หลังจากได้อ่านบันทึกของพ่อ ผมใช้เวลาทั้งวันหมกมุ่นอยู่กับสิ่งของในกล่อง พ่อของผม…ไม่ใช่แค่พ่อธรรมดา แต่เขาคือส่วนหนึ่งขององค์กรลับที่ต่อสู้กับภัยคุกคามจากนอกโลก ความคิดนี้ทั้งน่าตื่นเต้นและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน ผมนั่งมองอุปกรณ์สื่อสารโลหะรูปทรงกลมนั้น มันดูเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยพลังอำนาจที่มองไม่เห็น ผมลองหยิบมันขึ้นมาพลิกไปพลิกมา น้ำหนักของมันทำให้ผมรู้สึกถึงความจริงจังของสิ่งที่พ่อทิ้งไว้ "พ่อ…ท่านเป็นฮีโร่จริงๆ สินะครับ" ผมพึมพำกับตัวเอง ผมตัดสินใจว่าจะลองติดต่อกับ "ผู้สังเกตการณ์" ตามที่พ่อได้บอกไว้ในบันทึก พ่อบอกว่าอุปกรณ์นี้สามารถรับสัญญาณจากนอกโลกได้ แต่ผมไม่แน่ใจว่ามันทำงานอย่างไร มันมีปุ่ม มีสวิตช์ หรือหน้าจอแสดงผลอะไรเลย ผมลองกด ลองบีบ ลองหมุนดู แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง ฉากหลังของรูปนั้นดูเหมือนจะเป็นฐานทัพอะไรสักอย่างที่มีเทคโนโลยีล้ำสมัย ผมจ้องมองเสาสัญญาณขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ พยายามจดจำรายละเอียดของมัน "ถ้าพ่อเคยใช้สิ่งนี้ได้ แล้วทำไมผมถึงใช้ไม่ได้นะ" ผมถอนหายใจ ผมหยิบสมุดบันทึกของพ่อขึ้นมาอีกครั้ง เปิดไปหน้าอื่นๆ ค่อยๆ อ่านสิ่งที่พ่อเขียนไว้ ผมหวังว่าจะมีคำอธิบายเพิ่มเติม หรือคำแนะนำในการใช้งานอุปกรณ์ชิ้นนี้ หน้าถัดไป พ่อเขียนถึง "การทดลองครั้งแรก" "วันนี้เป็นวันที่ผมได้นำ 'อุปกรณ์สื่อสาร' ออกมาทดลองภาคสนามเป็นครั้งแรก ผมตื่นเต้นมาก และก็ประหม่าไม่น้อย ภารกิจครั้งนี้ได้รับความช่วยเหลือจาก 'ผู้สังเกตการณ์' ซึ่งคอยให้คำแนะนำผ่านทางระบบสื่อสารลับ" "ผมนำอุปกรณ์ไปติดตั้งที่จุดสังเกตการณ์ลับแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างไกลจากผู้คน ผมเปิดใช้งานอุปกรณ์ และเริ่มส่งสัญญาณตามตารางที่ได้รับมอบหมาย" "หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง…ผมก็ได้รับสัญญาณตอบกลับ!" "เป็นสัญญาณที่ซับซ้อน ไม่เหมือนกับสัญญาณวิทยุที่ผมเคยรู้จัก มันมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ 'ผู้สังเกตการณ์' ช่วยผมถอดรหัสสัญญาณนั้น และมันเป็นข่าวดี…สัญญาณนั้นมาจาก 'พันธมิตร' ของเรา" "พวกเขาแจ้งว่าได้ตรวจพบความเคลื่อนไหวที่น่าสงสัยใกล้กับระบบสุริยะของเรา และกำลังเตรียมพร้อมรับมือ" "นี่คือจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของผม…จุดเริ่มต้นของการปกป้องโลก" ผมอ่านข้อความนี้ด้วยความทึ่ง พ่อของผมไม่ได้แค่รับสัญญาณ แต่เขาก็สามารถส่งสัญญาณและสื่อสารกับ "พันธมิตร" ที่อยู่ไกลโพ้นได้ด้วย ผมกลับมามองอุปกรณ์สื่อสารในมืออีกครั้ง มันเหมือนกับมีชีวิตชีวามากขึ้นเมื่อผมได้อ่านเรื่องราวของพ่อ ผมลองสังเกตพื้นผิวของมันอีกครั้ง พยายามหาจุดที่อาจจะเป็นปุ่มกด หรือจุดที่ใช้ในการเปิดใช้งาน ผมสังเกตเห็นรอยบุ๋มเล็กๆ สองสามจุดบนพื้นผิวที่ดูเหมือนจะเป็นลวดลายที่สลักไว้ ผมลองใช้นิ้วกดลงไปที่รอยบุ๋มเหล่านั้นพร้อมๆ กัน ทันใดนั้น อุปกรณ์ในมือผมก็เริ่มสั่นเบาๆ แสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาจากใจกลางของมัน ผมตกใจเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกตื่นเต้นมากกว่า "มัน…มันทำงาน!" ผมอุทานออกมาเบาๆ แสงสีฟ้าอ่อนๆ ค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นแสงที่สว่างจ้า ผมต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย ขณะที่อุปกรณ์เริ่มส่งเสียงหึ่งๆ ออกมา เสียงนั้นค่อยๆ ดังขึ้น กลายเป็นคลื่นเสียงที่ซับซ้อน มีจังหวะ และมีโทนเสียงที่หลากหลาย ผมจำได้ว่าพ่อได้กล่าวไว้ในบันทึกว่า "อุปกรณ์สื่อสารพิเศษ ที่สามารถรับสัญญาณจากนอกโลกได้" ผมจึงลองตั้งใจฟังเสียงที่ออกมาจากอุปกรณ์นั้น ผมพยายามเพ่งสมาธิ จิตใจผมล่องลอยไปกับเสียงนั้น ราวกับว่ามันกำลังสื่อสารกับผมโดยตรง ผมจินตนาการถึงอวกาศอันกว้างใหญ่ ดวงดาวที่ระยิบระยับ และสิ่งมีชีวิตที่อาจจะอาศัยอยู่ ณ ที่ใดสักแห่งในจักรวาลอันไพศาลนั้น ผมลองนึกถึงคำพูดของ "ผู้สังเกตการณ์" ที่ส่งอีเมลมาหาผม "ถ้าคุณต้องการทราบความจริงที่แท้จริง คุณต้องพิสูจน์ตัวเองก่อน" ผมคิดว่านี่คือโอกาสของผมในการพิสูจน์ตัวเอง ผมจะลองส่งสัญญาณออกไป ผมจะลองติดต่อกับ "พวกเขา" ผมลองคิดถึงสิ่งที่พ่อเคยทำในบันทึก "ผมเปิดใช้งานอุปกรณ์ และเริ่มส่งสัญญาณตามตารางที่ได้รับมอบหมาย" แต่ผมจะส่งสัญญาณอย่างไร? ผมไม่มีตาราง ไม่มีข้อมูลใดๆ เลย ผมหลับตาลง ตั้งสมาธิ และนึกถึงพ่อ ผมจินตนาการถึงพ่อที่กำลังส่งสัญญาณออกไป ผมพยายามส่งความรู้สึก ความตั้งใจของผมออกไปพร้อมกับเสียงหึ่งๆ ที่ดังออกมาจากอุปกรณ์ ผมค่อยๆ ออกแรงกดที่รอยบุ๋มต่างๆ บนอุปกรณ์อีกครั้ง คราวนี้ผมลองกดพร้อมกับนึกถึงข้อความที่ผมอยากจะส่งออกไป "พ่อครับ…ผมอยู่ที่นี่ ผมพร้อมแล้ว" ผมรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลผ่านมือของผม จากนั้นอุปกรณ์ก็สั่นแรงขึ้น แสงสีฟ้าก็สว่างจ้าขึ้นกว่าเดิม เสียงหึ่งๆ ก็ดังขึ้นจนเกือบจะกลบเสียงรอบข้าง แล้วทันใดนั้น…ทุกอย่างก็เงียบลง แสงดับลง อุปกรณ์หยุดสั่น ผมลืมตาขึ้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวังและความผิดหวังปะปนกัน ผมลองกดอุปกรณ์อีกครั้ง แต่ก็ไม่มีการตอบสนองใดๆ อีกเลย "หรือว่า…มันใช้ไม่ได้แล้ว?" ผมรู้สึกผิดหวังอย่างแรง ผมหยิบรูปถ่ายของพ่อขึ้นมามองอีกครั้ง รอยยิ้มของพ่อดูเหมือนจะให้กำลังใจผม "พ่อรักหนูเสมอ…ลูกชายของพ่อ" "ผมจะพยายามต่อไปครับพ่อ" ผมบอกกับรูปถ่าย ผมตัดสินใจว่าจะไม่ยอมแพ้ ผมจะลองค้นคว้าหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับองค์กรลับของพ่อ และเกี่ยวกับ "ผู้สังเกตการณ์" ผมรู้ว่ายังมีอีกหลายอย่างที่ผมต้องเรียนรู้ ผมเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์อีกครั้ง คราวนี้ผมไม่ได้เข้าอีเมล แต่ผมเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ "องค์กรลับ" "เทคโนโลยีต่างดาว" และ "สัญญาณจากอวกาศ" ผมรู้ว่าข้อมูลที่ผมจะได้อาจจะไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แต่อย่างน้อย ผมก็มีเป้าหมายที่ชัดเจนแล้ว ในขณะที่ผมกำลังค้นหาข้อมูลอย่างขะมักเขม้น เสียงแจ้งเตือนอีเมลก็ดังขึ้นอีกครั้ง ผมรีบหันไปมอง หน้าจอแสดงอีเมลใหม่จาก "[email protected]" หัวข้อคือ "การตอบรับสัญญาณ" ผมรีบเปิดอีเมลนั้นทันที หัวใจผมเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น "ถึงนักสำรวจดวงดาวน้อย" "สัญญาณของคุณได้รับการตรวจจับแล้ว" "ยอดเยี่ยมมากที่คุณสามารถเปิดใช้งานอุปกรณ์ได้" "เราได้ยินเสียงของคุณแล้ว และเรายินดีที่ได้ต้อนรับคุณเข้าสู่การเดินทางครั้งใหม่" "ขอแสดงความยินดีด้วย…คุณได้ก้าวข้ามขีดจำกัดแรกของคุณแล้ว" "จากผู้สังเกตการณ์" ผมอ่านอีเมลนั้นซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาแห่งความยินดีไหลออกมา ผมทำได้! ผมสามารถติดต่อกับ "พวกเขา" ได้แล้ว! การเดินทางของผมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น