กลิ่นอับชื้นของปูนที่ผุกร่อนและสนิมเหล็กปะทะเข้าจมูกทันทีที่รามและฟ้าก้าวเท้าเข้าไปในโกดังร้างแห่งนั้น แสงสลัวจากตะเกียงที่เจ้าหน้าที่ตำรวจถือมาด้วย ส่องให้เห็นฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจายในอากาศราวกับเกล็ดหิมะสีเทา อากาศภายในเย็นยะเยือกผิดปกติ ทั้งที่ภายนอกยังคงอบอ้าวไปด้วยไอแดดของกรุงเทพฯ รามรู้สึกขนลุกซู่ เขาจำได้ว่าที่นี่เคยเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกของผู้คน วัตถุดิบที่กองพะเนิน และกลิ่นหอมของกาแฟที่คั่วใหม่ แต่บัดนี้กลับเหลือเพียงความเงียบงันและความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว "คุณรามแน่ใจนะว่าเราควรจะมาที่นี่" ฟ้าเอ่ยถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยสอดส่ายมองไปรอบๆ ด้วยความระแวง "ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลย ราม" รามพยักหน้า เขาเดินนำหน้าไปอย่างช้าๆ มือข้างหนึ่งกำไฟฉายไว้แน่น อีกข้างหนึ่งก็ควานหาปืนที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อแจ็คเก็ต "ฉันก็ไม่ชอบที่นี่เหมือนกัน ฟ้า แต่ถ้าเบาะแสของคนร้ายอยู่ที่นี่จริงๆ เราก็ต้องเสี่ยง" เขาหยุดชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรอยไหม้ขนาดใหญ่บนพื้นคอนกรีต รอยที่ยังคงชัดเจน แม้เวลาจะผ่านมานานแล้ว "นี่ไง รอยที่พวกมันใช้จุดระเบิด" สารวัตรสมชายเดินตามมาติดๆ พร้อมกับเจ้าหน้าที่อีกสองนาย ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม "คุณรามครับ พื้นที่นี้อันตรายมาก เรายังไม่แน่ใจว่ามันจะปลอดภัยแค่ไหน" "ผมเข้าใจครับสารวัตร" รามตอบพลางเดินสำรวจไปรอบๆ "แต่ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างที่พวกเรามองข้ามไปตอนที่เกิดเหตุครั้งนั้น" เขาเหลือบมองไปยังมุมหนึ่งของโกดัง ที่ซึ่งมีเศษซากของเครื่องจักรและโครงเหล็กที่บิดเบี้ยวจากการระเบิดกองทับถมกันอยู่ "ผมอยากจะลองเข้าไปดูตรงนั้นหน่อยครับ" "ไม่ดีกว่ามั้งครับคุณราม" สารวัตรสมชายทักท้วง "มันอันตรายเกินไป" "ผมจะไม่เข้าไปคนเดียวครับสารวัตร" รามหันไปมองฟ้า "ฟ้าจะไปด้วย" ฟ้าพยักหน้าอย่างหนักแน่น แม้จะมีความกลัวอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่ยอมให้รามต้องเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพัง "ฉันจะไปด้วยค่ะ" เจ้าหน้าที่อีกสองนายเตรียมพร้อมที่จะตามเข้าไป แต่สารวัตรสมชายโบกมือห้ามไว้ "พวกแกอยู่คุมเชิงอยู่ข้างนอกนี่แหละ ฉันจะเข้าไปกับคุณรามและคุณฟ้าเอง" ทั้งสามคนเดินฝ่าฝุ่นละอองและเศษซากต่างๆ เข้าไปใกล้บริเวณที่เคยเป็นใจกลางของโกดัง ความร้อนที่แผ่ซ่านจากรอยไหม้ยังคงสัมผัสได้ แม้จะจางหายไปตามกาลเวลา รามใช้ไฟฉายส่องไปตามพื้นผิวที่ดำเป็นตอตะโก พยายามมองหาร่องรอยที่ผิดปกติ "มันน่าจะอยู่แถวนี้แหละ" เขากระซิบ "คุณรามเคยมาที่นี่มาก่อนหรือครับ" สารวัตรสมชายถาม พลางส่องไฟฉายไปตามผนังที่เต็มไปด้วยคราบเขม่า "เคยครับ" รามตอบเสียงเบา "แต่ไม่ใช่ในสภาพแบบนี้" ความทรงจำบางส่วนเริ่มผุดขึ้นมา ภาพของโกดังที่ยังสมบูรณ์ เสียงหัวเราะ และใบหน้าของใครบางคนที่เขาพยายามลืมเลือน "ผมเคยมาที่นี่กับ... กับครอบครัว สมัยที่ผมยังเด็ก" ฟ้าหันมามองรามด้วยความประหลาดใจ "คุณเคยมากับครอบครัวเหรอ" "ใช่" รามพยักหน้า "แต่จำอะไรไม่ค่อยได้แล้ว เหตุการณ์ตอนนั้นมัน..." เขาชะงักไป เหมือนมีกำแพงล่องหนมากั้นระหว่างเขากับอดีต "มันเหมือนถูกลบไป" ทันใดนั้นเอง เสียงโลหะกระทบกันก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของกองเศษซาก รามเงยหน้าขึ้นทันที ปืนถูกชักออกมาจากซองอย่างรวดเร็ว "ใครน่ะ!" เขาตะโกน สารวัตรสมชายยกปืนขึ้นพร้อมเผชิญหน้า "แสดงตัวออกมาเดี๋ยวนี้!" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่ดังระรัวของทั้งสามคน รามค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้กองเศษซาก ระมัดระวังทุกย่างก้าว เขาได้ยินเสียงขยับตัวอีกครั้ง คราวนี้เบาและสม่ำเสมอกว่าเดิม "ฟ้า อยู่ข้างหลังฉัน" เขาบอก เขากระโดดข้ามเศษเหล็กชิ้นหนึ่งไปอย่างรวดเร็ว แสงไฟฉายส่องเข้าไปในซอกเล็กๆ ที่เกิดจากกองวัตถุที่บิดเบี้ยว และสิ่งที่เขาเห็นก็ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น "ไม่จริงน่า..." เขาพึมพำ ท่ามกลางฝุ่นและเศษซาก มีวัตถุบางอย่างที่สะท้อนแสงไฟฉายอยู่ มันคือกล่องไม้ใบเล็กๆ ใบเดียวกับที่เขาเคยเจอในห้องทำงานของเขา แต่ครั้งนี้มันวางอยู่บนแท่นหินที่ดูเหมือนจะถูกจัดวางไว้เป็นพิเศษ รามจำได้ทันทีว่าสัญลักษณ์ที่อยู่บนกล่องนั้น คือสัญลักษณ์เดียวกันกับที่เขาเห็นในเอกสารเก่าแก่ สัญลักษณ์ที่เชื่อมโยงกับการฆาตกรรมต่อเนื่องครั้งนี้ "กล่องไม้นั่น..." สารวัตรสมชายอุทานด้วยความตกใจ "มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" "มันเป็นของฉัน" รามพูดเสียงเครือ "ฉันคิดว่ามันน่าจะมีคำตอบอยู่ข้างใน" เขาพยายามจะเอื้อมมือไปหยิบมัน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่รอบๆ "ระวัง!" ฟ้าตะโกน ทันใดนั้นเอง ร่างเงาดำทะมึนก็พุ่งออกมาจากเงามืด รวดเร็วดุจสายฟ้า!