กลิ่นไหม้ฉุนกึกโชยปะทะจมูก ก้องสูดหายใจลึก พยายามกรองอากาศที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงและเศษซากปรักหักพัง สายตาของเขากวาดมองไปรอบบริเวณตลาดสดเก่าแก่ที่บัดนี้กลายเป็นเพียงภาพความทรงจำอันเลวร้าย เสียงไซเรนของรถตำรวจและรถพยาบาลยังคงดังระงมสะท้อนไปทั่วอาคารที่พังทลาย เสียงร้องไห้โอดครวญของผู้รอดชีวิตและญาติมิตรของผู้เสียชีวิตดังผสมปนเปกันจนแทบจะแยกไม่ออก “หมวดก้องครับ” เสียงแหบแห้งของสารวัตรชาญดังขึ้นจากด้านหลัง ก้องหันไปมองเห็นสารวัตรในชุดเครื่องแบบที่เปื้อนฝุ่นและคราบเขม่า ใบหน้าของสารวัตรเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ก็ยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว “มาถึงแล้วเหรอ สภาพมันแย่กว่าที่เราคิดไว้เยอะเลย” “ครับสารวัตร” ก้องตอบเสียงเรียบ ดวงตาคู่คมยังคงจับจ้องไปยังซากอาคารที่เพิ่งถล่มไม่กี่ชั่วโมงก่อน “มีผู้เสียชีวิตมากแค่ไหนครับ” “เบื้องต้นประมาณสิบกว่าคน ยังไม่รวมผู้ที่อาจจะติดอยู่ข้างในอีก” สารวัตรชาญถอนหายใจหนักๆ “หน่วยกู้ภัยกำลังเร่งทำงานเต็มที่ แต่การเข้าถึงพื้นที่อันตรายมันก็ลำบากหน่อย” ก้องพยักหน้า เขาเข้าใจดี การทำงานในสถานการณ์เช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด แต่สิ่งที่ทำให้เขาขมวดคิ้วคือความรู้สึกแปลกๆ ที่ก่อตัวขึ้นในใจ เป็นความรู้สึกที่ไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ซากปรักหักพังเหล่านี้ “ผมขอเข้าไปดูด้านในหน่อยได้ไหมครับ” ก้องเอ่ยปากขอ “ผมอยากจะสำรวจด้วยตัวเอง” สารวัตรชาญมองก้องอย่างพิจารณา “แน่ใจนะหมวด สภาพมันไม่น่าดูเท่าไหร่” “ผมโอเคครับ” ก้องยืนยัน “ผมมีเซนส์พิเศษที่อาจจะช่วยได้” สารวัตรชาญหัวเราะหึๆ ในลำคอ “เซนส์พิเศษของหมวดน่ะเหรอ เป็นไงบ้างล่ะ คราวนี้มันบอกอะไรเรามาบ้าง” “มันบอกว่านี่ไม่ใช่แค่เหตุการณ์อุบัติเหตุธรรมดาครับ” ก้องตอบเสียงจริงจัง “มันมีการวางแผนบางอย่างอยู่เบื้องหลัง” สารวัตรชาญทำท่าจะคัดค้าน แต่เมื่อเห็นแววตาที่แน่วแน่ของก้อง เขาก็ส่ายหน้าเล็กน้อย “ก็ได้ๆ แต่ระวังตัวด้วยนะ อย่าเข้าไปลึกเกินไป ถ้ามีอะไรผิดปกติรีบออกมาทันที” “ครับ” ก้องรับคำ เขาสวมหน้ากากกันฝุ่นที่เจ้าหน้าที่เตรียมไว้ให้ แล้วเดินฝ่าเข้าไปในบริเวณที่เกิดเหตุ ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในซากอาคาร ความรู้สึกหนักอึ้งก็ถาโถมเข้ามา อากาศภายในอบอ้าวจนแทบจะหายใจไม่ออก เสียงเสียดสีของโลหะที่บิดเบี้ยว เสียงไม้ที่แตกหักดังเป็นระยะๆ ราวกับเสียงคร่ำครวญของอาคารที่กำลังจะสิ้นใจ ก้องหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วปล่อยลมหายใจออกช้าๆ เขาพยายามรับรู้ถึงพลังงานรอบตัว พลังงานแห่งความกลัว ความโศกเศร้า และความเจ็บปวดที่ยังคงค้างอยู่ แต่ภายใต้ความรู้สึกเหล่านั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่างออกไป เป็นพลังงานที่เย็นเยียบและมุ่งร้าย “ใครกันนะที่จะทำเรื่องแบบนี้” ก้องพึมพำกับตัวเอง เขาค่อยๆ เดินสำรวจไปตามทางที่พอจะเดินได้ เศษปูน เศษเหล็ก เศษกระจกเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกหนทุกแห่ง บางจุดมีรอยไหม้เป็นวงกว้างที่ดูผิดธรรมชาติ “หมวดก้อง! เจออะไรไหมครับ!” เสียงของจ่าสมชายดังมาจากด้านหลัง ก้องหันไปมองเห็นจ่าสมชายถือไฟฉายส่องไปมา “ผมเห็นรอยไหม้ตรงนี้ครับ ดูเหมือนจะผิดปกตินะ” ก้องเดินเข้าไปดูรอยไหม้ที่จ่าสมชายชี้ให้ดู มันเป็นรอยไหม้ที่มีลักษณะเป็นวงกลมชัดเจน ไม่เหมือนรอยไหม้จากเพลิงไหม้ทั่วไป “นี่มันไม่ใช่เพลิงไหม้ธรรมดาแน่ๆ จ่า” ก้องบอก “ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างถูกจุดขึ้นมาตรงนี้โดยเฉพาะ” “แล้วมันคืออะไรล่ะครับ” จ่าสมชายเลิกคิ้วสงสัย “ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” ก้องตอบ “แต่ที่แน่ๆ คือมันไม่ใช่เหตุการณ์อุบัติเหตุ” เขาก้มลงเก็บเศษชิ้นส่วนที่ตกอยู่ใกล้ๆ มันเป็นเศษโลหะที่มีลักษณะบางเบาและมีลวดลายแปลกประหลาด “นี่มันคืออะไรนะ” เขามองมันอย่างพิจารณา “เจออะไรครับ” จ่าสมชายถาม “ไม่แน่ใจเหมือนกัน” ก้องตอบ “แต่มันไม่น่าจะใช่ของที่ใช้กันทั่วไปในตลาด” ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นไปทั่วร่างของก้อง เขาหยุดชะงัก กวาดสายตาไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว “จ่า ได้ยินอะไรไหม” “ได้ยินอะไรครับ” จ่าสมชายถาม พลางมองไปรอบๆ ด้วยความระแวง “เหมือนมีเสียงคนกระซิบ” ก้องตอบ เขาปิดตาลงอีกครั้ง พยายามเพ่งสมาธิ “มันไม่ใช่เสียงของใครที่นี่” เสียงกระซิบนั้นค่อยๆ ชัดเจนขึ้น มันดังมาจากมุมมืดด้านในสุดของอาคาร เป็นเสียงที่เย็นยะเยือกและเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย “พวกแกไม่มีทางหยุดฉันได้” เสียงนั้นดังขึ้น “นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น” ก้องสะดุ้งเฮือก เขาเปิดตาขึ้นทันที “จ่า! ไปทางนั้น!” เขาวิ่งนำจ่าสมชายไปทางต้นเสียงที่ได้ยิน แต่เมื่อไปถึงมุมดังกล่าว ก็ไม่พบสิ่งใดนอกจากกองเศษปูนและคราบฝุ่นที่หนาทึบ “ไม่มีใครอยู่ตรงนี้เลยครับหมวด” จ่าสมชายบอก “แต่ผมได้ยินชัดเจนเลยนะ” ก้องยืนยัน “เขาบอกว่านี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น” “จุดเริ่มต้นของอะไรครับ” จ่าสมชายถาม “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” ก้องตอบ เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย “แต่เราต้องรีบหาตัวคนร้ายให้เจอ ก่อนที่เรื่องมันจะบานปลายไปกว่านี้” เขากลับมามองซากอาคารที่พังทลายอีกครั้ง ภาพผู้คนที่กำลังใช้ชีวิตตามปกติเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว ผุดขึ้นมาในหัว ความรู้สึกเศร้าเสียใจปนเปไปกับความโกรธแค้นที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ “ตลาดแห่งนี้มีประวัติยาวนาน” ก้องพูดขึ้นมาลอยๆ “ทำไมถึงต้องเป็นที่นี่” “บางทีอาจจะมีอะไรที่ซ่อนอยู่ก็ได้ครับหมวด” จ่าสมชายเสนอ “อะไรบางอย่างที่คนร้ายต้องการ” “บางทีอาจจะใช่” ก้องพยักหน้า “แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร เราต้องหาให้เจอ” เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วกดเบอร์ของผู้กำกับ “ครับสารวัตร” ก้องพูด “ผมก้องเองครับ ผมคิดว่าเราเจอเรื่องใหญ่เข้าแล้วครับ”