"บ้าเอ๊ย! พวกมันมากันเยอะขนาดนี้ได้ยังไง" สารวัตรสมชายสบถขณะยกปืนขึ้นประชิดตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกปนความโกรธ "เราโดนล้อมไว้แล้ว!" รามไม่ตอบ เพียงแต่ขยับเข้ามาชิดฟ้า มือหยาบกร้านกุมไหล่บอบบางของเธอไว้แน่น "ใจเย็นๆ ฟ้า อย่าเพิ่งตกใจ" เขาบอกเสียงทุ้ม แต่แววตาคมกริบสอดส่ายไปรอบสนามรบที่กำลังระอุ "เราต้องหาทางฝ่าออกไปให้ได้" เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับพายุ เสียงกระสุนกระทบกำแพง เสียงตะโกนสั่งการ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ผสมปนเปกันจนโสตประสาทแทบจะแตกละเอียด กลุ่มชายชุดดำดูเหมือนจะมีจำนวนมากกว่าตำรวจอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาสวมชุดสีดำสนิท หน้ากากปิดบังใบหน้า และเคลื่อนไหวอย่างเป็นระบบราวกับกองทัพที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี "พวกเขามาจากไหนกันนะ? ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อนเลย" ฟ้าพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่น เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตนักสืบเอกชนของเธอจะต้องมาเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่บีบคั้นและอันตรายถึงเพียงนี้ "นี่มันเหมือนในหนังเลย ราม" "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดถึงหนังฟ้า" รามสวนกลับทันควัน "พวกมันจงใจจะปิดปากเรา ไม่ให้เรานำความจริงออกไปได้ สังเกตดูสิ พวกมันไม่สนใจตำรวจเท่าไหร่ แต่เป้าหมายหลักคือพวกเรา" เขาพูดพลางยกปืนขึ้นยิงตอบโต้ไปยังกลุ่มชายชุดดำที่พยายามจะบุกเข้ามา ภาพชายชุดดำล้มลงไปหลายราย แต่ก็มีอีกหลายรายที่โผล่ขึ้นมาแทนที่อย่างไม่ขาดสายราวกับหนอนที่ผุดขึ้นมาจากดิน "ราม! ทางนี้!" เสียงตะโกนของสารวัตรสมชายดังขึ้น เขาพยายามประคองลูกน้องที่บาดเจ็บ ล้มลงไปกับพื้น "พวกมันกำลังจะปิดล้อมพวกเราจากทุกทิศทางแล้ว!" รามเหลือบมองไปยังทิศทางที่สารวัตรชี้ เห็นกลุ่มชายชุดดำอีกกลุ่มกำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วเพื่อตัดเส้นทางหลบหนีของพวกเขา "แย่แล้ว! เราจะถูกบีบเข้ามาเรื่อยๆ" "เราจะทำยังไงกันดีคะ?" ฟ้าถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เราต้องหาทางเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมันก่อน" รามครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว เขากวาดตามองไปรอบๆ โรงพยาบาลร้างแห่งนี้ "ฟ้า เธอจำทางเข้าอุโมงค์ใต้ดินที่พวกเราเพิ่งออกมาได้ไหม?" "จำได้ค่ะ มันอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้" "ดี! งั้นแบบนี้..." รามย่อตัวลง มองหาวัตถุที่สามารถนำมาใช้ได้ "สารวัตรครับ! พวกคุณพยายามต้านทานพวกมันไว้สักครู่ ผมจะพาฟ้าไปหาทางอื่น" "จะไปไหน? อันตรายเกินไปนะ!" สารวัตรสมชายถามด้วยความเป็นห่วง "ผมจะไปจุดชนวนบางอย่าง เพื่อสร้างความสับสนให้พวกมัน" รามตอบ ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว "แล้วเราค่อยหาจังหวะหนีออกไปพร้อมกัน" "แต่..." "เชื่อผมเถอะสารวัตร" รามกล่าวหนักแน่น "ผมจัดการเอง" รามคว้าแขนฟ้า ลากเธอให้เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ลัดเลาะไปตามซอกหลืบของอาคารที่ผุพัง หลบเลี่ยงการปะทะกับกลุ่มชายชุดดำที่มัวแต่สนใจการต่อสู้กับตำรวจ "เราจะไปไหนกันแน่ ราม?" ฟ้าถามขณะวิ่งตามเขาไป หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน "ไปที่ห้องเก็บสารเคมีเก่า" รามตอบ "จำได้ไหมตอนที่เราเข้ามา มีห้องๆ หนึ่งที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างไว้นานแล้ว มีถังสารเคมีเก่าๆ วางอยู่เต็มไปหมด" "จำได้ค่ะ... แต่ว่า... เราจะไปทำอะไรที่นั่น?" "เราจะใช้มันเป็นกับดัก" รามกล่าว "ถ้าเราจุดไฟเผาพวกมันให้แตกพ่ายไปเองได้ โดยไม่ต้องเสียกำลังพลก็ยิ่งดี" พวกเขามาถึงทางเข้าห้องที่รามกล่าวถึง เป็นประตูเหล็กบานใหญ่ที่ขึ้นสนิมเขรอะ แต่ดูเหมือนจะยังพอเปิดออกได้ รามออกแรงผลักประตูอย่างสุดกำลัง เสียงเหล็กเสียดสีดังลั่นจนน่ากลัว "ข้างในดูเหมือนจะมืดและอันตรายนะ" ฟ้าเอ่ยขึ้น เมื่อแสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของรามสาดเข้าไป เผยให้เห็นภาพถังโลหะขนาดใหญ่หลายใบตั้งเรียงรายอยู่บนพื้นคอนกรีต มีคราบของเหลวสีต่างๆ เกาะอยู่ตามผนัง และมีกลิ่นฉุนแสบจมูกคละคลุ้ง "เตรียมพร้อมนะฟ้า" รามบอกพลางล้วงเข้าไปในกระเป๋าหยิบไฟแช็กออกมา "ถ้ามีอะไรผิดพลาด รีบวิ่งออกไปทันที" "ไม่ค่ะ! ฉันจะอยู่กับคุณ" ฟ้าตอบเสียงหนักแน่น เธอจับมือรามไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งไปพร้อมกับเขา รามพยักหน้า เขามองไปยังถังใบหนึ่งที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยของเหลวสีแดงก่ำ "ถังนี้น่าจะเป็นอันตรายที่สุด" เขาว่าพลางเดินเข้าไปใกล้ "ราม! ระวัง!" ฟ้าตะโกนเตือน เมื่อเห็นเงาตะคุ่มๆ ขยับเข้ามาจากมุมมืดของห้อง แต่ก็สายเกินไป ร่างของชายชุดดำคนหนึ่งพุ่งเข้าใส่รามจากด้านหลัง เขาพยายามจะคว้าปืนจากมือของราม แต่รามตอบโต้กลับไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนกอดปล้ำกันกลางห้องที่เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย "ปล่อยฉันนะ!" รามตะโกน เสียงแหบพร่า "แกต้องตายที่นี่!" ชายชุดดำคนนั้นคำรามตอบ เสียงลอดหน้ากากออกมาฟังดูโหดเหี้ยม ฟ้าเห็นท่าไม่ดี รีบคว้าเอาท่อนไม้ที่ตกอยู่ใกล้ๆ มาได้ ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีชายชุดดำคนนั้นจากด้านข้าง แต่ด้วยแรงที่น้อยกว่า ทำให้การโจมตีของเธอไม่สามารถหยุดยั้งเขาได้ "หลบไปฟ้า!" รามผลักฟ้าออกไป เขาใช้จังหวะที่ชายชุดดำเสียหลัก หักข้อมือของอีกฝ่ายอย่างแรง เสียงกระดูกลั่นดังกร๊อบ! ชายชุดดำร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ทันใดนั้นเอง เสียงปืนดังขึ้นจากนอกห้อง! "แย่แล้ว!" รามอุทาน เขาผลักชายชุดดำที่บาดเจ็บออกไปอย่างแรง แล้วรีบหันไปคว้ามือฟ้า "เราต้องไปเดี๋ยวนี้!" ทั้งสองคนรีบวิ่งออกจากห้องเก็บสารเคมีเก่า ทิ้งไว้เพียงชายชุดดำที่นอนร้องครวญครางอยู่บนพื้น และกลิ่นฉุนของสารเคมีที่เริ่มจะคละคลุ้งมากขึ้น เมื่อออกมาถึงด้านนอก พวกเขาก็เห็นภาพที่น่าตกใจยิ่งกว่าเดิม