ภาคย์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในบริษัท ดวงตาของเขาก็จ้องมองไปที่รูปถ่ายของพิมพ์ดาวที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาถอนหายใจยาวๆ วันนี้เขามีเรื่องต้องคิดมากมาย ทั้งเรื่องงานที่ยังค้างคา และเรื่องของลูกสาวที่โรงเรียน “คุณภาคย์คะ” เสียงเลขาดังขึ้นจากหน้าประตู “มีสายโทรเข้าค่ะ เป็นเบอร์โรงเรียนลูกแก้ว” ภาคย์รีบรับโทรศัพท์ “สวัสดีครับ ผมภาคย์ ผู้ปกครองของน้องลูกแก้วครับ” “สวัสดีค่ะคุณภาคย์” เสียงปลายสายเป็นเสียงคุณครูประจำชั้น “ดิฉันโทรมาแจ้งให้ทราบว่าวันนี้ลูกแก้วมีอาการไม่สบายค่ะ มีไข้สูง ตัวร้อน” ภาคย์หน้าเสีย “ไม่สบายเหรอครับ” เขาถามอย่างร้อนรน “ตอนนี้อาการเป็นอย่างไรบ้างครับ” “ก็… ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะคุณภาคย์” คุณครูตอบ “ดิฉันคิดว่าคุณควรจะรีบมารับน้องที่โรงเรียนนะคะ” “ครับๆ ผมกำลังจะไปเดี๋ยวนี้ครับ” ภาคย์วางสายโทรศัพท์ทันที เขาเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว และรีบออกจากบริษัททันที เขาขับรถไปโรงเรียนลูกแก้วด้วยความเร็วสูง หัวใจเต้นระรัวด้วยความกังวล เขาไม่เคยคิดเลยว่าลูกสาวของเขาจะมีอาการป่วยหนักถึงเพียงนี้ เมื่อไปถึงโรงเรียน ภาคย์ก็ตรงไปที่ห้องพยาบาลทันที เขาเห็นลูกแก้วนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอซีดเซียว ดวงตาปรือปรอย ภาคย์เดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เตียง จับมือของลูกสาวที่ยังคงร้อนผ่าว “ลูกแก้ว” ภาคย์เอ่ยเสียงอ่อนโยน “พ่อมาแล้วนะ” ลูกแก้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองเห็นพ่อ ใบหน้าของเธอคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง “พ่อ…มารับหนูแล้ว” “ใช่แล้วจ้ะ” ภาคย์ตอบ “เรากลับบ้านกันนะ” ขณะที่กำลังจะอุ้มลูกสาวขึ้นรถ ภาคย์ก็เจอกับคุณครูประจำชั้นของลูกแก้ว “สวัสดีค่ะคุณภาคย์” คุณครูทักทาย “อาการน้องเป็นอย่างไรบ้างคะ” “ไข้สูงมากเลยครับ” ภาคย์ตอบ “ผมกำลังจะพาน้องกลับบ้าน” “ดิฉันเป็นห่วงน้องนะคะ” คุณครูพูด “เมื่อเช้าน้องก็ดูซึมๆ แต่ดิฉันคิดว่าน้องคงยังไม่อยากมาโรงเรียน” ภาคย์ขมวดคิ้ว “เมื่อเช้าผมก็เห็นน้องดูเหนื่อยๆ ครับ แต่เขาบอกว่าสบายดี” “มีเด็กคนหนึ่งมาพูดอะไรกับน้องหรือเปล่าคะ” คุณครูถามอย่างสงสัย ภาคย์หันไปมองลูกแก้ว “ลูกแก้ว” เขาถามเบาๆ “มีใครพูดอะไรกับลูกหรือเปล่า” ลูกแก้วส่ายหน้าช้าๆ “ไม่มีค่ะพ่อ” ภาคย์รู้สึกไม่สบายใจ เขาไม่แน่ใจว่าลูกสาวของเขาพูดความจริงหรือไม่ เมื่อกลับถึงบ้าน ภาคย์ก็รีบพาลูกสาวไปนอนพักผ่อน เขาเช็ดตัวลดไข้ให้ลูกสาวอย่างเบามือ เขาพยายามดูแลลูกสาวอย่างดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ เขาจำได้ว่าพิมพ์ดาวมักจะดูแลเขาเวลาที่เขาไม่สบายอย่างอ่อนโยน “พ่อคะ” ลูกแก้วเอ่ยเสียงแหบพร่า “หนูอยากดื่มน้ำ” ภาคย์รีบไปหยิบน้ำมาให้ลูกสาว “นี่จ้ะลูก” ลูกแก้วดื่มน้ำอย่างช้าๆ “พ่อคะ…หนูฝันถึงแม่ค่ะ” ภาคย์ใจหายวูบ เขากุมมือลูกสาวไว้ “แม่มาหาลูกในฝันเหรอจ๊ะ” ลูกแก้วพยักหน้า “ค่ะพ่อ แม่บอกว่า…แม่จะคอยอยู่เคียงข้างหนูเสมอ” ภาคย์น้ำตาไหล เขาโอบกอดลูกสาวไว้แน่น “แม่รักลูกนะลูก” หลังจากคืนนั้น อาการของลูกแก้วก็ค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ ไข้ลดลง และเริ่มกลับมาร่าเริงอีกครั้ง ภาคย์รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก วันต่อมา ภาคย์ตัดสินใจไปคุยกับคุณครูประจำชั้นของลูกแก้ว เขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ “คุณครูครับ” ภาคย์กล่าว “ผมอยากจะสอบถามเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับลูกสาวของผมเมื่อวานนี้ครับ” คุณครูถอนหายใจ “ดิฉันก็เป็นห่วงน้องมากค่ะคุณภาคย์” คุณครูตอบ “เมื่อวานตอนเช้า มีเด็กคนหนึ่งในห้องเดินมาบอกน้องลูกแก้วว่า ‘ลูกไม่มีแม่’ แล้วก็หัวเราะเยาะ” ภาคย์รู้สึกโกรธ แต่ก็พยายามสงบสติอารมณ์ “เด็กคนนั้นพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ” “ค่ะ” คุณครูยืนยัน “น้องลูกแก้วได้ยินแบบนั้นก็เสียใจมากค่ะ เลยเก็บตัวเงียบไปทั้งวัน จนมีอาการไม่สบาย” ภาคย์รู้สึกผิด เขาไม่รู้ว่าลูกสาวของเขาจะต้องเจอเรื่องแบบนี้ เขาหันไปมองลูกแก้วที่นั่งอยู่ข้างๆ “ลูกแก้ว” เขาเอ่ยเสียงอ่อนโยน “พ่อขอโทษนะลูก พ่อไม่รู้เรื่องมาก่อน” ลูกแก้วส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะพ่อ” “แต่พ่อจะจัดการเรื่องนี้ให้” ภาคย์พูดอย่างหนักแน่น “พ่อจะไปคุยกับผู้ปกครองของเด็กคนนั้น” คุณครูพยักหน้า “ดิฉันก็คิดว่าคุณควรจะทำค่ะ” ภาคย์พาลูกสาวกลับบ้าน เขารู้สึกเสียใจที่เขาไม่สามารถปกป้องลูกสาวของเขาได้ดีเท่าที่ควร “ลูกแก้ว” ภาคย์เริ่มพูด “พ่อขอโทษนะลูก ที่ทำให้ลูกต้องเสียใจ” ลูกแก้วเงยหน้ามองพ่อ “หนูรู้ว่าพ่อรักหนูค่ะ” ภาคย์ยิ้ม “พ่อรักลูกที่สุดในโลกนะ” เขาโอบกอดลูกสาว “แล้วจำไว้นะลูก ถ้ามีใครมาพูดไม่ดีกับลูกอีก ลูกต้องบอกพ่อนะ พ่อจะจัดการให้” ลูกแก้วพยักหน้า “ค่ะพ่อ” ภาคย์รู้สึกว่าเขาจะต้องเข้มแข็งกว่านี้ เขาจะต้องเป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับลูกสาว เขาจะต้องสอนให้ลูกสาวรู้ว่าเธอไม่ได้แตกต่างจากเด็กคนอื่น และเธอควรจะภูมิใจในตัวเอง “ลูกแก้ว” ภาคย์พูด “แม่ของลูกเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งที่สุดคนหนึ่งที่พ่อเคยเจอ แม่จะอยากให้ลูกเป็นเหมือนแม่นะ” ลูกแก้วยิ้ม “หนูจะพยายามเป็นเหมือนแม่ค่ะพ่อ” ภาคย์มองดูใบหน้าของลูกสาว เขารู้สึกมีความหวัง เขาเชื่อว่าเขาและลูกสาวจะผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้อย่างแน่นอน เขาจะสู้เพื่อลูกสาวของเขา และเขาจะทำให้พิมพ์ดาวภาคภูมิใจ