เสียงคร่ำครวญของผู้บาดเจ็บดังระงมไปทั่วอุโมงค์ธรรมชาติที่เพิ่งถล่มลงมา กวินทร์รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นปราดไปทั่วร่าง แรงกระแทกจากแรงระเบิดยังคงทำให้เขามึนงงและทรงตัวแทบไม่อยู่ ประจักษ์รีบเข้ามาประคองเขาไว้ ใบหน้าของทหารหนุ่มเต็มไปด้วยเหงื่อและคราบเขม่า กวินทร์พยายามเพ่งมองไปรอบๆ ภาพที่ปรากฏคือซากปรักหักพังของหินและดินที่ปิดกั้นทางเข้าออกจนเกือบมิด เหลือเพียงช่องเล็กๆ ที่พอจะมองเห็นแสงสลัวๆ ลอดผ่านเข้ามาได้ กลุ่มทหารที่อยู่รอดจากการโจมตีครั้งนี้ ต่างก็อยู่ในสภาพอิดโรยและบาดเจ็บ แต่ก็ยังคงมีสติและพยายามช่วยเหลือเพื่อนทหารด้วยกันเอง "ผู้พันครับ เป็นไงบ้างครับ" ประจักษ์ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ขาของท่าน... ดูเหมือนจะโดนหินทับ" กวินทร์พยายามขยับขา แต่กลับรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่รุนแรงกว่าเดิม เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับความเจ็บปวด "ไม่เป็นไรมาก ประจักษ์ ช่างมันก่อน... ดูอาการพวกเราก่อน เป็นไงบ้าง" "ทหารเราเจ็บกันหลายนายครับ แต่ส่วนใหญ่บาดเจ็บเล็กน้อยถึงปานกลาง มีแค่สามสี่คนที่อาการสาหัสหน่อยครับ" ประจักษ์รายงาน "แต่ปัญหาตอนนี้คือทางออกถูกปิดตายแล้วครับ เราติดแหง็กอยู่ที่นี่" เสียงของทหารคนอื่นๆ ดังแทรกขึ้นมา "แย่แล้ว! เราจะออกไปจากตรงนี้ได้ยังไง" "เราจะติดต่อกองบัญชาการได้ไหม" "ศัตรูยังอยู่ข้างนอกหรือเปล่า" กวินทร์มองไปยังช่องแสงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด "ใจเย็นๆ ทุกคน ตั้งสติก่อน" เขากล่าวเสียงดังฟังชัด พยายามเรียกขวัญกำลังใจ "เรายังไม่ตาย เรายังรอดมาได้ การต่อสู้ยังไม่จบ" เขาหันไปมองประจักษ์ "ประจักษ์ ไปดูซิว่ามีทางอื่นที่เราจะออกไปได้ไหม หรืออย่างน้อยก็ขุดทางออกให้กว้างขึ้นอีกหน่อย" "ครับผู้พัน!" ประจักษ์ตอบรับ ก่อนจะตะโกนสั่งการทหารที่ยังพอมีกำลัง "พวกนาย! ไปช่วยกันดูทางออกซิ! หาทางขุดหินขุดดินพวกนี้ออกไป!" ทหารหลายนายที่พอจะเคลื่อนไหวได้ รีบวิ่งกรูไปยังจุดที่คาดว่าจะเป็นทางออก พยายามใช้มือและเครื่องมือที่มีอย่างจำกัดในการเคลื่อนย้ายก้อนหินและเศษดินที่ถล่มลงมา เสียงสกัดหินดังเป็นระยะๆ แต่ความหวังดูจะริบหรี่เมื่อมองดูปริมาณของซากปรักหักพัง กวินทร์พยายามปรับท่าทางให้สบายขึ้น เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาลองเปิดดู แต่สัญญาณก็ขาดหายไปอย่างสิ้นเชิง "แย่จริง... สัญญาณถูกตัดขาด" เขาพึมพำกับตัวเอง "ผู้พันครับ" นายแพทย์ของหน่วย ท่าทางเหนื่อยอ่อน แต่แววตายังคงมุ่งมั่น เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล "ผมต้องรีบดูอาการท่านแล้วครับ ขาของท่านอาจจะหัก" "ไม่เป็นไรหมอ ผมทนได้" กวินทร์พยายามยิ้ม "แต่ให้ความสำคัญกับคนอื่นก่อนนะ ใครอาการหนักกว่าก็ดูคนนั้นก่อน" นายแพทย์ส่ายหน้า "ไม่ครับผู้พัน ท่านเป็นผู้บังคับบัญชา เราต้องดูแลท่านเป็นอันดับแรก" เขากล่าวพลางเริ่มแกะผ้าพันแผลออกมา "ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด" ขณะที่นายแพทย์กำลังทำแผลให้กวินทร์ ประจักษ์ก็กลับมาด้วยสีหน้าผิดหวัง "ผู้พันครับ ทางออกมันตันสนิทจริงๆ หินมันใหญ่มาก แล้วก็เยอะเหลือเกิน เราขุดไปได้นิดเดียวเองครับ" เสียงถอนหายใจดังขึ้นรอบตัว "แล้วเราจะทำยังไงกันดี" "เราจะอดตายอยู่ที่นี่หรือไง" "นี่มันกับดักชัดๆ" กวินทร์หลับตาลงครู่หนึ่ง เขาพยายามรวบรวมสติและมองหาทางออกอื่น "ประจักษ์ พาพวกที่ยังพอมีแรงไปสำรวจรอบๆ อุโมงค์นี้ดูสิ มีทางอื่นอีกไหม อาจจะมีโพรงถ้ำอื่น หรือทางลับที่มองไม่เห็น" "ครับผู้พัน!" ประจักษ์รีบพาพรรคพวกที่ยังมีกำลังออกไปสำรวจ ทิ้งไว้เพียงผู้บาดเจ็บและผู้ที่กำลังทำหน้าที่ช่วยเหลือ เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ความหวังเริ่มเลือนราง ท่ามกลางความมืดสลัวและเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของเพื่อนทหาร กวินทร์ค่อยๆ รวบรวมข้อมูลจากนายแพทย์เกี่ยวกับอาการของทหารแต่ละนาย และจากประจักษ์ที่กลับมาพร้อมข่าวที่น่าผิดหวัง "ไม่มีทางออกอื่นครับผู้พัน มีแต่ผนังหินทึบๆ ทั้งนั้น" "แล้วพวกเราล่ะ จะอยู่รอความตายที่นี่หรือไง" ทหารคนหนึ่งตะโกนขึ้นด้วยความสิ้นหวัง กวินทร์มองไปยังใบหน้าของทหารแต่ละนาย เขาสัมผัสได้ถึงความกลัว ความเหนื่อยล้า และความสิ้นหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้น "ทุกคน! เงียบ!" เขาสั่งเสียงดัง "การยอมแพ้ไม่ใช่ทางเลือกของเรา" "แต่เราจะทำยังไงครับผู้พัน! เราไม่มีอาหาร ไม่มีน้ำ! แล้วทางออกก็ถูกปิด!" อีกเสียงหนึ่งตะโกนสวนกลับมา "เรามีสิ่งที่มีค่าที่สุด นั่นคือชีวิตของเรา และจิตใจที่ไม่ยอมแพ้" กวินทร์กล่าว "ประจักษ์ เราต้องประเมินสถานการณ์ใหม่ เรามีเสบียงเท่าไหร่? เรามีน้ำเหลือเท่าไหร่? เราจะแบ่งสรรปันส่วนกันยังไง?" ประจักษ์รีบรายงาน "เรามีน้ำเหลืออยู่ประมาณ 20 ลิตรครับ อาหารแห้งก็พอประทังได้อีกสัก 2-3 วัน ถ้าเราแบ่งกันอย่างจำกัด" "ดี" กวินทร์กล่าว "เราจะแบ่งปันกันอย่างยุติธรรม ทุกคนจะได้มีแรงประคองตัวต่อไป" เขาหันไปหานายแพทย์ "หมอครับ ดูแลเรื่องน้ำสำหรับผู้บาดเจ็บเป็นพิเศษนะ" "เข้าใจแล้วครับผู้พัน" นายแพทย์ตอบรับ "ส่วนพวกเราที่พอจะขยับได้" กวินทร์มองไปรอบๆ "เราจะเริ่มจากการสร้างที่พักชั่วคราวภายในอุโมงค์นี้ พยายามหาที่ที่แห้งและปลอดภัยที่สุดสำหรับผู้บาดเจ็บ" "ส่วนเรื่องการเอาตัวรอด" กวินทร์พูดต่อ เสียงของเขามีความหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว "เราจะค่อยๆ ขุดทางออก ถึงแม้จะยากลำบากแค่ไหน เราจะหาทางออกไปให้ได้ เราจะกลับไปหาครอบครัวของเรา และเราจะกลับไปสู้กับศัตรูให้ได้" "แต่ถ้าศัตรูมาเจอเราที่นี่ล่ะครับผู้พัน" ทหารคนหนึ่งถามด้วยความกังวล "ถ้าเป็นเช่นนั้น เราก็ต้องสู้" กวินทร์ตอบอย่างไม่ลังเล "เราจะสู้จนกว่าชีวิตจะหาไม่ เพื่อปกป้องเกียรติของทหารกล้า" เสียงตอบรับดังขึ้นจากทหารหลายนาย "สู้! สู้! สู้!" กวินทร์มองไปยังซากหินที่ปิดทางออก "ประจักษ์ หาเครื่องมือที่แข็งแรงที่สุดเท่าที่จะหาได้ เราจะเริ่มขุดกันตรงนี้" "ครับผู้พัน!" แม้จะรู้ดีว่าภารกิจนี้ยากลำบากเพียงใด แต่ภายใต้ความเป็นผู้นำที่เด็ดเดี่ยวของกวินทร์ ความหวังเล็กๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในหมู่ทหารกล้าเหล่านี้ พวกเขาจะร่วมแรงร่วมใจกัน ฝ่าฟันอุปสรรคที่มองไม่เห็นนี้ไปให้ได้