เช้าวันเสาร์ อรุณีตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย ไม่ใช่ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยแบกรับ แต่เป็นความรู้สึกเบาบางที่เจือไปด้วยความหวังและความกังวล การตัดสินใจของเธอที่จะให้โอกาสภาคย์อีกครั้งหลังจากเรื่องราวที่ผ่านมาเป็นสิ่งที่เธอต้องเฝ้าดูอย่างใกล้ชิด เธอลุกจากเตียงเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนหลังบ้านที่ยังคงชื้นจากน้ำค้างยามเช้า แสงแดดอ่อนๆ เริ่มทอประกายผ่านหมู่เมฆ แสดงให้เห็นถึงการเริ่มต้นของอีกวันหนึ่ง เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นเบาๆ “อรุณี ขอเข้าไปหน่อยนะ” เป็นเสียงของภาคย์ อรุณีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “เข้ามาได้ค่ะ” ภาคย์เปิดประตูเข้ามา ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนขึ้นกว่าเมื่อวันก่อน ดวงตาที่เคยฉายแววสับสนและเจ็บปวด ตอนนี้ดูมีความตั้งใจและความหวังแฝงอยู่ เขาถือถาดใบเล็กมาด้วย มีแก้วกาแฟอุ่นๆ และขนมปังปิ้งสองชิ้น “อรุณี ทานกาแฟหน่อยนะ” ภาคย์วางถาดลงบนโต๊ะหัวเตียง “ผมทำเอง หวังว่าคุณคงจะชอบ” อรุณีมองไปที่ถาดแล้วยิ้มบางๆ “ขอบคุณค่ะ” เธอหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ ความหอมกรุ่นของกาแฟช่วยปลุกความสดชื่นได้เล็กน้อย “คุณดูดีขึ้นนะ” ภาคย์นั่งลงบนขอบเตียง หันมามองอรุณี “ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด อรุณี ผมรู้ว่าผมเคยทำผิดพลาดไปมาก แต่ผมอยากจะแก้ไขทุกอย่าง” “ฉันก็หวังอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ” อรุณีตอบเสียงเบา “แต่เรื่องของเรามันซับซ้อนนะ ภาคย์ ไม่ใช่แค่เรื่องของเราสองคน แต่ยังมีหนูนาวาด้วย” “ผมรู้ ผมรู้ดี” ภาคย์พยักหน้า “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อหนูนาวา และเพื่อคุณด้วย” เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของอรุณี “วันนี้ วันหยุดสุดสัปดาห์ ผมอยากจะใช้เวลากับพวกเราให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หนูนาวาคงจะดีใจถ้าเราได้ไปเที่ยวด้วยกัน” อรุณีรู้สึกถึงความหวังเล็กๆ ที่เริ่มผลิบานในใจ “ไปเที่ยวไหนคะ” “ผมคิดว่าเราน่าจะไปสวนสัตว์นะ หนูนาวาน่าจะชอบ” ภาคย์เสนอ “หรือถ้าคุณมีที่อื่นในใจ ก็บอกได้นะ” “สวนสัตว์ก็ได้ค่ะ” อรุณียิ้ม “หนูนาวาชอบดูสัตว์ต่างๆ” “เยี่ยมเลย” ภาคย์ลุกขึ้นยืน “ผมจะไปปลุกหนูนาวา แล้วเราก็เตรียมตัวกัน” หลังจากภาคย์ออกไป อรุณีนั่งมองแก้วกาแฟที่เหลืออยู่บนถาด ความกังวลยังคงมีอยู่ แต่ก็มีประกายแห่งความหวังที่สว่างไสวขึ้นกว่าเดิม การกระทำของภาคย์ในวันนี้เป็นสัญญาณที่ดี แต่เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล เธอต้องคอยสังเกตการณ์และให้โอกาสเขาพิสูจน์ตัวเอง ไม่นานนัก เสียงหัวเราะคิกคักของหนูนาวาก็ดังมาจากห้องของเธอ “คุณพ่อคะ คุณพ่อขา หนูนาวาอยากไปดูสิงโต!” อรุณีเดินออกจากห้องนอนไปยังห้องของลูกสาว เธอเห็นภาคย์กำลังอุ้มหนูนาวาลอยไปมา หนูนาวาดูมีความสุขมาก รอยยิ้มของเธอเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับอรุณี “อรุณี มาแล้วเหรอ” ภาคย์ยิ้มเมื่อเห็นอรุณี “หนูนาวาตื่นเต้นใหญ่เลย” “แน่นอนค่ะ” อรุณียิ้มให้ลูกสาว “วันนี้เราจะไปเที่ยวกัน สนุกไหมคะลูก” “สนุกที่สุดเลยค่ะแม่!” หนูนาวาตอบเสียงใส “หนูนาวาจะได้เจอพี่หมี พี่ยีราฟ แล้วก็พี่ช้างด้วย!” ตลอดทั้งวัน บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข ภาคย์ทำหน้าที่พ่ออย่างเต็มที่ เขาพาลูกสาวไปดูสัตว์ต่างๆ อย่างตั้งอกตั้งใจ คอยอธิบายชื่อสัตว์และลักษณะต่างๆ ให้หนูนาวาทราบ หนูนาวาดูตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งรอบตัว