"ผู้พัน! ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า!" เสียงของประจักษ์ดังขึ้นมาอย่างร้อนรนพร้อมกับมือที่คว้าแขนของกวินทร์ไว้ เขากระชากร่างของกวินทร์ให้พ้นจากตำแหน่งเดิมเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ก้อนหินมหึมาจะทับลงไปที่เขาเคยยืนอยู่ เสียงครืนสนั่นของก้อนหินที่กระแทกพื้นดินยังคงดังก้องอยู่ในหูของกวินทร์ เขาสะบัดศีรษะไล่ฝุ่นควันและอาการมึนงงออกจากสมอง พลางสูดอากาศเย็นชื้นที่ปะปนไปด้วยกลิ่นดินและโลหะเข้าไปเต็มปอด "ฉัน... ฉันไม่เป็นไร ประจักษ์" กวินทร์ตอบเสียงแหบพร่า เขากระแอมไอสองสามครั้ง รู้สึกได้ถึงรสชาติของเลือดที่เจือจางในลำคอ "ขอบใจมาก ขอบใจที่ช่วยชีวิตฉันไว้" ประจักษ์มองกวินทร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโล่งอก แต่แววตาก็ยังคงฉายชัดไปด้วยความกังวล "ดีแล้วครับท่าน ถ้าท่านเป็นอะไรไป พวกเราจะเอาอย่างไรกันดี" "ทุกคนเป็นไงบ้าง?" กวินทร์ผุดลุกขึ้นยืน มองไปรอบๆ ตัว เขาเห็นชาวบ้านหลายคนกำลังลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล บางคนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยจากการถูกแรงสั่นสะเทือนซัด แต่ไม่มีใครบาดเจ็บสาหัส ส่วนใหญ่ก็มีแต่รอยฟกช้ำและอาการตกใจ "ทุกคนปลอดภัยครับท่าน แต่... แต่ว่าพวกมันมาอีกแล้ว" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามช่องเขา ทหารยามที่ประจำการอยู่หน้าช่องเขารายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก กวินทร์หันไปมองตามเสียง เขาเห็นเงาตะคุ่มของกลุ่มคนกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเข้ามาจากแนวป่าด้านนอก ภาพของก้อนหินที่เพิ่งจะถล่มลงมายังคงติดตา เขาตระหนักได้ทันทีว่าเหตุการณ์นี้ไม่ใช่แค่ความบังเอิญ หรืออุบัติเหตุจากธรรมชาติ "พวกนั้นจงใจ!" กวินทร์อุทานเสียงดัง "พวกเขาทำให้ก้อนหินถล่มลงมาเพื่อจะกำจัดพวกเรา!" "ใคร... ใครจะทำแบบนั้น?" ประจักษ์ถามด้วยความไม่เชื่อสายตา "พวกเรากำลังหนีตาย และพวกนั้นก็ยังตามล่าพวกเราถึงขนาดนี้เลยหรือ?" "ไม่ใช่แค่ตามล่า ประจักษ์" กวินทร์พูดเน้นเสียง สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นกว่าเดิม "พวกเขากำลังพยายามกวาดล้างพวกเราให้สิ้นซาก ถ้าเราไม่สามารถฝ่าออกไปจากที่นี่ได้ เราทุกคนจะต้องตาย" เสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะๆ จากแนวป่าด้านนอก กวินทร์เห็นแสงวาบจากปลายกระบอกปืนที่ส่องประกายในความมืด พวกศัตรูไม่ได้มามือเปล่า พวกเขามาพร้อมอาวุธครบมือ "พวกเราต้องสู้!" กวินทร์ประกาศกร้าว เขาหยิบปืนไรเฟิลประจำกายขึ้นมาขึ้นลำ "ประจักษ์ เตรียมกำลังพลให้พร้อม เราจะตั้งรับอยู่ที่นี่จนกว่าจะถึงเวลาที่เราจะบุกทะลวงออกไปได้" "ครับท่าน!" ประจักษ์ขานรับด้วยความมุ่งมั่น เขารีบตะโกนสั่งการลูกน้องให้เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ ทหารที่เหลืออยู่ แม้จะเหน็ดเหนื่อยและหวาดกลัว แต่เมื่อเห็นผู้นำของตนยืนหยัดอย่างไม่หวั่นไหว ก็พลอยได้รับกำลังใจไปด้วย "แต่ท่านครับ..." ทหารคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล "พวกมันมีจำนวนมากกว่าเรามากนัก แถมยังโจมตีเราจากหลายทิศทาง ถ้าเราอยู่ที่นี่ พวกเราอาจจะถูกล้อมไว้" "นั่นคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ" กวินทร์กล่าว "แต่เราจะไม่ตกหลุมพรางของพวกเขา เราจะใช้ช่องเขาแห่งนี้ให้เป็นประโยชน์" กวินทร์หันไปมองรอบๆ ช่องเขาอีกครั้ง เขาสังเกตเห็นว่าช่องเขานี้มีความแคบมากในบางช่วง และมีความกว้างในบางช่วง สภาพภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยโขดหินน้อยใหญ่จะเป็นอุปสรรคสำคัญสำหรับศัตรูที่มีจำนวนมากกว่า "ประจักษ์" กวินทร์หันไปสั่งการ "ให้เราส่วนหนึ่งตั้งแนวป้องกันที่ปากทางเข้าช่องเขาด้านนี้ อีกส่วนหนึ่งให้ไปเสริมแนวป้องกันที่ปากทางออกอีกด้านหนึ่ง และให้แบ่งกำลังส่วนเล็กๆ คอยลาดตระเวนตามแนวหน้าผาด้านบนคอยสอดแนมความเคลื่อนไหวของศัตรู" "ครับท่าน!" ประจักษ์รับคำสั่งและรีบกระจายกำลังออกไปอย่างรวดเร็ว กวินทร์เดินนำหน้าไปตามแนวช่องเขา เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากผนังหิน เขาเหลือบมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เห็นเมฆฝนที่ก่อตัวหนาทึบจนแทบมองไม่เห็นแสงตะวัน ราวกับธรรมชาติกำลังจะลงโทษมนุษย์ที่ก่อสงครามอันโหดร้าย "ท่านกวินทร์" เสียงของหมอหลวงดังขึ้นเบาๆ หมอหลวงเดินเข้ามาหากวินทร์ด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน "ข้าตรวจดูชาวบ้านแล้ว มีบางคนบาดเจ็บ แต่ไม่สาหัส ส่วนใหญ่มีอาการตกใจและอ่อนเพลีย ข้าจะคอยดูแลพวกเขาเอง ท่านไม่ต้องห่วง" "ขอบคุณครับหมอหลวง" กวินทร์กล่าวด้วยความซาบซึ้ง "ผมจะพยายามพาพวกเราออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด" "ข้าเชื่อในตัวท่าน" หมอหลวงกล่าวพร้อมกับส่งยิ้มให้กำลังใจ เสียงปืนเริ่มดังขึ้นถี่ขึ้น กวินทร์ได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เขาเห็นกลุ่มทหารของตนกำลังตอบโต้การโจมตีของศัตรูอย่างดุเดือด "พวกมันกำลังจะบุกเข้ามาแล้ว" กวินทร์กล่าวกับประจักษ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ "เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึง" "ครับท่าน! พวกเราจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายชาวบ้านของเราเด็ดขาด!" ประจักษ์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น กวินทร์พยักหน้า เขาเดินกลับไปที่แนวหน้า เขาเห็นกลุ่มทหารของตนกำลังตั้งป้อมยิงตอบโต้อย่างกล้าหาญ ฝุ่นควันจากการต่อสู้ลอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เสียงปืน เสียงระเบิด เสียงตะโกนก้องกังวานไปทั่วช่องเขาแห่งนี้ "ข้าจะไม่ยอมให้ใครก็ตามมาทำร้ายแผ่นดินของข้า!" กวินทร์ตะโกนก้อง เขายกปืนไรเฟิลขึ้นเล็งไปยังกลุ่มศัตรูที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว "พวกเราจะสู้จนถึงที่สุด!" แต่แล้ว ท่ามกลางเสียงอึกทึกของการต่อสู้ กวินทร์พลันได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากด้านหลังของเขา มันไม่ใช่เสียงของประจักษ์ หรือเสียงของทหารคนใดคนหนึ่ง "ท่านผู้พัน... ท่านต้องระวัง..." กวินทร์ชะงัก เขารีบหันกลับไปมอง แต่กลับไม่พบใคร เขาเห็นเพียงใบหน้าอันตื่นตระหนกของทหารยามที่กำลังยืนประจำการอยู่ "เมื่อครู่... ใครพูด?" กวินทร์ถามเสียงเข้ม "ไม่มีใครพูดอะไรครับท่าน" ทหารยามตอบอย่างงุนงง "ท่านได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ?" กวินทร์ขมวดคิ้ว เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่มีเวลามาคิดมาก เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูอีกครั้ง เขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะไม่ง่ายดาย และอาจมีอันตรายซ่อนเร้นอยู่มากกว่าที่เขาคาดคิด