แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของราม ทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นหลังจากค่ำคืนที่ยาวนาน เขาเตรียมกาแฟดำและขนมปังปิ้ง นั่งลงที่โต๊ะทำงาน พร้อมกับเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา “เอาล่ะ ถึงเวลาต้องรื้อฟื้นทุกอย่างอีกครั้ง” รามพึมพำกับตัวเอง เขากดเข้าไปในโฟลเดอร์ที่เก็บข้อมูลเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องทั้งหมดที่เขาเคยรวบรวมไว้ ภาพถ่ายเหยื่อ สัญลักษณ์ปริศนา รายงานจากนิติเวช และบันทึกการสืบสวนของเขาเอง เขาไล่เรียงข้อมูลเหล่านั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง พยายามมองหาความเชื่อมโยงที่อาจจะหลงหูหลงตาไป “สัญลักษณ์ เงาเลือด… พลังงาน… พิธีกรรม…” รามทวนคำที่สารวัตรชัชชัยบอก “มันต้องมีอะไรมากกว่าแค่ลัทธิบูชา” เขาเปิดหน้าต่างอินเทอร์เน็ต ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของสัญลักษณ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมโบราณในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เขายิ่งค้นลึกเท่าไหร่ ก็ยิ่งพบว่ามีสัญลักษณ์ที่คล้ายคลึงกันอยู่มากมาย แต่ไม่มีอันไหนที่ตรงกับสัญลักษณ์ เงาเลือด นี้เป๊ะๆ “แปลก… ทำไมสัญลักษณ์นี้ถึงไม่ปรากฏในบันทึกทางประวัติศาสตร์เลย” รามขมวดคิ้ว เขาตัดสินใจลองค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ “โรงพยาบาลร้าง” ที่เป็นจุดเริ่มต้นของคดีนี้อีกครั้ง เขาพบข้อมูลเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับประวัติการก่อตั้ง และการปิดตัวลงอย่างกะทันหันเมื่อหลายสิบปีก่อน แต่ไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับกิจกรรมที่เคยเกิดขึ้นภายในนั้นเลย “เหมือนมีใครพยายามลบประวัติศาสตร์จริงๆ” รามคิด ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายจากสารวัตรชัชชัย “ราม มีอะไรคืบหน้าไหม” เสียงสารวัตรดังมาจากปลายสาย “กำลังพยายามหาข้อมูลเพิ่มเติมครับสารวัตร แต่ยังไม่เจออะไรที่ชัดเจนเกี่ยวกับสัญลักษณ์นี้เลย” รามตอบ “ผมก็เหมือนกัน” สารวัตรชัชชัยถอนหายใจ “แต่เราได้เบาะแสใหม่มา เขาบอกว่ามีคนเห็นชายลึกลับคนหนึ่งวนเวียนอยู่แถวโรงพยาบาลร้างในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา มีลักษณะท่าทางน่าสงสัย” “ชายลึกลับ?” รามเงยหน้าขึ้น “มีลักษณะอย่างไรบ้างครับ” “เขาบอกว่าชายคนนั้นใส่หมวกแก๊ปปิดบังใบหน้าตลอดเวลา และดูเหมือนจะกำลังค้นหาอะไรบางอย่างอยู่” “ผมว่าผมพอจะรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร” รามพูดเสียงเครียด “ผมเคยเจอเขาในโรงพยาบาลร้างวันนั้น เขาคือคนที่ผมเห็นกำลังทำพิธีอยู่” “จริงเหรอ!” สารวัตรชัชชัยอุทาน “เขาดูเป็นอันตรายไหม” “อันตรายมากครับ” รามตอบ “เขาดูมุ่งมั่น และน่ากลัว” “ดีเลย ราม เราจะได้มีเป้าหมายในการตามหาเขา” สารวัตรชัชชัยกล่าว “คุณช่วยไปดูแถวโรงพยาบาลร้างอีกครั้งได้ไหม เผื่อจะเจอเบาะแสเพิ่มเติม หรืออาจจะเจอชายคนนั้นก็ได้” “ได้ครับสารวัตร ผมจะรีบไป” รามตอบตกลงทันที หลังจากวางสาย