เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นจากทางทิศเหนือ เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าการแทรกซึมที่พยายามจะให้เงียบที่สุดกำลังจะสิ้นสุดลง ปรานปรามขมวดคิ้ว เขาหันไปมองเชลยศึกที่เพิ่งได้รับการปลดปล่อย "รีบไปรวมกลุ่มกับทีมของหมวดพงษ์!" เขาสั่ง "พยายามหาที่กำบังให้เร็วที่สุด!" เชลยศึกเหล่านั้นแม้จะอ่อนแรง แต่ก็พยายามขยับตัวอย่างรวดเร็ว พวกเขาต้องการมีส่วนร่วมในการต่อสู้เพื่อปกป้องแผ่นดินที่พวกเขารัก "พวกคุณรอตรงนี้ก่อน" ปรานปรามบอกลูกทีมของเขา "ผมจะไปดูสถานการณ์" เขาค่อยๆ ย่องออกไปตามทางเดิน หลบเข้าที่กำบังตามซอกมุมต่างๆ ของอาคาร เพื่อสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวของศัตรู ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เขาใจหายวาบ ทหารฝ่ายศัตรูจำนวนมากกำลังกรูกันเข้ามาจากทางทิศเหนือ เสียงปืนกลดังกระหึ่มอย่างต่อเนื่อง ผสมผสานกับเสียงตะโกนกัมปนาท "รายงานสถานการณ์!" ปรานปรามตะโกนผ่านวิทยุ "เราถูกปิดล้อมครับผู้การ! ทหารศัตรูมีจำนวนมากกว่าที่เราประเมินไว้มาก! คลังแสงกำลังจะระเบิดแล้ว! อุณหภูมิสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว!" เสียงของหมวดพงษ์ดังมาอย่างติดขัด "เรากำลังจะถอย!" "อย่าเพิ่งถอย! หาทางแยกออกมาทีละกลุ่ม! ปรานปรามตัดสินใจอย่างรวดเร็ว "พวกเรากำลังจะไปสมทบ!" เขาหันกลับไปหาทีมของเขา "จัดกำลัง! เราจะบุกเข้าไปช่วยทีมหมวดพงษ์! ทุกคนพร้อมนะ!" "พร้อมครับ!" เสียงตอบรับดังมาอย่างหนักแน่น กลุ่มของปรานปรามเริ่มเคลื่อนที่ออกจากการกำบัง มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เสียงปืนดังขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกเขาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ การต่อสู้ที่ควรจะเป็นการแทรกซึมอย่างเงียบเชียบ บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นการเผชิญหน้าอันดุเดือด เมื่อปรานปรามและทีมของเขามาถึงบริเวณใกล้เคียงกับคลังแสง ภาพที่เห็นทำให้เขาต้องกลั้นหายใจ คลังแสงกำลังจะระเบิดจริงๆ เปลวไฟสีส้มแดงลุกโชนออกมาจากช่องระบายอากาศ เสียงระเบิดเป็นระยะๆ ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หมวดพงษ์และทีมของเขากำลังต่อสู้อย่างดุเดือดเพื่อสกัดกั้นการรุกคืบของทหารศัตรู "หมวดพงษ์! ถอยออกมา!" ปรานปรามตะโกนผ่านเสียงปืนที่ดังสนั่น "ไม่ไหวแล้วครับผู้การ! พวกมันเยอะเกินไป!" หมวดพงษ์ตอบกลับมาอย่างสิ้นหวัง "เรากำลังจะ... อ๊าก!" เสียงตะโกนขาดหายไป ปรานปรามรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจเขา "หมวดพงษ์! หมวดพงษ์!" เขาตะโกนเรียกอย่างร้อนรน ไม่มีเสียงตอบกลับมา มีเพียงเสียงปืนและเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหว "จัดการกับทหารศัตรูที่ขวางทาง! บุกเข้าไปหาหมวดพงษ์!" ปรานปรามออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด "เราต้องช่วยพวกเขากลับออกมาให้ได้!" ทหารของปรานปรามบุกตะลุยเข้าไปในแนวรบของศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งค่าย ทหารศัตรูที่พยายามจะเข้าควบคุมคลังแสงที่กำลังจะระเบิด ถูกสกัดกั้นด้วยการโจมตีอันดุเดือดของกลุ่มปรานปราม "ระวัง! มันกำลังจะระเบิด!" เสียงของทหารคนหนึ่งตะโกนขึ้น เวลาเหลือน้อยเต็มที ปรานปรามมองเห็นกลุ่มของหมวดพงษ์กำลังถอยร่นมา เขาตะโกนสั่งให้ทีมของเขาเปิดทาง "ถอย! ถอยออกมา!" เขาตะโกน "ทุกคนถอยมาทางนี้!" กลุ่มของหมวดพงษ์ที่บาดเจ็บหลายนายรีบวิ่งมาสมทบกับกลุ่มของปรานปราม พวกเขากอดคอกัน วิ่งหนีเอาชีวิตรอดออกจากบริเวณคลังแสงที่กำลังจะระเบิด "คุณเป็นอะไรมากไหม หมวด?" ปรานปรามถามด้วยความเป็นห่วง "แค่บาดเจ็บเล็กน้อยครับผู้การ" หมวดพงษ์ตอบ "แต่เราเสียทหารไปหลายนาย" "ไม่เป็นไร เรายังอยู่ครบ" ปรานปรามปลอบใจ "เราจะพาพวกคุณกลับออกไป" ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะถอยร่นออกจากค่าย ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก "นั่นมันอะไรกัน?" ทหารคนหนึ่งอุทาน จากภายในอาคารที่คาดว่าเป็นศูนย์บัญชาการย่อย ทหารฝ่ายเราจำนวนหนึ่งกำลังถูกลากออกมา พวกเขาคือเชลยศึกที่ยังไม่ได้ถูกช่วยเหลือ! "ไม่จริงน่า!" ปรานปรามอุทาน "พวกมันจับตัวเพิ่มอีก!" "เราจะทำยังไงดีผู้การ?" ทหารคนหนึ่งถามอย่างสิ้นหวัง "เราจะกลับเข้าไปช่วยพวกเขา!" ปรานปรามประกาศก้อง "เราทิ้งใครไว้เบื้องหลังไม่ได้ทั้งนั้น!" "แต่ผู้การครับ คลังแสง..." ทหารคนหนึ่งท้วง "คลังแสงเป็นเรื่องรอง! ชีวิตของเพื่อนเราสำคัญที่สุด!" ปรานปรามสวนกลับอย่างเด็ดขาด "ทุกคน! เตรียมตัว! เราจะบุกเข้าไปอีกครั้ง!" การตัดสินใจครั้งนี้ของปรานปรามเต็มไปด้วยความเสี่ยง แต่ก็แสดงถึงความเป็นผู้นำที่เด็ดเดี่ยวและไม่ยอมแพ้ต่อสถานการณ์ เขาจะไม่ยอมให้เพื่อนร่วมรบของเขาต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรูอีกต่อไป "พวกเราจะกลับเข้าไปช่วยสหายของเรา!" ปรานปรามตะโกนก้อง "ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!" "สู้! สู้! สู้!" เสียงโห่ร้องกึกก้องดังตอบรับจากทหารทุกคน พวกเขาหันหลังกลับ มุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางของค่ายศัตรูอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่น และเปลวไฟที่กำลังลุกโชนจากคลังแสงที่เริ่มระเบิดเป็นระยะๆ การต่อสู้อันดุเดือดครั้งใหม่กำลังจะอุบัติขึ้น โดยมีเป้าหมายคือการช่วยเหลือสหายที่ยังติดอยู่ในเงื้อมมือของศัตรู