนวนน้อยกว่า แต่ด้วยความคุ้นเคยกับพื้นที่อุโมงค์ พวกเขาก็สามารถสร้างความเสียหายให้กับศัตรูได้ไม่น้อย "พวกมันเข้ามาใกล้แล้ว!" เสียงทหารนายหนึ่งตะโกนเตือน "เราต้องถอย!" "ถอยไปไหน!" กวินทร์ตะคอก "นี่คือทางออกเดียวของเราแล้ว! พวกเราต้องยันเอาไว้!" ทันใดนั้น เสียงปืนใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกอุโมงค์ แรงสั่นสะเทือนทำให้ผนังอุโมงค์ร้าวและเพดานบางส่วนถล่มลงมา กวินทร์และพวกต้องกลิ้งหลบอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางความมืดมิดและฝุ่นควัน "เกิดอะไรขึ้น!" ประจักษ์ตะโกนถามขณะพยายามปัดฝุ่นออกจากใบหน้า "เหมือน...เหมือนจะมีการโจมตีจากด้านนอก" กวินทร์ตอบอย่างยากลำบาก "บางที...อาจจะเป็นกองหนุนของเรา!" ความหวังริบหรี่เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจของพวกเขา แต่ก็ยังไม่แน่ใจ เสียงปืนใหญ่ยังคงดังเป็นระยะๆ สลับกับเสียงปืนเล็กอีกมากมายที่ดังมาจากทั้งสองด้านของอุโมงค์ "พวกนั้นกำลังตีกันเอง!" ทหารนายหนึ่งตะโกนด้วยความดีใจ "ดูเหมือนว่าเราจะมีพันธมิตรแล้ว!" กวินทร์มองไปที่ปากอุโมงค์ด้วยความหวัง เขาเห็นเงาตะคุ่มของทหารที่กำลังสู้รบกันอยู่ด้านนอก การโจมตีนี้อาจเป็นโอกาสเดียวที่พวกเขาจะได้หลบหนี "ประจักษ์! เตรียมกำลัง! เมื่อมีโอกาส เราจะบุกทะลวงออกไป!" กวินทร์สั่งการด้วยเสียงที่ดังฟังชัด "เราจะใช้จังหวะนี้แหละ!" "รับทราบท่าน!" ประจักษ์ตอบรับ เขากระตุ้นเพื่อนทหารให้เตรียมพร้อม เสียงปืนใหญ่ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้กว่าเดิมมาก เศษหินและดินร่วงหล่นลงมาอย่างหนักหน่วง บางส่วนตกลงใส่กลุ่มทหารของกวินทร์ ทำให้มีผู้บาดเจ็บล้มตายเพิ่มขึ้น "แย่แล้ว! พวกมันยิงเข้ามาในอุโมงค์แล้ว!" ทหารนายหนึ่งร้องเสียงหลง "ทุกคน! หมอบ!" กวินทร์ตะโกนสั่ง เขาบังเพื่อนทหารที่อยู่ใกล้ๆ ด้วยร่างของตนเอง ลูกกระสุนปืนใหญ่ระเบิดเข้ามาในอุโมงค์ สร้างความเสียหายเป็นวงกว้าง เมื่อฝุ่นควันจางลง กวินทร์ค่อยๆ ลุกขึ้น เขามองไปรอบๆ ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ ทหารที่เคยยืนเคียงข้างเขาเมื่อครู่ หลายคนล้มลงนอนจมกองเลือด มีเพียงไม่กี่คนที่ยังพอขยับตัวได้ "ท่าน! ท่านเป็นอะไรไหม!" ประจักษ์คลานเข้ามาหา กวินทร์มีบาดแผลที่แขนข้างซ้าย แต่ก็ยังสามารถขยับได้ "ข้าไม่เป็นไร" กวินทร์พยายามลุกขึ้นยืน "แล้วท่านล่ะ" "นิดหน่อยครับ" ประจักษ์ตอบ "แต่พวกเรา...พวกเราเหลือไม่มากแล้วท่าน" กวินทร์มองไปยังกลุ่มทหารที่เหลืออยู่ แต่ละคนมีบาดแผล บางคนถึงกับเสียแขนขาไป ความหวังที่เคยมีเลือนรางลงไปอีกครั้ง "แต่เรายังไม่ตาย!" กวินทร์ตะโกนเสียงดัง พยายามปลุกขวัญกำลังใจที่เริ่มจะแตกสลาย "พวกมันคิดว่ามันชนะแล้วใช่ไหม! พวกมันคิดว่ามันจะฆ่าเราได้ง่ายๆ งั้นเหรอ!" เขาชูอาวุธปืนขึ้นสูง "เราจะแสดงให้พวกมันเห็นว่า ทหารไทยคนสุดท้ายจะไม่ยอมตายง่ายๆ! เราจะสู้จนลมหายใจสุดท้าย!" "สู้! สู้! สู้!" เสียงตอบรับที่แผ่วเบา แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นดังขึ้นจากกลุ่มทหารที่เหลืออยู่ "ประจักษ์! พาผู้ที่บาดเจ็บที่ยังพอเดินได้ ไปรวมกับชาวบ้าน! บอกหลวงพ่อว่าเราจะเปิดทางให้!" กวินทร์สั่งการ "ส่วนพวกเราที่ยังไหว...เตรียมพร้อม! เราจะบุก!"