เสียงปืนยังคงดังสนั่นหวั่นไหว กวินทร์และทหารกล้าอีกจำนวนหนึ่งกำลังตั้งรับการบุกทะลวงของศัตรูที่ปากทางเข้าช่องเขาด้านหนึ่ง การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด แต่ละฝ่ายต่างสูญเสียกำลังพลไปจำนวนไม่น้อย ฝุ่นควันและกลิ่นดินปืนคละคลุ้งไปทั่ว กวินทร์หลบเข้าที่กำบังหลังโขดหินขนาดใหญ่ พลางบรรจุกระสุนอย่างรวดเร็ว "พวกมันบุกเข้ามาหนักมากเลยครับท่าน!" ประจักษ์ตะโกนบอกขณะที่เขากำลังยิงสกัดศัตรูที่พยายามจะฝ่าแนวเข้ามา "เรากำลังจะต้านไม่ไหวแล้ว!" กวินทร์เหลือบมองไปยังอีกด้านหนึ่งของช่องเขา เขาเห็นทหารอีกกลุ่มหนึ่งของตนกำลังต่อสู้กับศัตรูที่พยายามจะปีนป่ายขึ้นมาจากแนวหน้าผา ท่ามกลางเสียงระเบิดและเสียงปืนที่ดังไม่ขาดสาย เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นห่วงชะตากรรมของชาวบ้านที่กำลังหลบภัยอยู่ภายในช่องเขาแห่งนี้ "เราต้องถอย!" กวินทร์ตัดสินใจ "เราจะถอยเข้าไปลึกกว่านี้ แล้วตั้งแนวป้องกันอีกครั้ง" "ถอยไปที่ไหนครับท่าน?" ประจักษ์ถาม พลางยิงสกัดศัตรูที่พุ่งเข้ามา "ที่นี่ก็เป็นที่กำบังที่ดีที่สุดแล้ว" "เราจะถอยเข้าไปในส่วนที่แคบที่สุดของช่องเขา" กวินทร์ตอบ "ที่นั่นศัตรูจะเข้ามาได้ยากกว่า" "แต่... นั่นอาจทำให้เราถูกปิดล้อมได้นะครับท่าน" ทหารคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างกังวล "นั่นเป็นความเสี่ยงที่เราต้องรับ" กวินทร์กล่าว "ถ้าเราอยู่ที่นี่ต่อไป เราจะต้องถูกกวาดล้างจนหมด" การตัดสินใจของกวินทร์ทำให้ทหารบางส่วนเกิดความไม่แน่ใจ แต่เมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเขา ทุกคนก็พร้อมที่จะทำตามคำสั่ง "ทุกคน! ฟังทางนี้!" กวินทร์ตะโกนขึ้น "เราจะถอยเข้าไปด้านใน! เตรียมตัวให้พร้อม! อย่าให้ศัตรูเข้ามาได้!" เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างกึกก้อง กวินทร์นำทหารที่เหลือถอยร่นเข้าไปในช่องเขาอย่างเป็นระเบียบ แม้จะถูกศัตรูยิงสกัดตลอดทาง พวกเขาก็ยังคงรักษาแนวการถอยได้อย่างเหนียวแน่น เมื่อเข้ามาถึงส่วนที่แคบที่สุดของช่องเขา ซึ่งมีลักษณะคล้ายอุโมงค์ธรรมชาติที่เกิดจากโขดหินขนาดมหึมา กวินทร์สั่งให้ทหารตั้งแนวป้องกันอย่างแน่นหนา เขาสั่งให้ทหารบางส่วนไปคอยสอดแนมทางออกอีกด้านหนึ่งด้วย "ประจักษ์" กวินทร์เรียก "เราต้องหาทางสร้างความสับสนให้กับศัตรู" "ท่านมีแผนแล้วหรือครับ?" ประจักษ์ถามด้วยความหวัง "อาจจะใช่" กวินทร์ตอบ "แต่เราต้องแน่ใจก่อนว่าศัตรูจะเข้ามาในกับดักของเรา" กวินทร์เดินเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของช่องเขา เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากผนังหิน เขาเหลือบมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เห็นเมฆฝนที่ก่อตัวหนาทึบจนแทบมองไม่เห็นแสงตะวัน ราวกับธรรมชาติกำลังจะลงโทษมนุษย์ที่ก่อสงครามอันโหดร้าย "ท่านกวินทร์" เสียงของหมอหลวงดังขึ้นเบาๆ หมอหลวงเดินเข้ามาหากวินทร์ด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน "ข้าตรวจดูชาวบ้านแล้ว มีบางคนบาดเจ็บ แต่ไม่สาหัส ส่วนใหญ่มีอาการตกใจและอ่อนเพลีย ข้าจะคอยดูแลพวกเขาเอง ท่านไม่ต้องห่วง" "ขอบคุณครับหมอหลวง" กวินทร์กล่าวด้วยความซาบซึ้ง "ผมจะพยายามพาพวกเราออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด" "ข้าเชื่อในตัวท่าน" หมอหลวงกล่าวพร้อมกับส่งยิ้มให้กำลังใจ เสียงปืนยังคงดังมาจากด้านนอก บ่งบอกว่าศัตรูกำลังพยายามเจาะแนวป้องกันของพวกเขา กวินทร์รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเป็นระยะๆ จากแรงระเบิด "ท่านครับ..." ทหารคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "พวกมันกำลังจะบุกเข้ามาอีกรอบ! พวกมันใช้ระเบิดทำลายแนวป้องกันของเรา!" "เตรียมพร้อม!" กวินทร์ตะโกน "ประจักษ์! เตรียมพลที่แข็งแกร่งที่สุดไว้! เราจะตอบโต้กลับไป!" "ครับท่าน!" ประจักษ์ขานรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น กวินทร์หันไปมองประจักษ์ "ประจักษ์ เราจะใช้เสียงของเราสร้างความสับสน" "หมายความว่าอย่างไรครับท่าน?" "เราจะตะโกนให้ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้" กวินทร์อธิบาย "ตะโกนว่าเรามีกำลังเสริมเข้ามา ตะโกนว่าเรากำลังจะโอบล้อมพวกมัน ทำให้พวกมันคิดว่าเรามีจำนวนมากกว่าที่คิด" ประจักษ์มองหน้ากวินทร์ด้วยความเข้าใจ "แผนนี้อาจจะได้ผลครับท่าน" "มันต้องได้ผล" กวินทร์กล่าว "เราต้องทำให้พวกมันถอย! เตรียมตัวให้พร้อม!" เมื่อเสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง กวินทร์ก็ส่งสัญญาณให้ทหารของตนเริ่มตะโกน "กำลังเสริมมาแล้ว! โอบล้อมพวกมัน!" เสียงตะโกนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีทหารจำนวนมหาศาลกำลังบุกเข้ามา ทหารบางส่วนที่ประจำการอยู่บนหน้าผาก็ร่วมตะโกนเสริม ทำให้เสียงยิ่งดังทวีคูณ ศัตรูที่กำลังบุกเข้ามาได้ยินเสียงตะโกนเหล่านั้น พวกมันชะงักไปเล็กน้อย ความลังเลฉายชัดบนใบหน้าของพวกมัน กวินทร์เห็นโอกาส เขาตะโกนสั่ง "เข้า! ลุย!" ทหารของกวินทร์ที่เหลืออยู่ไม่มากนัก แต่ด้วยความมุ่งมั่นและเสียงตะโกนปลุกใจ พวกเขาก็พุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ดูเหมือนศัตรูจะเริ่มเสียขวัญ "ท่านครับ! พวกมันเริ่มถอยแล้ว!" เสียงประจักษ์ดังขึ้นอย่างดีใจ กวินทร์มองไปยังแนวรบ เขาเห็นกลุ่มทหารศัตรูเริ่มล่าถอยกลับไปอย่างไม่เป็นขบวน "ดีมาก! อย่าให้โอกาสพวกมัน!" แต่แล้ว เมื่อทุกอย่างเริ่มคลี่คลาย ทันใดนั้น เสียงระเบิดที่ดังที่สุดเท่าที่เคยได้ยินก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา แรงระเบิดอันมหาศาลซัดร่างของกวินทร์และทหารคนอื่นๆ กระเด็นไปไกล "อะไรกัน?!" ประจักษ์ร้องอุทาน เมื่อเขาลุกขึ้นมาได้ เขาเห็นว่าช่องเขาที่พวกเขาใช้เป็นที่กำบังได้พังทลายลงมาบางส่วน ผนังหินแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และมีควันดำลอยตลบอบอวล "ท่านผู้พัน!" ประจักษ์รีบวิ่งไปหากวินทร์ที่นอนสลบอยู่บนพื้น "ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า!" กวินทร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด เขาเห็นใบหน้าของประจักษ์ที่เต็มไปด้วยความกังวล "เกิดอะไรขึ้น?" กวินทร์ถามเสียงแหบพร่า "พวกมัน... พวกมันวางระเบิดไว้ที่ผนังหินครับท่าน" ประจักษ์ตอบ "เราถูกหลอก" กวินทร์พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่าง เขาตระหนักได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ธรรมดา แต่เป็นการวางแผนที่ซับซ้อนเพื่อกำจัดพวกเขา "เรา... เราถูกล้อมแล้ว" กวินทร์กล่าวอย่างอ่อนแรง