หนูนาวาเดินไปที่มุมห้องนั่งเล่น ที่ซึ่งมีกล่องของเล่นขนาดใหญ่ตั้งอยู่ เธอเปิดกล่องออก สำรวจของเล่นต่างๆ ที่เคยเป็นเพื่อนคลายเหงาในยามที่พ่อแม่ยุ่งหรือไม่อยู่บ้าน แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะเล่นเลยสักนิด เธอต้องการบางสิ่งที่มีพลังมากกว่านั้น บางสิ่งที่จะสามารถเชื่อมสัมพันธ์ที่กำลังจะขาดสะบั้นของพ่อแม่ได้ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นสมุดวาดรูปเล่มหนาที่แม่เคยซื้อให้ พร้อมกับกล่องสีไม้ และสีเทียนแท่งเล็กๆ สมุดเล่มนั้นถูกวางทิ้งไว้บนชั้นหนังสือตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อน หนูนาวาหยิบมันออกมา วางลงบนพื้น แล้วก็หยิบกล่องสีขึ้นมา "หนูนาวาจะวาดรูป" เธอประกาศเสียงดัง คุณสมชายและคุณอรทัยมองหน้ากันอย่างงุนงง "จะวาดรูปอะไรจ๊ะลูก" คุณอรทัยถาม "วาดรูปครอบครัวของเราไงคะ" หนูนาวาตอบ พลางเลือกสีไม้สีน้ำตาลมาลงสีผมของพ่อ คุณสมชายถอนหายใจเบาๆ "พ่อว่า... ตอนนี้เราคุยกันก่อนดีกว่านะ" "แต่หนูนาวาอยากวาดรูป" หนูนาวายืนกราน "ถ้าพ่อกับแม่เห็นรูปครอบครัวของเรา... พ่อกับแม่ก็จะจำได้ว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหน" คุณอรทัยมองลูกสาวด้วยแววตาที่อ่อนลง "ก็ได้จ้ะลูก วาดมาเลยนะ" เธอรู้สึกว่านี่อาจจะเป็นโอกาสที่ดีที่จะเบี่ยงเบนความสนใจของลูกไปจากเรื่องเครียดๆ หนูนาวาเริ่มลงมือวาดอย่างตั้งใจ เธอวาดรูปบ้านหลังใหญ่ที่มีสวนดอกไม้สีสันสดใส เธอวาดรูปพ่อตัวสูงๆ กำลังยิ้มกว้าง เธอวาดรูปแม่ที่สวยที่สุดในโลก กำลังกอดเธอไว้ "พ่อคะ... พ่อต้องยิ้มแบบนี้ค่ะ" หนูนาวาพูดพลางเติมรอยยิ้มที่กว้างกว่าเดิมให้กับรูปพ่อ "ยิ้มแบบนี้... มันดูมีความสุขที่สุดเลย" คุณสมชายมองรูปที่ลูกสาวกำลังวาด นึกถึงรอยยิ้มที่หายไปของตัวเอง เขาเคยเป็นคนร่าเริง สนุกสนาน แต่เมื่อปัญหาถาโถมเข้ามา เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นคนละคน "แม่คะ... แม่ต้องสวยเหมือนในรูปเลยนะคะ" หนูนาวาหันไปพูดกับแม่ "รูปนี้แม่ยิ้มสวยที่สุดเลย" คุณอรทัยมองรูปของตัวเองในภาพวาด เธอนึกถึงวันที่ถ่ายรูปครอบครัวนั้น วันที่ความสุขยังคงมีอยู่เต็มเปี่ยม "แม่ก็รักหนูนาวานะคะ" เธอพูดเสียงแผ่ว หลังจากวาดรูปเสร็จ หนูนาวาก็นำรูปไปวางไว้บนโต๊ะกลางห้อง "นี่ค่ะ รูปครอบครัวของเรา" เธอประกาศเสียงใส "หนูนาวาให้พ่อกับแม่" คุณสมชายและคุณอรทัยเดินเข้าไปดูรูปใกล้ๆ รูปครอบครัวที่วาดอย่างง่ายๆ แต่แฝงไปด้วยความรักของเด็กน้อย "สวยจังเลยลูก" คุณอรทัยชม "รูปนี้... พ่อดูหล่อที่สุดเลย" คุณสมชายพูดติดตลก แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง "แล้วพ่อกับแม่ล่ะคะ" หนูนาวาถามอย่างคาดหวัง "พ่อกับแม่ชอบไหมคะ" "ชอบสิจ๊ะ" คุณอรทัยรีบตอบ "แม่ชอบมากๆ เลย" "พ่อก็ชอบ" คุณสมชายพยักหน้า "ขอบใจนะลูก" หนูนาวาดีใจที่เห็นพ่อกับแม่ดูมีความสุขขึ้นมาบ้าง แต่เธอก็รู้ว่าแค่นี้ยังไม่พอ เธอต้องทำอะไรมากกว่านี้ "พ่อคะ แม่คะ" หนูนาวาเรียก "หนูนาวาอยากให้พ่อกับแม่กลับมารักกันเหมือนเดิม" คุณสมชายและคุณอรทัยมองหน้ากันอีกครั้ง บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง "หนูนาวา... พ่อกับแม่คุยกันแล้วนะ" คุณสมชายพูดขึ้น "เราตกลงกันแล้วว่าจะ... แยกกันอยู่" "ไม่ค่ะ! หนูนาวาไม่ยอม" หนูนาวาตะโกน "หนูนาวาจะทำให้พ่อกับแม่กลับมารักกัน" เธอวิ่งไปหยิบสมุดวาดรูปอีกครั้ง แล้วหยิบสีแดงขึ้นมา "หนูนาวาจะวาดรูปหัวใจดวงใหญ่ๆ ให้พ่อกับแม่" เธอเริ่มวาดรูปหัวใจสีแดงสดลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว "นี่ค่ะ หัวใจของพ่อกับแม่" เธอพูด "หนูนาวาจะเอาอันนี้ไปติดไว้ที่ประตูห้องนอนของพ่อกับแม่" "หนูนาวา... อย่าทำแบบนั้นเลยลูก" คุณอรทัยพยายามห้าม "ไม่ค่ะ! หนูนาวาจะทำ" หนูนาวาไม่ยอมฟัง เธอกรีดกระดาษรูปหัวใจออกมาอย่างตั้งใจ "พ่อคะ แม่คะ" หนูนาวาเดินไปที่ประตูห้องนอนของคุณพ่อ "หนูนาวาจะติดหัวใจไว้ที่นี่" เธอพยายามเอื้อมมือไปติดรูปหัวใจไว้ แต่ก็ไม่ถึง คุณสมชายก้าวเข้าไปหา "เดี๋ยวพ่อช่วย" เขาหยิบรูปหัวใจจากมือลูกสาว แล้วติดลงบนบานประตูห้องนอนของเขา จากนั้น หนูนาวาก็วิ่งไปที่ประตูห้องนอนของคุณแม่ "แม่คะ แม่ก็ต้องมีหัวใจเหมือนกัน" เธอกลอกตาอย่างอ้อนวอน คุณอรทัยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "ก็ได้จ้ะ" คุณสมชายจึงเดินไปติดรูปหัวใจอีกดวงไว้ที่ประตูห้องนอนของคุณแม่ หนูนาวายืนมองรูปหัวใจทั้งสองดวงที่ติดอยู่บนประตูห้องนอนของพ่อและแม่ เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังกังวล "พ่อคะ แม่คะ" หนูนาวาพูด "หนูนาวาจะทำอาหารให้พ่อกับแม่กินด้วย" "ทำอาหารอะไรจ๊ะ" คุณอรทัยถาม "ขนมเค้กค่ะ" หนูนาวาบอก "หนูนาวาจะทำเค้กให้พ่อกับแม่" คุณสมชายยิ้ม "ดีเลยจ้ะพ่ออยากกินเค้ก" "แต่... หนูนาวาจะทำเค้กเองทั้งหมดเลยนะคะ" หนูนาวาบอก "พ่อกับแม่ไม่ต้องช่วยเลย" "ทำไมล่ะจ๊ะ" คุณอรทัยถาม "เพราะ... เพราะนี่คือแผนของหนูนาวาค่ะ" หนูนาวาบอก "หนูนาวาจะทำทุกอย่างให้พ่อกับแม่กลับมารักกัน" เธอวิ่งเข้าไปในครัว ท่ามกลางความงุนงงของคุณพ่อและคุณแม่ เธอเปิดตู้เย็น มองหาวัตถุดิบที่จำเป็น "ป้าสมศรีคะ" หนูนาวาหันไปหาป้าสมศรีที่ยืนมองอยู่ "หนูนาวาจะทำเค้กค่ะ" "คุณหนูจะทำเค้กอะไรคะ" ป้าสมศรีถาม "เค้กช็อกโกแลตค่ะ" หนูนาวาบอก "ที่พ่อชอบที่สุด" เธอหยิบส่วนผสมต่างๆ ออกมาอย่างกระตือรือร้น การทำเค้กครั้งนี้ไม่ใช่แค่การทำขนม แต่เป็นการทำภารกิจสำคัญที่จะช่วยให้ครอบครัวของเธอกลับมาเหมือนเดิม หนูนาวากวนแป้ง ผสมส่วนผสมต่างๆ อย่างตั้งใจ แม้ว่าบางครั้งจะเลอะเทอะไปบ้าง เธอก็ไม่สนใจ เธอนึกถึงภาพพ่อกับแม่ที่กำลังจะกลับมารักกันอีกครั้ง "ป้าสมศรีคะ... ถ้าพ่อกับแม่ได้กินเค้กที่หนูนาวาทำ... เขาจะกลับมารักกันเหมือนเดิมไหมคะ" หนูนาวาถามระหว่างที่กำลังตักส่วนผสมลงในพิมพ์ ป้าสมศรีมองเด็กน้อยที่ตั้งใจทำภารกิจของเธออย่างเต็มที่ เธอได้แต่ยิ้มและลูบหัวเธอเบาๆ "ก็อาจจะนะคะคุณหนู" "หนูนาวาจะทำให้ดีที่สุดเลยค่ะ" หนูนาวาบอก "หนูนาวาจะไม่ยอมให้พ่อกับแม่แยกกันเด็ดขาด" เธอค่อยๆ นำเค้กเข้าเตาอบ กลิ่นหอมของเค้กที่อบเริ่มลอยออกมา เธอเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ เธอมั่นใจว่านี่คือแผนที่ดีที่สุดของเธอ แผนที่จะช่วยละลายหัวใจที่กำลังเย็นชาของพ่อแม่