ข้อความนั้นปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของผม เป็นอีเมลจากที่อยู่อีเมลที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "[email protected]" หัวข้ออีเมลคือ "Re: ข้อความจากนักสำรวจดวงดาว" หัวใจผมเต้นระรัว ร่างกายชาวาบ ผมกวาดสายตามองไปรอบห้อง ราวกับจะแน่ใจว่าไม่มีใครแอบดูอยู่ แม่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่น ผมสูดหายใจลึกก่อนจะคลิกเปิดอีเมลนั้น "ถึงนักสำรวจดวงดาวน้อย" ข้อความเริ่มต้นด้วยคำทักทายที่ทำให้ผมรู้สึกประหลาดใจ ไม่ใช่แค่ประหลาดใจที่เขาตอบกลับ แต่ประหลาดใจในน้ำเสียงที่เหมือนรู้จักผมมานาน "ขอบคุณสำหรับข้อความของคุณ คำถามของคุณน่าสนใจยิ่งนัก เป็นเรื่องน่ายินดีที่ยังมีเยาวชนที่สนใจในสิ่งที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าผืนโลกใบนี้" ผมอ่านไปก็รู้สึกเหมือนโดนสะกด ดื่มด่ำกับทุกตัวอักษรที่ปรากฏบนหน้าจอ "คุณถามว่าพ่อของคุณอยู่ที่ไหน และเขาคือใคร ใช่หรือไม่?" หัวใจผมบีบรัดแน่น นี่คือสิ่งที่ผมรอคอยมาตลอด "คำตอบนั้น…ซับซ้อนกว่าที่คุณคิดนัก ความทรงจำที่คุณมีเกี่ยวกับพ่อของคุณ ไม่ใช่ทั้งหมดที่เป็นความจริง แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมดที่เป็นเรื่องโกหกเช่นกัน" ผมขมวดคิ้ว นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่? "พ่อของคุณ…เขาคือผู้ที่ออกเดินทางเสมอ แต่ไม่ใช่การเดินทางสู่ดวงดาวในอวกาศอย่างที่คุณเข้าใจ" คำพูดนี้ยิ่งทำให้ผมสับสนเข้าไปใหญ่ ถ้าไม่ใช่การเดินทางสู่อวกาศ แล้วมันคืออะไร? "เขามีหน้าที่สำคัญยิ่งนัก เป็นหน้าที่ที่ต้องปิดเป็นความลับ เพื่อความปลอดภัยของทุกคน รวมถึงตัวคุณเองด้วย" ความปลอดภัย? ผมไม่เคยคิดว่าอาชีพของพ่อจะเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยอะไรแบบนี้ "คุณอาจจะสงสัยว่าทำไมผมถึงรู้เรื่องของคุณ ผมคือ 'ผู้สังเกตการณ์' ที่คุณกล่าวถึง และผมเฝ้ามองดูครอบครัวของคุณมานานพอสมควร" ผมรู้สึกขนลุกซู่ นี่มันเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งที่ผมกำลังอ่านอยู่? "ถ้าคุณต้องการทราบความจริงที่แท้จริง คุณต้องพิสูจน์ตัวเองก่อน" พิสูจน์ตัวเอง? ผมควรจะทำอะไร? "ในกล่องไม้เก่าๆ ใต้เตียงของคุณ มีสิ่งหนึ่งที่พ่อของคุณทิ้งไว้ให้คุณ มันคือสิ่งที่จะนำทางคุณไปสู่ความจริง" กล่องไม้เก่าๆ? ใต้เตียง? ผมจำได้ทันทีว่าเคยเห็นกล่องใบนั้น มันเป็นกล่องไม้สีเข้มที่ดูเก่าแก่ มีลวดลายแกะสลักแปลกตา ผมไม่เคยเปิดมันเลย เพราะแม่บอกว่าเป็นของสำคัญที่พ่อเก็บไว้ "จงเปิดมันออกมา แล้วคุณจะเข้าใจ" "จากผู้สังเกตการณ์" อีเมลสิ้นสุดลง ผมนั่งนิ่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ มือไม้สั่นระริก