เช้าวันอาทิตย์ อรุณีตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความตื่นเต้นและความประหม่า ภาคย์ได้ชวนเธอไปสถานที่แห่งความทรงจำที่พวกเขาเคยมีร่วมกันสมัยก่อน เธอนึกถึงวันเก่าๆ ที่พวกเขายังคงมีความสุข มีความรักให้กันและกัน โดยที่ยังไม่มีเรื่องราวของความขัดแย้งเข้ามาบั่นทอน “อรุณี พร้อมหรือยัง” เสียงของภาคย์ดังมาจากหน้าประตูห้อง อรุณีหันไปมอง “พร้อมแล้วค่ะ” เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ดูเรียบง่ายแต่สง่างาม ภาคย์ยิ้ม “คุณดูสวยมากวันนี้” “ขอบคุณค่ะ” อรุณีตอบพลางรู้สึกเขินเล็กน้อย “แล้วคุณล่ะคะ” “ผมก็หวังว่าวันนี้จะเป็นวันที่ดีของเรานะ” ภาคย์กล่าว “ผมจะพาหนูนาวาไปฝากไว้ที่บ้านคุณแม่ก่อนนะ แล้วเราค่อยไปกันสองคน” “ดีค่ะ” อรุณียิ้ม เมื่อไปถึงบ้านคุณแม่ของอรุณี หนูนาวาก็วิ่งเข้าไปกอดคุณยายทันที “คุณแม่ขา หนูนาวามาแล้ว!” “หลานยาย! มาให้ยายหอมหน่อยเร็ว” คุณแม่ของอรุณีอุ้มหนูนาวาขึ้นมากอดอย่างเอ็นดู “คุณแม่คะ วันนี้อรุณีกับคุณภาคย์จะออกไปข้างนอกสักพักนะคะ” อรุณีบอกมารดา “ได้เลยจ้ะ ไม่ต้องห่วงหนูนาวานะ” คุณแม่ยิ้ม “ไปเที่ยวกันให้สบายใจนะลูก” เมื่อรถยนต์ของภาคย์เคลื่อนตัวออกจากบ้านอรุณี บรรยากาศในรถก็เงียบสงบลงเล็กน้อย มีเพียงเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ ที่เปิดคลอ “เราจะไปไหนกันคะ” อรุณีถาม “ไปที่ที่เราเคยไปเดทกันครั้งแรก” ภาคย์ตอบ “จำได้ไหม” อรุณีนึกถึงอดีต ภาพของร้านอาหารเล็กๆ ริมทะเลผุดขึ้นมาในความคิด “ร้านอาหารทะเลที่บางแสนเหรอคะ” “ใช่เลย” ภาคย์ยิ้ม “ผมว่าเราน่าจะไปนั่งคุยกันที่นั่นนะ” เมื่อไปถึงร้านอาหารบรรยากาศริมทะเล อรุณีรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของกาลเวลา แต่กลิ่นอายของความทรงจำก็ยังคงอยู่ พวกเขาเลือกโต๊ะที่มองเห็นวิวทะเลที่สวยงาม “จำวันนั้นได้ไหม” ภาคย์เริ่มบทสนทนา “คุณใส่ชุดสีขาวมา ฉันจำได้เลยว่าตอนนั้นคุณดูสวยมาก” อรุณียิ้ม “ฉันก็จำได้ค่ะ วันนั้นคุณดูประหม่ามากเลยนะ” “ก็ครั้งแรกนี่นา” ภาคย์หัวเราะ “แต่ผมรู้สึกดีมากที่ได้อยู่กับคุณ” ทั้งสองสั่งอาหารทะเลสดๆ มาทาน ท่ามกลางเสียงคลื่นซัดสาดเข้ามาที่หาดทราย พวกเขาคุยกันถึงเรื่องราวในอดีต ความทรงจำดีๆ ที่เคยมีร่วมกัน “จำตอนที่เราไปเที่ยวเชียงใหม่ได้ไหม” ภาคย์เล่า “เราหลงทางกัน แล้วก็ต้องนอนในป่าคืนหนึ่ง” “โอ้โห ตอนนั้นฉันกลัวมากเลยค่ะ” อรุณีหัวเราะ “แต่พอคุณอยู่ข้างๆ ฉันก็อุ่นใจ” “ผมก็เหมือนกัน” ภาคย์มองอรุณี “ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น ผมก็จะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ” บทสนทนาของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจ อรุณีเริ่มรู้สึกว่ากำแพงที่เคยมีอยู่ในใจกำลังค่อยๆ พังทลายลง เธอได้เห็นภาคย์ในมุมที่อ่อนโยนและจริงใจอีกครั้ง “อรุณี” ภาคย์เอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “ผมรู้ว่าผมเคยทำให้คุณเสียใจมาก ผมทำผิดพลาดไปหลายครั้ง แต่ผมอยากจะขอโทษจากใจจริง” อรุณีมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ “ฉันรับคำขอโทษของคุณนะภาคย์” “ขอบคุณนะ” ภาคย์จับมือของอรุณีไว้ “ผมอยากจะเริ่มต้นใหม่กับคุณจริงๆ ผมอยากจะแก้ไขทุกอย่างที่เราเคยทำผิดพลาดไป” “แต่เราต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปนะภาคย์” อรุณีกล่าว “เรื่องของเรามันไม่ง่ายเลย” “ผมรู้” ภาคย์พยักหน้า “ผมจะอดทน และจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมพร้อมที่จะเปลี่ยนแปลง” พวกเขาใช้เวลาที่ร้านอาหารแห่งนั้นจนกระทั่งตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง อรุณีรู้สึกว่าเธอได้ปลดปล่อยความรู้สึกบางอย่างที่เคยอัดอั้นมานาน “ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะ” อรุณีกล่าวขณะที่พวกเขากำลังขับรถกลับ “ผมก็เหมือนกัน” ภาคย์ยิ้ม “ขอบคุณนะอรุณี ที่มากับผมวันนี้” “ขอบคุณคุณเหมือนกันนะภาคย์” อรุณีตอบ เมื่อกลับมาถึงบ้าน คุณแม่ของอรุณีก็ออกมาต้อนรับ “เป็นไงบ้างคะ ไปเที่ยวกันมา” “ดีค่ะคุณแม่” อรุณียิ้ม “อรุณีกับคุณภาคย์คุยกันได้เยอะเลยค่ะ” “ดีแล้วจ้ะ” คุณแม่ยิ้ม “มีอะไรก็พูดกันให้เข้าใจนะ” คืนนั้น ก่อนนอน ภาคย์เดินมาหาอรุณีที่หน้าห้อง “อรุณี” “คะ” “พรุ่งนี้… คุณจะลองไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะที่เราเคยไปกันบ่อยๆ ไหม” ภาคย์ถาม “ผมอยากใช้เวลาอยู่กับคุณให้มากขึ้น” อรุณีนิ่งคิด “ก็ได้ค่ะ” ภาคย์ยิ้ม “ขอบคุณนะ” อรุณีรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น เธอไม่แน่ใจว่ากำลังรู้สึกอะไรกันแน่ แต่เธอก็รู้สึกว่ามีความหวังใหม่ๆ เกิดขึ้นในใจ