เธอวิ่งไปวิ่งมา ชี้ไม้ชี้มือ และถามคำถามไม่หยุด “คุณพ่อคะ ทำไมยีราฟถึงคอย๊าวววววยาวคะ” หนูนาวาถามขณะมองไปที่ยีราฟตัวสูง ภาคย์ยิ้ม “เพราะว่ายีราฟต้องกินใบไม้ที่อยู่บนต้นสูงๆ ไงลูก ถ้าคอไม่ยาว ก็จะกินไม่ได้” “จริงเหรอคะ!” หนูนาวาตาโต “ว้าวววว ยีราฟเก่งจังเลย!” อรุณีมองภาพนั้นแล้วรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เธอมองเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของภาคย์ รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความฝืนใจ แต่มาจากความสุขที่แท้จริง เธอหวังว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งที่ดีกว่า ช่วงบ่าย พวกเขานั่งพักทานไอศกรีมกันในสวนสาธารณะใกล้ๆ สวนสัตว์ หนูนาวานั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่ มือเล็กๆ ของเธอจับมือของทั้งสองคนเอาไว้ “คุณพ่อ คุณแม่ หนูนาวาจะอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ตลอดไปนะคะ” หนูนาวาพูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อ คำพูดของหนูนาวาทำให้ทั้งอรุณีและภาคย์ชะงักไปชั่วขณะ ทั้งสองมองหน้ากัน แววตาของภาคย์ฉายแววสำนึกผิดและเจ็บปวด ส่วนอรุณีก็รู้สึกจุกที่อก “แน่นอนจ้ะ ลูกรัก” อรุณีตอบ พยายามกลั้นน้ำตา “คุณพ่อคุณแม่จะอยู่กับหนูนาวาเสมอ” ภาคย์กุมมือของหนูนาวาแน่นขึ้น “ใช่แล้วลูก เราจะอยู่กับหนูนาวา” เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย หลังจากทานไอศกรีมเสร็จ พวกเขาก็กลับบ้าน อรุณีรู้สึกเหนื่อย แต่ก็เป็นความเหนื่อยที่แฝงไปด้วยความสุข “วันนี้สนุกมากเลยค่ะ” อรุณีเอ่ยขณะที่พวกเขากำลังเตรียมอาหารเย็น “ผมก็คิดอย่างนั้น” ภาคย์ตอบ “ขอบคุณนะอรุณี ที่ให้โอกาสผม” “ฉันก็หวังว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีจริงๆ นะคะ” อรุณีมองไปที่หนูนาวาที่กำลังเล่นตุ๊กตาอยู่ “แต่เรายังต้องคุยกันอีกหลายเรื่อง” “ผมรู้” ภาคย์พยักหน้า “พรุ่งนี้ เรามาคุยกันให้เคลียร์อีกครั้งนะ” อรุณีพยักหน้ารับ เธอรู้ดีว่าการเดินทางของเธอกับภาคย์ยังอีกยาวไกล แต่การได้เห็นรอยยิ้มของหนูนาวา และรอยยิ้มที่จริงใจของภาคย์ในวันนี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกว่าความหวังนั้นมีอยู่จริง คืนนั้น ขณะที่หนูนาวากำลังหลับใหล อรุณีนั่งลงคุยกับภาคย์ที่ระเบียงบ้าน “วันนี้เป็นวันที่ดี” อรุณีเริ่มบทสนทนา “หนูนาวาดูมีความสุขมาก” “ผมดีใจที่เห็นลูกมีความสุข” ภาคย์ตอบ “ผมรู้สึกผิดจริงๆ ที่เคยทำให้เขาต้องเสียใจ” “เราต่างก็เคยผิดพลาดกันทั้งคู่นะคะ” อรุณีถอนหายใจ “แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือเราจะเดินหน้าต่อไปอย่างไร” “ผมพร้อมที่จะทำทุกอย่าง อรุณี” ภาคย์กล่าวอย่างจริงจัง “ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมเปลี่ยนแปลงไปแล้ว ผมจะทุ่มเทให้กับครอบครัวของเรา ผมจะทำให้คุณกลับมารักผมอีกครั้ง” อรุณีมองออกไปในความมืด ดวงดาวส่องแสงระยิบระยับบนท้องฟ้า “ความรักมันไม่ใช่สิ่งที่บังคับกันได้นะคะภาคย์” “ผมรู้” ภาคย์ตอบ “แต่ผมเชื่อว่าความเข้าใจ และการกระทำที่จริงใจ สามารถสร้างความรักขึ้นมาใหม่ได้” ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงลมพัดเบาๆ “พรุ่งนี้” ภาคย์เอ่ยขึ้น “ผมอยากจะพาคุณไปที่ไหนสักแห่ง” “ที่ไหนคะ” อรุณีถาม “ที่ที่เราเคยไปกันบ่อยๆ สมัยก่อน” ภาคย์ตอบ “อยากให้คุณลองนึกถึงวันเก่าๆ ของเรา” อรุณีนิ่งคิด “ฉันไม่แน่ใจนะคะภาคย์” “แค่อยากให้ลองอีกครั้ง” ภาคย์อ้อนวอน “เพื่อตัวเรา และเพื่อหนูนาวา” อรุณีมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ เธอเห็นความหวังและความจริงใจที่ฉายออกมา เธอตัดสินใจ “ก็ได้ค่ะ”