ก้องต่อสู้อย่างสุดกำลัง เขาพยายามหาช่องโหว่ในการป้องกันของชายคนนั้น แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเตรียมพร้อมมาอย่างดี การต่อสู้ของทั้งสองดูจะสูสี แต่ ก้อง รู้สึกได้ถึงความแตกต่างในพละกำลังและทักษะ "คุณเป็นใครกันแน่" ก้องกัดฟันถาม พยายามหาข้อมูล "คุณไม่ได้เป็นแค่นักธุรกิจธรรมดา" "ฉันไม่ใช่คนธรรมดา" ชายคนนั้นตอบ "และฉันก็ไม่ใช่คนที่เธอจะสามารถต่อกรได้" ชายคนนั้นสวนหมัดกลับมาอย่างรวดเร็ว ก้องปัดป้องได้ทัน แต่แรงปะทะทำให้แขนของเขารู้สึกชา "พวกที่อยู่เบื้องหลังระเบิดที่ตลาดนั่น ก็คือคนของแกใช่ไหม" ก้องพยายามล่อให้ชายคนนั้นพูด "ทั้งหมดนั่นก็เพื่อที่จะสร้างความวุ่นวาย เพื่อให้แผนของแกสำเร็จ" "ถูกต้อง" ชายคนนั้นยอมรับ "ความวุ่นวายและความหวาดกลัว คือวัตถุดิบชั้นดีที่จะทำให้คนยอมทำทุกอย่าง" "แล้ววัตถุโบราณนั่นล่ะ" ก้องถามต่อ "มันเกี่ยวข้องอะไรกับแผนของแก" "วัตถุโบราณนั่น คือกุญแจสำคัญ" ชายคนนั้นกล่าว "มันคือแหล่งพลังงานที่มนุษย์ไม่เคยค้นพบมาก่อน พลังงานที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง" "พลังงานอะไร" ก้องไม่เข้าใจ "พลังงานที่จะทำให้ผู้ครอบครองสามารถควบคุมทุกสิ่งได้" ชายคนนั้นตอบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความลุ่มหลง "ควบคุมธรรมชาติ ควบคุมชีวิต ควบคุมแม้กระทั่งความตาย" "คุณมันเป็นปีศาจชัดๆ!" ก้องตะคอก "ปีศาจงั้นหรือ" ชายคนนั้นหัวเราะ "ฉันจะบอกอะไรให้ นักสืบ สิ่งที่เธอเรียกว่าปีศาจ มันคือความก้าวหน้า คือวิวัฒนาการ" ขณะที่ทั้งสองกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด รศ. ดร. อลิสา ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เธอดูเหมือนจะวิ่งไปไม่ถึงหมู่บ้าน เธอถูกกลุ่มชายชุดดำอีกกลุ่มหนึ่งดักจับไว้ได้ "ปล่อยเธอไป!" ก้องตะโกน เมื่อเห็น รศ. ดร. อลิสา ถูกจับ "ถ้าเธอเป็นอะไรไป แผนการของฉันจะหยุดชะงัก" ชายคนนั้นกล่าว "แต่ถ้าเธอให้ความร่วมมือ มันจะง่ายกว่านั้นมาก" "ฉันไม่มีวันร่วมมือกับคนอย่างแก" รศ. ดร. อลิสา ตะโกนกลับอย่างไม่เกรงกลัว "น่าเสียดาย" ชายคนนั้นกล่าว "งั้นก็... จัดการนักสืบคนนี้ซะ แล้วเอาตัวผู้หญิงคนนั้นมา" กลุ่มชายชุดดำที่จับ รศ. ดร. อลิสา ไว้ พุ่งเข้ามาสมทบกับกลุ่มที่กำลังสู้กับ ก้อง ก้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างมาก "ตอนนี้แหละ" ชายคนนั้นพูด พลางมองไปที่วัตถุโบราณชิ้นหนึ่งที่เขาถืออยู่ มันเป็นแท่งศิลาสีดำขนาดเท่าแขน มีอักขระโบราณสลักอยู่รอบๆ "ได้เวลาแสดงพลังที่แท้จริงแล้ว" ชายคนนั้นยกแท่งศิลาขึ้น เขากล่าวอะไรบางอย่างเป็นภาษาที่ไม่คุ้นหู ทันใดนั้นเอง แสงสีฟ้าอมม่วงก็สว่างวาบออกมาจากแท่งศิลา พลังงานประหลาดแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ "นี่มันอะไรกัน!" ก้องอุทานอย่างตกใจ อากาศรอบตัวเริ่มสั่นไหว พลังงานที่มองไม่เห็นแต่รู้สึกได้ กำลังถาโถมเข้ามา "นี่แหละ พลังงานที่แท้จริง" ชายคนนั้นยิ้มอย่างพึงพอใจ "พลังงานที่ฉันตามหามาตลอด" วัตถุโบราณที่อยู่ในมือของชายคนนั้น เริ่มเปล่งแสงสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่แค่แสงสว่างธรรมดา แต่เป็นแสงที่ดูเหมือนจะมีชีวิต "พลังงานนี่มัน... รุนแรงเกินไป" รศ. ดร. อลิสา ร้องออกมา "มันจะทำลายทุกอย่าง!" "นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ" ชายคนนั้นตอบ "การทำลายล้าง จะนำมาซึ่งการสร้างสรรค์ใหม่" กลุ่มชายชุดดำที่อยู่ใกล้เคียง เริ่มแสดงอาการไม่สบายตัว บางคนถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น "เกิดอะไรขึ้น" ชายชุดดำคนหนึ่งถามอย่างตื่นตระหนก "มันควบคุมไม่ได้แล้ว!" อีกคนตะโกน พลังงานจากแท่งศิลามีแต่จะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว เหมือนมองผ่านอากาศที่ร้อนจัด "แกทำบ้าอะไรลงไป!" ก้องตะโกนถาม พยายามจะเข้าไปหยุด แต่ก็ถูกพลังงานที่ปะทุออกมาผลักกระเด็น "มันกำลังจะปลดปล่อยพลังงานทั้งหมดออกมา!" รศ. ดร. อลิสา ตะโกนด้วยความตื่นตระหนก "เราต้องหาที่กำบัง!" แต่ก็สายเกินไปแล้ว พลังงานจากวัตถุโบราณระเบิดออกเป็นวงกว้าง สร้างแรงอัดมหาศาล