"มันเร็วมาก" กวินทร์หอบหายใจขณะที่เขาวิ่งตามหลังพระชราไป แสงไฟฉายของบุญมีส่องนำทางไปข้างหน้าอย่างลนลาน "พวกมันคงได้ยินเสียงเราแล้ว" ประจักษ์ตะโกนมาจากด้านหลัง "ท่านครับ เราควรจะยิงสกัดพวกมันก่อนไหมครับ" "อย่าเพิ่ง!" กวินทร์ตะโกนกลับ "เราไม่รู้ว่าพวกมันมีกี่คน และเราก็ไม่ต้องการให้เสียงปืนดังไปทั่วอุโมงค์นี้ มันอาจจะทำให้ที่นี่พังทลายลงมาก็ได้" "แต่ถ้าเราไม่ทำอะไร พวกมันก็จะตามเรามาทัน!" ประจักษ์แย้ง "ฉันรู้" กวินทร์ตอบ "แต่ตอนนี้เราต้องเชื่อใจท่านพระคุณเจ้าก่อน" พวกเขาเร่งฝีเท้าขึ้นไปอีก หวังว่าจะหนีจากเสียงฝีเท้าของพวกศัตรูที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จากด้านหลัง ความมืดและความแคบของอุโมงค์ทำให้การวิ่งหนีเป็นไปอย่างยากลำบาก กวินทร์เกือบจะสะดุดล้มไปหลายครั้ง "ตรงนี้!" พระชราตะโกนพลางชี้ไปยังทางแยกเล็กๆ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "เลี้ยวขวาเข้าไป!" พวกเขาหักเลี้ยวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ทางเดินใหม่นี้ชันกว่าเดิมมาก และดูเหมือนจะเต็มไปด้วยโคลนเหนียวเหนอะหนะ ทำให้การก้าวเดินเป็นไปอย่างยากลำบาก "พวกมันอยู่ใกล้แค่ไหนแล้วท่าน" บุญมีถามเสียงสั่น "ไม่รู้สิ" กวินทร์ตอบ "แต่เสียงมันดังขึ้นเรื่อยๆ" ทันใดนั้น เสียงปืนนัดแรกก็ดังสนั่นขึ้นในอุโมงค์ ก้องสะท้อนไปมาจนน่าขนลุก "บ้าเอ้ย!" ประจักษ์สบถ "พวกมันยิงแล้ว!" "ทุกคน หมอบลง!" กวินทร์สั่ง กระสุนลูกแรกพุ่งเฉียดศีรษะของเขาไปอย่างฉิวเฉียด กระสุนอีกหลายนัดตามมา ยิงกราดเข้ามาในความมืด "เราต้องตอบโต้!" ประจักษ์ตะโกน "บุญมี เอาปืนมา!" บุญมีรีบส่งปืนไรเฟิลให้ประจักษ์ ประจักษ์ไม่รอช้า เขาหันหลังกลับไปที่ปากทางเดินเดิม เล็งปืนไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียง "หยุดนะ! พวกแกหนีไม่พ้นหรอก!" เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง "อย่าโง่! พวกแกนั่นแหละที่จะหนีไม่พ้น!" ประจักษ์ตะโกนตอบกลับไป พร้อมกับเหนี่ยวไกปืน เสียงปืนดังขึ้นเป็นชุดในอุโมงค์ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความหวาดกลัว กวินทร์สั่งให้ลูกทีมที่เหลือใช้ที่กำบังจากผนังอุโมงค์และหินที่เกลื่อนกลาด "ท่านครับ เราจะทำอย่างไรดี" กวินทร์หันไปถามพระชราที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ข้างๆ "ให้พวกเขาต่อสู้กันไปก่อน โยม" พระชราตอบเสียงสงบ "การต่อสู้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต แต่สันติภาพคือเป้าหมายที่แท้จริง" "แต่ตอนนี้มันคือสงครามครับท่าน" กวินทร์กล่าว "เราต้องเอาชีวิตรอด" "สู้ต่อไปเถอะโยม" พระชรากล่าว "ความดีงามย่อมมีชัยเสมอ" การปะทะกันดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงปืน เสียงตะโกน และเสียงวัตถุที่แตกหักดังระงมไปทั่วอุโมงค์ กวินทร์และลูกทีมที่เหลืออยู่พยายามยิงสกัดศัตรูเท่าที่จะทำได้ โดยพยายามประหยัดกระสุน "ท่านครับ ทางนี้!" เสียงบุญมีดังขึ้น "ผมเจอทางออกแล้ว!" กวินทร์หันไปมอง เห็นแสงสว่างรำไรลอดมาจากช่องเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล "ดีมากบุญมี!" กวินทร์ตะโกน "ประจักษ์! เราต้องไปแล้ว!" ประจักษ์ยิงสกัดอีกสองสามนัดก่อนจะรีบถอยกลับมาหาพวกเขา "พวกมันกำลังจะบุกเข้ามาแล้ว!" "ไปกันเถอะ!" กวินทร์รีบนำทีมมุ่งหน้าไปยังทางออกที่บุญมีค้นพบ พวกเขาปีนป่ายขึ้นไปอย่างทุลักทุเล ในที่สุดก็โผล่พ้นออกมาจากพื้นดิน สู่สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยกว่า "เราออกมาได้แล้ว!" ทหารคนหนึ่งตะโกนด้วยความดีใจ แต่ทันทีที่พวกเขาออกมาจากอุโมงค์ สิ่งที่พวกเขาเห็นก็ทำให้หัวใจแทบหล่นวูบ "อะไรกันเนี่ย!" กวินทร์อุทานด้วยความตกใจ เบื้องหน้าพวกเขาคือทุ่งราบโล่งที่เต็มไปด้วยทหารศัตรู พวกเขาถูกล้อมไว้แล้ว! "แย่แล้ว" ประจักษ์พึมพำ "เราติดกับดัก" "ไม่!" กวินทร์ตะโกน "เรายังไม่ติดกับดัก! เรามีท่านพระคุณเจ้า! ท่านจะนำทางเราไป!" เขาหันไปมองหาพระชรา แต่กลับไม่พบร่างของท่าน "ท่านไปไหนแล้วครับ!" กวินทร์ถามบุญมี "ผมไม่เห็นท่านครับท่าน" บุญมีตอบด้วยความสับสน "ท่านคงไปหาทางอื่นแล้ว" ประจักษ์คาดเดา "แต่ตอนนี้พวกเราต้องเผชิญหน้ากับศัตรูพวกนี้" ทหารศัตรูเริ่มเคลื่อนที่เข้ามาหาพวกเขา กวินทร์หยิบปืนพกขึ้นมาเตรียมพร้อม "ทุกคน! พร้อมรบ!" เขาสั่งเสียงดัง "พวกเราจะสู้จนตัวตาย!" เสียงของทหารทั้งสิบชีวิตขานรับอย่างพร้อมเพรียง