รามซ่อนตัวอยู่หลังแท่นบูชาอย่างเงียบเชียบ หัวใจเต้นระรัว เขาพยายามรวบรวมสติ พลางมองชายลึกลับที่ยืนอยู่กลางห้องโถงใต้ดิน "ในที่สุด... ข้าก็กลับมา" เสียงแหบพร่าของชายชุดดำดังสะท้อนในความเงียบ รามรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวชายคนนั้น เป็นพลังงานที่เย็นยะเยือกและน่าขนลุก รามรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวของเขา เขากระชับปืนในมือให้แน่น และเตรียมพร้อมที่จะพุ่งเข้าโจมตี "เจ้าเป็นใคร!" รามตะโกนพลางพุ่งออกมาจากที่ซ่อน ปืนในมือชี้ตรงไปยังชายชุดดำ ชายชุดดำหันมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าภายใต้ฮู้ดถูกเปิดเผยออก เผยให้เห็นดวงตาที่ลุกโชนด้วยความแค้น และรอยแผลเป็นน่าเกลียดที่ลากผ่านใบหน้า "เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่" รามถามเสียงสั่น เขาจำใบหน้าคนตรงหน้าไม่ได้ มันไม่ใช่คนที่เขาเคยเห็นในโรงพยาบาลวันนั้น "ข้าคือผู้ที่ถูกเจ้าพรากทุกสิ่งไป" ชายชุดดำตอบเสียงเย็น "เจ้าจำข้าไม่ได้หรือไง ราม? ข้าคือ 'อดีต' ของเจ้าไงล่ะ" "อดีตของข้า?" รามทวนคำ พลางนึกย้อนกลับไปในวัยเด็กของเขา "เป็นไปไม่ได้..." "เป็นไปได้สิ!" ชายชุดดำตะคอก "เจ้าลืมแล้วหรือไง เจ้าทิ้งข้าไว้เบื้องหลัง ปล่อยให้ข้าต้องทนทุกข์ทรมานในสถานที่แห่งนี้! แต่ตอนนี้ ข้ากลับมาแล้ว และข้าจะทวงทุกอย่างคืน!" ความทรงจำอันเลวร้ายถาโถมเข้ามาในหัวของราม ภาพของเด็กชายตัวเล็กๆ ที่ถูกทอดทิ้งในโรงพยาบาลร้างแห่งนี้ เด็กชายที่ต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวและความเจ็บปวด เด็กชายคนนั้นคือตัวเขาเองในอดีต "เจ้า... เจ้าคือส่วนหนึ่งของข้า" รามพูดเสียงแผ่วเบา "ใช่!" ชายชุดดำตอบ "แต่ข้าไม่ใช่เจ้าอีกต่อไปแล้ว ข้าคือเงาเลือดที่ถูกปลุกขึ้นมาโดยพิธีกรรมโบราณนี้! ข้าจะใช้พลังนี้เพื่อล้างแค้นทุกคนที่เคยทำร้ายข้า!" ชายชุดดำยกมือขึ้น สัญลักษณ์ เงาเลือด บนแท่นบูชาเริ่มส่องแสงสว่างจ้า รามรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรง "เจ้าจะต้องหยุดข้าให้ได้ ราม!" ชายชุดดำตะโกน "ถ้าเจ้าทำไม่ได้ โลกทั้งใบจะต้องตกอยู่ภายใต้ความมืดมิด!" รามไม่ลังเล เขายกปืนขึ้นเล็งไปที่ชายชุดดำ แต่ก่อนที่เขาจะได้เหนี่ยวไก ชายชุดดำก็พุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ การต่อสู้ที่ดุเดือดเริ่มต้นขึ้น รามพยายามหลบหลีกการโจมตีของชายชุดดำที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง เขาต่อสู้กับภาพสะท้อนของตัวเอง ที่ถูกความแค้นกัดกิน "เจ้าคิดว่าจะหยุดข้าได้งั้นหรือ!" ชายชุดดำหัวเราะ "ข้าคืออดีตที่ไม่มีวันตาย!" "แกไม่ใช่ข้า!" รามตะโกนตอบ "ข้าจะไม่ยอมให้แกทำลายทุกอย่าง!" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด รามใช้ทักษะทั้งหมดที่เขามีเพื่อเอาชีวิตรอด เขาปะทะกับชายชุดดำอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางเสียงกัมปนาทของแท่นบูชาที่กำลังจะระเบิด "แกมันอ่อนแอ! แกไม่คู่ควรที่จะมีชีวิตอยู่!" ชายชุดดำตะคอก พลางปล่อยพลังงานสีดำเข้าใส่ราม รามกระเด็นไปชนผนังอย่างแรง เขารู้สึกได้ถึงกระดูกที่ร้าว แต่เขาก็ยังคงลุกขึ้นยืนได้ "ฉันจะไม่ยอมแพ้!" รามพูดเสียงหอบ "ฉันจะเผชิญหน้ากับความผิดพลาดของฉัน และฉันจะแก้ไขมัน!" เขานึกถึงใบหน้าของคุณเมษา นึกถึงความหวังที่เธอเคยมีให้เขา เขาจะต้องทำให้เธอภูมิใจ รามพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำอีกครั้ง การต่อสู้ครั้งสุดท้ายได้เริ่มต้นขึ้น เขาต้องเอาชนะเงาแห่งอดีตของตัวเองให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม "ถึงเวลาจบเรื่องนี้แล้ว!" รามประกาศก้อง เขาใช้จังหวะที่ชายชุดดำเผลอ พุ่งเข้าไปคว้าแขนของเขาไว้ และกระชากอย่างสุดแรง "ไม่!" ชายชุดดำกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด สัญลักษณ์ เงาเลือด บนแท่นบูชาเริ่มสลายไป พลังงานสีดำที่เคยแผ่ออกมาก็เริ่มจางหายไป "แก... แกทำลายทุกอย่าง!" ชายชุดดำพูดเสียงแผ่วเบา ดวงตาของเขาเริ่มเลือนราง "นี่คือการชดใช้" รามตอบ "การชดใช้ที่แกต้องรับผิดชอบ" ร่างของชายชุดดำค่อยๆ สลายไปในอากาศ กลายเป็นเพียงผงธุลีที่ปลิวว่อนไปกับสายลม รามยืนนิ่ง มองดูภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาชนะแล้ว เขาสามารถเอาชนะเงาแห่งอดีตของตัวเองได้สำเร็จ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความสูญเสียบางอย่าง มันเป็นส่วนหนึ่งของเขา ที่ได้จากไปพร้อมกับชายชุดดำ แสงสว่างค่อยๆ ส่องเข้ามาในห้องโถงใต้ดิน รามมองขึ้นไปบนเพดาน เขารู้ว่านี่คือจุดสิ้นสุดของคดีอันดำมืดนี้ เขาเดินออกจากโรงพยาบาลร้าง ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงความว่างเปล่า และความทรงจำที่ยังคงตราตรึงในใจ การต่อสู้ของเงาเลือดกลางกรุงได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่บาดแผลในใจของราม ยังคงต้องใช้เวลาในการเยียวยา