กวินทร์รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่าง เขาพยายามลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล แต่แรงระเบิดที่รุนแรงเมื่อครู่ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส ผนังหินที่พังทลายลงมาบางส่วนได้ปิดเส้นทางที่เราเคยเข้ามา ทำให้เราถูกขังอยู่ในอุโมงค์ธรรมชาติแห่งนี้ "ท่านครับ!" ประจักษ์รีบเข้ามาประคอง กวินทร์มองไปรอบๆ เห็นทหารของตนหลายคนได้รับบาดเจ็บจากการระเบิด บางคนถึงกับเสียชีวิต ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "เรา... เราติดกับแล้ว" ทหารคนหนึ่งกล่าวเสียงสั่นเครือ "พวกมันจงใจล่อให้เราเข้ามาในที่แห่งนี้" "ใคร... ใครเป็นคนวางแผน?" กวินทร์ถาม พยายามรวบรวมสติ "มันต้องมีคนชี้เป้าหมายให้พวกมัน" "ท่านหมายถึง..." ประจักษ์ทำหน้าสงสัย "ใช่" กวินทร์ตอบ "ต้องมีใครบางคนในกลุ่มของเรา ที่กำลังให้ข้อมูลกับศัตรู" คำพูดของกวินทร์ทำให้ทุกคนตกตะลึง พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีคนทรยศอยู่ท่ามกลางพวกเขา "เป็นไปไม่ได้ครับท่าน!" ประจักษ์โต้แย้ง "พวกเราทุกคนภักดีต่อท่านและประเทศชาติ" "แต่มันก็เป็นไปได้ ประจักษ์" กวินทร์กล่าว "สังเกตสิ ทำไมพวกมันถึงรู้ว่าเราจะมาทางนี้? ทำไมพวกมันถึงรู้ว่าเราจะใช้ช่องเขานี้เป็นที่กำบัง? และที่สำคัญ ทำไมพวกมันถึงรู้ว่าเราจะหนีเข้าไปในส่วนที่แคบที่สุดของช่องเขา?" กวินทร์หันไปมองกลุ่มชาวบ้านที่กำลังนั่งพักอยู่ใต้เพิงหินชั่วคราว ใบหน้าของพวกเขาส่วนใหญ่ยังคงซีดเซียวและหวาดกลัว "พวกชาวบ้านปลอดภัยดีนะครับ" กวินทร์ถามหอบๆ เขาหันไปมองชาวบ้านที่กำลังนั่งพักอยู่ใต้เพิงหินชั่วคราว ส่วนใหญ่ยังมีสภาพ... "ใช่ครับท่าน พวกชาวบ้านปลอดภัยดี" ประจักษ์ตอบ "แต่... แต่เราจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร?" กวินทร์เหลือบมองไปยังผนังหินที่พังทลายลงมา เขาเห็นว่ามีช่องว่างเล็กๆ อยู่ช่องหนึ่ง แต่ก็เล็กเกินกว่าที่ใครจะลอดผ่านไปได้ "เราต้องหาทางอื่น" กวินทร์กล่าว "เราต้องหาทางออกที่ปลอดภัยกว่านี้" "แต่เราไม่รู้ว่าทางออกอยู่ที่ไหนครับท่าน" ทหารคนหนึ่งกล่าว "เราไม่เคยสำรวจเส้นทางนี้มาก่อน" "เราต้องลองสำรวจดู" กวินทร์กล่าว "ประจักษ์ ไปกับฉัน เราจะไปดูทางออกอีกด้านหนึ่ง" "ครับท่าน!" ประจักษ์ขานรับ กวินทร์และประจักษ์เดินลุยฝุ่นควันเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของช่องเขา พวกเขาสัมผัสได้ถึงความอับชื้นและความมืดที่ปกคลุมไปทั่ว "ท่านกวินทร์" ประจักษ์เอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขาเดินไป "ท่านแน่ใจหรือว่าจะมีคนทรยศ?" "ฉันไม่แน่ใจ 100% แต่หลักฐานมันชี้ไปทางนั้น" กวินทร์ตอบ "เราต้องระวังตัวให้มาก" เมื่อพวกเขาเดินมาถึงส่วนที่ปลายอุโมงค์ธรรมชาติ กวินทร์สังเกตเห็นแสงสว่างรำไรที่ส่องเข้ามาจากด้านบน "นั่นไง! ทางออก!" ประจักษ์ร้องด้วยความดีใจ แต่เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้ พวกเขาก็พบว่าทางออกนั้นถูกปิดกั้นด้วยก้อนหินขนาดใหญ่ "ให้ตายสิ! เราติดอยู่ข้างในจริงๆ!" ประจักษ์สบถด้วยความหงุดหงิด กวินทร์เดินเข้าไปสำรวจรอบๆ เขาเห็นว่ามีรอยขีดข่วนที่ผนังหิน แสดงว่าเคยมีคนพยายามจะปีนป่ายขึ้นไป "ดูนี่สิ ประจักษ์" กวินทร์ชี้ไปที่รอยขีดข่วน "เหมือนมีใครพยายามจะปีนขึ้นไป" "แต่ใครจะทำเช่นนั้น? ในสถานการณ์แบบนี้?" ประจักษ์ถาม "อาจจะเป็นคนที่รู้ความลับของที่นี่" กวินทร์กล่าว "คนที่รู้ว่าทางลับอยู่ที่ไหน" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านหลัง กวินทร์และประจักษ์รีบหันกลับไปมอง พวกเขาเห็นกลุ่มทหารของตนกำลังเดินเข้ามา ใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความกังวล "ท่านผู้พัน" ทหารคนหนึ่งกล่าว "พวกเราเจออะไรบางอย่างที่น่าสงสัย" "ว่ามา" กวินทร์สั่ง "เราเจอ... เราเจอแผนที่เก่าๆ ซ่อนอยู่ในโพรงหินครับท่าน" ทหารคนนั้นยื่นแผนที่ที่เปื้อนฝุ่นให้กวินทร์ "ดูเหมือนจะเป็นเส้นทางลับบางอย่าง" กวินทร์รับแผนที่มาดู เขาเห็นเส้นทางที่ถูกวาดไว้อย่างละเอียด บ่งบอกถึงทางลับที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน "นี่มัน..." กวินทร์พึมพำ "นี่มันคือทางลับที่เราตามหา!" "แต่ใครเป็นคนซ่อนมันไว้ครับท่าน?" ประจักษ์ถาม "ฉันไม่รู้" กวินทร์ตอบ "แต่เราต้องหาให้เจอ" กวินทร์มองไปที่แผนที่อีกครั้ง เขาเห็นสัญลักษณ์บางอย่างที่เขาไม่คุ้นเคย "สัญลักษณ์นี้..." กวินทร์ขมวดคิ้ว "ฉันเคยเห็นมันที่ไหนสักแห่ง" "ท่านจำได้หรือครับ?" ประจักษ์ถาม "ฉันคิดว่า... ฉันเคยเห็นมันในบันทึกของกองทัพ" กวินทร์ตอบ "แต่ไม่แน่ใจ" ทันใดนั้น กวินทร์ก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทั้งหมด เขาจำได้ว่าเคยมีข่าวลือเรื่องสายลับสองหน้าภายในกองทัพ ซึ่งกำลังให้ข้อมูลกับศัตรู "ฉันรู้แล้ว!" กวินทร์ตะโกน "สายลับสองหน้า! มันอยู่ที่นี่กับเรา!" คำพูดของกวินทร์ทำให้ทุกคนตกตะลึงอีกครั้ง "เป็นไปไม่ได้ครับท่าน!" ประจักษ์กล่าว "ใครกัน?" "ฉันไม่รู้" กวินทร์ตอบ "แต่เราต้องหาตัวให้เจอ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" กวินทร์มองไปที่แผนที่อีกครั้ง เขาเห็นว่าทางลับนั้นทอดลึกลงไปใต้ดิน และดูเหมือนจะมีความซับซ้อนกว่าที่คิด "เราต้องลงไปสำรวจเส้นทางนี้" กวินทร์กล่าว "นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวของเราที่จะรอดชีวิต" "แต่เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเส้นทางนี้ปลอดภัย?" ประจักษ์ถาม "เราไม่สามารถแน่ใจได้" กวินทร์ตอบ "แต่เราไม่มีทางเลือกอื่น" กวินทร์หันไปมองทหารของตน "ทุกคน! เราจะลงไปสำรวจเส้นทางลับแห่งนี้! เตรียมตัวให้พร้อม!" เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างกึกก้อง แม้จะมีความกลัวและความไม่แน่นอน แต่ทุกคนก็พร้อมที่จะทำตามคำสั่งของผู้นำของตน กวินทร์มองไปที่แผนที่อีกครั้ง เขารู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะต้องเต็มไปด้วยอันตราย และเขาจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด