“ผู้กำกับครับ” ก้องเริ่มต้นบทสนทนา “ผมยืนยันได้เลยครับว่าเหตุการณ์ที่ตลาดสดเมื่อเช้านี้ ไม่ใช่เหตุการณ์อุบัติเหตุ มันคือการวางแผนก่อวินาศกรรม” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงของผู้กำกับดนัยจะดังขึ้นอย่างเคร่งขรึม “แน่ใจนะก้อง นายมีหลักฐานอะไรมายืนยัน” “ผมพบร่องรอยของการจุดระเบิดที่ไม่ใช่วัตถุระเบิดทั่วไปครับ” ก้องอธิบาย “แล้วผมก็ได้ยินเสียงของคนร้ายแว่วๆ ด้วยครับ เขาบอกว่านี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น” “เสียงที่ได้ยินเป็นเพียงการคาดเดาของหมวดนะ” ผู้กำกับดนัยเตือน “เราต้องอาศัยข้อเท็จจริง” “ครับผมทราบครับ” ก้องยอมรับ “แต่เซนส์ของผมมันบอกชัดเจนครับผู้กำกับ ยิ่งผมสำรวจพื้นที่มากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” “แล้วหมวดคิดว่าใครอยู่เบื้องหลัง” “ยังบอกไม่ได้ครับผู้กำกับ แต่ที่แน่ๆ คือมันต้องเป็นคนที่แค้นฝังหุ่นกับตลาดแห่งนี้ หรือไม่ก็มีอะไรบางอย่างที่เขาต้องการจากที่นี่” ก้องตอบ “ผมเจอเศษชิ้นส่วนโลหะที่มีลวดลายแปลกๆ ด้วยครับ ผมจะให้เจ้าหน้าที่เก็บตัวอย่างไปตรวจสอบ” “ดีมาก” ผู้กำกับดนัยกล่าว “ฉันจะส่งทีมพิสูจน์หลักฐานลงพื้นที่เพิ่มเติม และจะประสานงานกับหน่วยข่าวกรองให้ช่วยตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มที่อาจจะเป็นภัยต่อความมั่นคงของประเทศด้วย” “ขอบคุณครับผู้กำกับ” ก้องกล่าว “แล้วผมจะรายงานความคืบหน้าให้ทราบเป็นระยะๆ ครับ” หลังจากวางสายโทรศัพท์ ก้องหันไปมองสารวัตรชาญที่ยืนรออยู่ “ผู้กำกับส่งทีมมาช่วยเพิ่มแล้วครับ” “ดีเลย” สารวัตรชาญพยักหน้า “เราจะได้แบ่งกำลังกันทำงานได้ง่ายขึ้น” “ตอนนี้ผมอยากจะลองสำรวจพื้นที่ส่วนที่ยังไม่ได้รับความเสียหายมากนักครับ” ก้องกล่าว “บางทีอาจจะมีอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่” ทั้งสองคนเดินออกจากบริเวณที่เกิดเหตุไปยังส่วนที่ยังคงสภาพดี แต่ก็ยังคงมีร่องรอยของความเสียหายจากแรงสั่นสะเทือนอยู่บ้าง ก้องกวาดสายตามองร้านค้าต่างๆ ที่ยังคงตั้งอยู่เรียงราย เสียงผู้คนเริ่มกลับมาพูดคุยกันอย่างระแวดระวัง “ตลาดแห่งนี้มีประวัติยาวนานมากนะครับ” สารวัตรชาญเล่า “เคยมีเรื่องเล่าว่าเคยมีเศรษฐีคนหนึ่งถูกโกงจนล้มละลาย แล้วก็มาผูกคอตายที่ใต้ต้นมะม่วงใหญ่กลางตลาดนี่แหละครับ” ก้องชะงัก “เศรษฐีคนนั้นชื่ออะไรครับ” “ไม่ทราบแน่ชัดครับ” สารวัตรชาญส่ายหน้า “เป็นเรื่องเล่าที่เล่าต่อๆ กันมานานแล้ว” “แล้วมีเรื่องอื่นๆ อีกไหมครับ” ก้องถาม “ก็มีเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ทั่วไปครับ” สารวัตรชาญตอบ “แต่เรื่องเศรษฐีคนนั้นจะติดหูหน่อย เพราะเขาบอกว่าวิญญาณของเขายังคงวนเวียนอยู่ที่นี่ คอยแก้แค้นคนที่ทำไม่ดี” ก้องเงียบไป เขาพยายามเชื่อมโยงเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลยังคงเกาะกุมจิตใจของเขาอยู่ “ผมอยากจะลองไปดูที่ใต้ต้นมะม่วงนั่นครับ” ก้องบอก “แต่ตอนนี้มันเป็นที่ตั้งของร้านขายผลไม้ไปแล้วนะครับ” สารวัตรชาญทักท้วง “ไม่เป็นไรครับ” ก้องกล่าว “ผมแค่อยากจะไปดูให้เห็นกับตา” ทั้งสองคนเดินไปยังต้นมะม่วงใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางตลาด แม้จะผ่านมาหลายปี แต่ก็ยังคงเป็นจุดเด่นของตลาดแห่งนี้ ก้องยืนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นมะม่วง รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่พลังงานแห่งความโกรธแค้น แต่เป็นพลังงานแห่งความเศร้าโศกและความผิดหวัง “คุณรู้สึกอะไรไหมครับ” สารวัตรชาญถาม “รู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังมองเราอยู่” ก้องตอบ “แต่ไม่ใช่ในลักษณะที่เป็นภัย” เขาก้มลงมองไปที่พื้นดินรอบๆ โคนต้นมะม่วง “ตรงนี้มีรอยปูนที่ถูกสกัดออกไปนะครับ” สารวัตรชาญก้มลงมองตาม “จริงด้วยครับ ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างถูกฝังอยู่ตรงนี้” “แล้วถูกขุดขึ้นไปแล้ว” ก้องพูดพลางสำรวจรอยขุด “รอยขุดยังค่อนข้างใหม่” “หมายความว่าคนร้ายอาจจะเคยมาที่นี่มาก่อน” สารวัตรชาญสรุป “และอาจจะกำลังตามหาสิ่งของบางอย่าง” “หรืออาจจะต้องการให้เราตามหามัน” ก้องเสริม “เพื่อให้เราหลงทางไปจากเป้าหมายที่แท้จริง” “แล้วเป้าหมายที่แท้จริงคืออะไรล่ะครับ” “นั่นแหละคือคำถามที่เราต้องหาคำตอบ” ก้องถอนหายใจ “ผมว่าเรื่องเศรษฐีที่ตายที่นี่ อาจจะไม่ใช่แค่เรื่องเล่า” “คุณหมายความว่าไงครับ” “ลองคิดดูนะครับ” ก้องอธิบาย “ตลาดแห่งนี้มีประวัติยาวนาน มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับความอาฆาตพยาบาท ถ้ามีใครบางคนต้องการจะแก้แค้น หรือต้องการจะเริ่มต้นอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับอดีต เขาจะเลือกสถานที่แบบนี้” “แล้วสิ่งที่ถูกฝังอยู่ใต้ต้นมะม่วงล่ะครับ” “อาจจะเป็นกุญแจสำคัญ” ก้องตอบ “อาจจะเป็นสิ่งที่คนร้ายต้องการจะนำกลับไป หรือไม่ก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการจะทำลาย” “แต่ถูกขุดไปแล้วนี่ครับ” “นั่นทำให้เราต้องทำงานให้เร็วขึ้น” ก้องกล่าว “ผมเชื่อว่าคนร้ายจะลงมืออีกครั้ง และเราต้องหยุดเขาให้ได้” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรหาหัวหน้าทีมพิสูจน์หลักฐาน “คุณศร ครับ ผมก้องเอง ผมอยากให้คุณส่งทีมมาตรวจสอบบริเวณใต้ต้นมะม่วงกลางตลาดด้วยครับ มีร่องรอยเหมือนมีบางอย่างถูกขุดขึ้นไป” “รับทราบครับหมวด” เสียงคุณศรดังมาจากปลายสาย “จะรีบส่งทีมไปทันทีครับ” ก้องวางสายโทรศัพท์แล้วหันไปหาจ่าสมชาย “จ่า ช่วยไปดูให้หน่อยว่ามีร้านค้าไหนในตลาดที่เคยมีประวัติเกี่ยวข้องกับครอบครัวของเศรษฐีคนนั้นไหม” “ครับหมวด” จ่าสมชายรับคำ แล้วรีบเดินไปตามหาข้อมูล ก้องยังคงยืนอยู่ใต้ต้นมะม่วง มองไปยังซากอาคารที่พังทลาย เขารู้สึกได้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่าที่คิด “อะไรกันแน่ที่แกตามหา” ก้องพึมพำกับตัวเอง “และทำไมต้องเป็นตลาดแห่งนี้” แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมายังตลาด ทำให้เงาของต้นมะม่วงทอดทาบทับลงบนพื้นดิน ราวกับเป็นพยานเงียบๆ ของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น