รามก็รีบคว้าเสื้อแจ็คเก็ตและปืนพกคู่ใจที่ซ่อนไว้ในลิ้นชัก เขาไม่ลังเลที่จะกลับไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเลวร้ายอีกครั้ง เขาขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลร้างที่ตั้งอยู่ชานเมือง เมื่อมาถึง รามลงจากรถและค่อยๆ ย่องเข้าไปในบริเวณโรงพยาบาลที่รกร้าง บรรยากาศยังคงเงียบสงัดและน่าขนลุก เขาจำทางเดินที่เคยวิ่งหนีมาได้อย่างแม่นยำ พยายามมองหาสิ่งผิดปกติ “มีใครอยู่ตรงนั้นไหม” รามตะโกนถามเสียงดัง แต่ก็มีเพียงเสียงสะท้อนกลับมา เขาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ ผ่านห้องผู้ป่วยที่ว่างเปล่า ผนังที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อน และอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ขึ้นสนิม เขาหยุดอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ ที่ซึ่งเขาเคยเห็นเงาของอดีตปรากฏตัวขึ้น “ยังไงก็ต้องมีอะไรที่นี่” รามพึมพำ เขาเริ่มค้นหาอย่างละเอียดมากขึ้นในห้องโถงนั้น เขาพบว่ามีบางส่วนของผนังที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้ หรือถูกปิดทับด้วยวัสดุบางอย่าง รามใช้กำลังดันผนังเหล่านั้น แต่ก็ไม่ขยับ “ต้องมีทางเข้า” เขาคิด ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรอยขีดข่วนเล็กๆ บนพื้นใกล้กับผนังส่วนหนึ่ง รามก้มลงไปดูอย่างละเอียด เขาพบว่ามีรอยประทับบางอย่างที่คล้ายกับสัญลักษณ์ เงาเลือด สลักไว้อย่างตื้นๆ รามค่อยๆ ใช้ปลายมีดแคะไปตามรอยนั้น และพบว่ามันคือกลไกบางอย่าง “เจอแล้ว!” รามอุทานด้วยความดีใจ เขาออกแรงกดไปที่สัญลักษณ์นั้น และทันใดนั้น ผนังส่วนหนึ่งก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินมืดๆ ที่ทอดลึกลงไปใต้ดิน “นี่มันอะไรกัน” รามถามตัวเอง เขาหยิบไฟฉายจากกระเป๋า เปิดสวิตช์ และส่องเข้าไปในทางเดินนั้น อากาศภายในเย็นยะเยือกและมีกลิ่นอับชื้น รามสูดหายใจลึก รวบรวมความกล้า และก้าวเท้าเข้าไปในความมืดนั้น เขาเดินลงไปตามทางเดินที่คดเคี้ยว สองข้างทางเต็มไปด้วยหินเก่าแก่ที่ถูกสลักเป็นอักษรโบราณที่เขาอ่านไม่ออก รามรู้สึกว่าเขากำลังเดินทางย้อนเวลากลับไปสู่ยุคสมัยที่ลึกลับและน่าเกรงขาม หลังจากเดินไปได้ไม่นาน ทางเดินก็เปิดออกสู่ห้องโถงใต้ดินขนาดใหญ่ ที่ซึ่งมีแท่นบูชาตั้งอยู่กลางห้อง บนแท่นบูชานั้น มีร่องรอยของเลือดแห้งกรัง และสิ่งของบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นเครื่องมือในพิธีกรรมโบราณ “นี่คือสถานที่… ที่ซึ่งทุกอย่างเริ่มต้น” รามพูดเสียงสั่น ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเข้าห้องโถง รามรีบดับไฟฉาย และหลบอยู่หลังแท่นบูชา เงาร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นในความมืด เขาคือชายลึกลับที่สารวัตรชัชชัยกล่าวถึง ชายคนนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท และใบหน้าถูกบดบังด้วยหมวกฮู้ด “ในที่สุด… ข้าก็กลับมา” ชายคนนั้นพูดเสียงแหบพร่า รามรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง นี่คือคนที่อยู่เบื้องหลังอาชญากรรมทั้งหมด เขาจะต้องเผชิญหน้ากับมัน