ความคิดตีกันยุ่งเหยิงในหัว พ่อไม่ใช่…นักบินอวกาศ? แล้วเขาคือใคร? ทำไมต้องปิดเป็นความลับ? และกล่องไม้ใบนั้น…มันคืออะไร? ผมลุกขึ้นยืน เดินตรงไปยังเตียงนอนของตัวเอง คุกเข่าลงข้างหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ดันที่นอนขึ้นเล็กน้อย แล้วยื่นมือเข้าไปใต้เตียง สัมผัสได้ถึงพื้นไม้เย็นๆ ผมค่อยๆ เลื่อนมือไปตามความยาวใต้เตียง จนกระทั่งปลายนิ้วสัมผัสกับวัตถุที่เป็นมุมเหลี่ยม กล่องไม้ใบนั้น ผมดึงมันออกมา วางลงบนพื้นอย่างเบามือ กล่องใบนี้ดูเก่าแก่กว่าที่ผมจำได้ ลวดลายแกะสลักบนฝาดูซับซ้อนและมีความหมายบางอย่างที่ผมไม่เข้าใจ มีเข็มขัดหนังเส้นเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะใช้สำหรับล็อกกล่อง แต่ไม่มีกุญแจ ผมพยายามเปิดมัน แต่ก็ทำไม่ได้ ผมลองดึง ลองขยับส่วนต่างๆ ของฝา แต่ก็ยังคงปิดสนิท ผมเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ผมหันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง หวังว่าจะมีคำแนะนำเพิ่มเติม แต่ก็ไม่มีอะไรปรากฏขึ้น "แม่ครับ" ผมเรียกแม่เสียงเบา แม่ละสายตาจากโทรทัศน์ หันมามองผม "ว่าไงลูก" "แม่เคยเห็นกล่องใบนี้ไหมครับ" ผมยกกล่องไม้ขึ้นให้แม่ดู แม่เดินเข้ามาใกล้ มองกล่องในมือผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม แววตาของแม่ดูเศร้าสร้อย ผสมกับความกังวลบางอย่าง "เคยสิลูก นั่นเป็นของพ่อ" แม่ตอบเสียงแผ่วเบา "แล้ว…แม่เคยเปิดดูไหมครับ" ผมถามต่อ แม่ส่ายหน้าช้าๆ "ไม่เคย พ่อบอกว่ามันมีความลับอยู่ข้างใน เป็นของสำคัญที่พ่อเตรียมไว้ให้เรา" "ความลับ?" ผมทวนคำ "แม่รู้ไหมว่าความลับนั้นคืออะไร" แม่ส่ายหน้าอีกครั้ง "แม่ไม่รู้เลยลูก พ่อไม่เคยบอก" "แล้ว…พ่อเคยบอกไหมว่าทำไมถึงต้องปิดเป็นความลับ" แม่เงียบไปนาน สีหน้าของแม่ดูหนักอึ้ง "พ่อบอกแค่ว่า…บางทีความจริงก็เป็นเรื่องที่อันตรายเกินไปสำหรับคนที่เรารัก" อันตราย? ผมไม่เข้าใจว่าพ่อของผมกำลังทำอะไรอยู่ ที่แน่ๆ คือมันไม่ใช่การเป็นนักบินอวกาศธรรมดาๆ แน่ ผมมองไปที่กล่องไม้ในมืออีกครั้ง ถ้าภายในกล่องนี้มีความลับที่ยิ่งใหญ่รอผมอยู่ ผมต้องหาทางเปิดมันให้ได้ ผมเดินกลับไปที่ห้องนอน นั่งลงมองกล่องใบนั้นอีกครั้ง ผมลองสังเกตลวดลายแกะสลักบนฝาอย่างละเอียด ลายเส้นเหล่านี้ดูเหมือนจะเป็นแผนที่อะไรบางอย่าง หรืออาจจะเป็นสัญลักษณ์บางชนิด ผมใช้ปลายนิ้วลูบไปตามรอยแกะสลัก พยายามทำความเข้าใจความหมายของมัน ทันใดนั้น สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นจุดเล็กๆ ที่แตกต่างจากลายแกะสลักอื่นๆ ตรงกลางของลายสัญลักษณ์ที่ซับซ้อน มันดูเหมือนเป็นปุ่มกดเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ ผมค่อยๆ ใช้นิ้วกดลงไปที่จุดนั้น "คลิก!" เสียงกลไกเล็กๆ ดังขึ้น เข็มขัดหนังที่ล็อกกล่องก็คลายออกโดยอัตโนมัติ ผมใจเต้นแรงกว่าเดิม ค่อยๆ ยกฝากล่องขึ้น ภายในกล่อง ไม่ได้มีสมบัติล้ำค่า หรือเครื่องประดับที่ส่องประกาย แต่กลับมีเพียงสิ่งของไม่กี่อย่างที่ดูธรรมดา แต่กลับเต็มไปด้วยความหมาย สิ่งแรกที่ผมหยิบขึ้นมา คือ รูปถ่ายสีซีเปียใบหนึ่ง เป็นรูปพ่อของผม ยืนยิ้มอย่างมีความสุข ข้างๆ กันเป็นรูปแม่ของผมตอนสาวๆ ทั้งสองคนดูมีความสุขมากในรูปนั้น แต่สิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจคือ ฉากหลังของรูปนั้น ไม่ใช่สวนสาธารณะ หรือชายหาด แต่เป็นอาคารที่ดูแปลกตา มีเสาสัญญาณขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลัง ถัดจากรูปถ่าย คือ สมุดบันทึกปกหนังสีดำเล่มเล็ก ที่มีตัวอักษรย่อ "A.S." สลักอยู่ด้านหน้า ผมจำได้ทันทีว่า "A.S." คือชื่อย่อของพ่อผม "อคิราห์ สุริยะ" สุดท้าย คือ วัตถุโลหะรูปทรงกลมขนาดเท่าลูกปิงปอง ที่มีลวดลายคล้ายกับบนฝากล่องแกะสลักอยู่บนพื้นผิว ผมหยิบมันขึ้นมา มันเย็นเฉียบและหนักกว่าที่คิด ผมเปิดสมุดบันทึกของพ่อออก หน้าแรกเขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคยของพ่อ "ถึงลูกรักของพ่อ" "หากหนูกำลังอ่านบันทึกนี้ นั่นหมายความว่าหนูได้ค้นพบกล่องใบนี้แล้ว และหนูอาจจะกำลังสับสนกับความจริงบางอย่าง" "พ่อขอโทษที่ต้องโกหกหนูมาตลอด แต่ที่พ่อทำไปก็เพื่อปกป้องหนู" "อาชีพของพ่อ…ไม่ใช่การเป็นนักบินอวกาศ พ่อคือเจ้าหน้าที่พิเศษขององค์กรลับแห่งหนึ่ง ที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการติดตามและเฝ้าระวัง 'สิ่งมีชีวิตนอกโลก' ที่เดินทางมายังโลกของเรา" ผมตาโต อ่านข้อความนั้นซ้ำอีกครั้ง "สิ่งมีชีวิตนอกโลก"? "ใช่แล้วลูก พ่อเคยเดินทางไปในอวกาศจริงๆ แต่ไม่ใช่ในฐานะนักบิน แต่เป็นในฐานะผู้พิทักษ์โลก" "เหตุการณ์ในวันนั้น…ที่ทำให้พ่อต้องจากไป…มันไม่ใช่อุบัติเหตุ พ่อถูกลอบสังหารโดยกลุ่มผู้ไม่หวังดีที่ต้องการได้เทคโนโลยีของพวกเราไป" "รูปถ่ายใบนี้ คือภาพของพ่อในวันแรกที่ภารกิจสำเร็จ โดยมี 'ผู้สังเกตการณ์' คอยให้การสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง" "วัตถุโลหะชิ้นนี้ คือ 'อุปกรณ์สื่อสาร' พิเศษ ที่สามารถรับสัญญาณจากนอกโลกได้ พ่อหวังว่าวันหนึ่งหนูจะสามารถใช้มันเพื่อติดต่อกับ 'พวกเขา' ได้" "จงอย่าบอกใครเรื่องนี้เด็ดขาด จงเก็บความลับนี้ไว้ให้ดีที่สุด" "พ่อรักหนูเสมอ…ลูกชายของพ่อ" น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มผมอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความเสียใจจากการถูกทอดทิ้ง แต่เป็นเพราะความเข้าใจในสถานการณ์ที่ซับซ้อนและน่าเหลือเชื่อ พ่อของผม…ไม่ใช่แค่นักบินอวกาศ แต่เป็นฮีโร่ผู้ปกป้องโลก!