คลื่นพลังงานสีฟ้าอมม่วงระเบิดออกเป็นวงกว้าง สร้างแรงอัดมหาศาลที่ผลักทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า ก้อง ถูกแรงกระแทกนั้นซัดกระเด็นไปไกลหลายเมตร ก่อนจะกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่ด้านหลัง "อั่ก!" เขาสำลักอากาศออกมา รู้สึกถึงความเจ็บปวดไปทั่วร่าง รศ. ดร. อลิสา ก็ถูกซัดกระเด็นไปเช่นกัน แต่โชคดีที่เธออยู่ใกล้กับพุ่มไม้หนาทึบ ทำให้แรงปะทะลดลงไปบ้าง "คุณอลิสา! เป็นอะไรไหมครับ!" ก้องตะโกนถาม พยายามดันตัวลุกขึ้น "ไม่เป็นไรค่ะ... แต่... วัตถุโบราณนั่น..." เสียงของเธอขาดหายไป เมื่อก้องกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณที่เคยเป็นสนามหญ้าโล่ง ก็เต็มไปด้วยร่องรอยของการระเบิด ต้นไม้หลายต้นหักโค่น พลังงานที่แผ่กระจายออกไป ทำให้ทุกอย่างดูบิดเบี้ยวไปจากเดิม กลุ่มชายชุดดำส่วนใหญ่ สลบไสลไปกับพื้น บางคนก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส และที่น่าตกใจที่สุด คือชายชุดดำที่เคยยืนถือวัตถุโบราณอยู่ บัดนี้ไม่มีร่องรอยของเขาอีกต่อไป เหลือเพียงแท่งศิลาที่กระเด็นตกอยู่บนพื้น เปล่งแสงสีม่วงสลัวๆ "เขาหายไปไหน" ก้องพึมพำ "เขาอาจจะถูกพลังงานนั่นกลืนกินไปแล้ว" รศ. ดร. อลิสา ตอบ เสียงยังคงสั่นเครือ "พลังงานมันรุนแรงเกินกว่าที่มนุษย์จะควบคุมได้" "แล้วแผนการร้ายของเขา..." ก้องถาม "มันจะยังดำเนินต่อไปไหม" "ฉันไม่แน่ใจ" รศ. ดร. อลิสา มองไปที่แท่งศิลา "แต่วัตถุโบราณชิ้นนี้ ยังคงมีพลังงานอยู่ มันอาจจะยังอันตราย" ทันใดนั้น เสียงไซเรนก็ดังมาแต่ไกล เสียงรถตำรวจที่กำลังมุ่งหน้ามา "มาแล้ว!" รศ. ดร. อลิสา ดีใจ "เราต้องรีบไปบอกพวกเขา" "แต่เราต้องจัดการกับนี่ก่อน" ก้องมองไปที่แท่งศิลา "เราไม่รู้ว่าพลังงานนี้จะทำอะไรอีก" "ฉันจะช่วยคุณเอง" รศ. ดร. อลิสา เดินเข้าไปใกล้แท่งศิลาอย่างระมัดระวัง "ฉันพอจะมีความรู้เกี่ยวกับพลังงานโบราณอยู่บ้าง" ก้องมองดู รศ. ดร. อลิสา ที่กำลังสำรวจแท่งศิลาด้วยความกังวล เขาเองก็รู้สึกถึงพลังงานประหลาดที่แผ่ออกมาจากวัตถุชิ้นนี้ มันไม่ใช่พลังงานที่น่ากลัวอย่างเดียว แต่มันยังให้ความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย "คุณแน่ใจนะว่าจะทำได้" ก้องถาม "ฉันต้องลอง" รศ. ดร. อลิสา กล่าว "ถ้าพลังงานนี้ตกไปอยู่ในมือคนร้าย มันจะเป็นอันตรายต่อโลกใบนี้มากกว่าเดิม" เธอค่อยๆ วางมือลงบนแท่งศิลา พยายามใช้ความรู้ทั้งหมดที่มีในการควบคุมมัน "ฉันจะพยายามผสานพลังงานของฉันเข้ากับมัน" เธอพูด "เพื่อลดทอนความรุนแรงลง" ก้องเฝ้ามองด้วยความเป็นห่วง เขารู้ดีว่า รศ. ดร. อลิสา กำลังเสี่ยงชีวิตของเธอเอง "คุณอลิสา!" เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง กลุ่มตำรวจพร้อมอาวุธครบมือปรากฏตัวขึ้นที่ปากอุโมงค์ พวกเขามุ่งตรงมายังจุดที่ ก้อง และ รศ. ดร. อลิสา ยืนอยู่ "หยุดการกระทำนั้นเดี๋ยวนี้!" หัวหน้าตำรวจตะโกนสั่ง "รอเดี๋ยวก่อนครับท่าน!" ก้องพยายามอธิบาย "เรากำลังพยายามจัดการกับอันตรายอยู่!" แต่กลุ่มตำรวจดูเหมือนจะไม่ฟัง พวกเขายังคงเดินหน้าเข้ามา "ถ้าเราไม่รีบ มันอาจจะสายเกินไป" รศ. ดร. อลิสา กระซิบกับ ก้อง "ฉันจะทำในสิ่งที่ต้องทำ" เธอหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ พลังงานจากแท่งศิลา เริ่มตอบสนองต่อเธออย่างช้าๆ แสงสีม่วงค่อยๆ จางลง "คุณทำได้!" ก้องให้กำลังใจ ทันใดนั้นเอง ร่างของชายคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาจากเงามืดด้านหลังกลุ่มตำรวจ เขาคือคนที่ ก้อง และ รศ. ดร. อลิสา เชื่อว่าตายไปแล้ว "ขอบคุณมาก สำหรับความช่วยเหลือ" ชายคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นชา "เธอทำให้งานของฉันง่ายขึ้นเยอะเลย" เขาไม่ใช่คนเดียวที่ปรากฏตัว แต่ยังมีกลุ่มชายชุดดำอีกจำนวนหนึ่งที่เดินตามเขาออกมา พวกเขาไม่ได้สลบไสลเหมือนกลุ่มก่อนหน้านี้ แต่ดูเหมือนจะมีพลังป้องกันจากพลังงานประหลาดนั้น "คุณ! คุณไม่ตาย!" ก้องตกใจ "ฉันบอกแล้วไง ฉันไม่ใช่คนธรรมดา" ชายคนนั้นหัวเราะ "และนี่คือจุดจบของการแสดง" เขาส่งสัญญาณให้กลุ่มชายชุดดำที่มาด้วย พุ่งเข้าใส่ ก้อง และ รศ. ดร. อลิสา ทันที "ไม่นะ!" รศ. ดร. อลิสา ร้องออกมา เมื่อรู้ว่าตัวเองถูกหลอกใช้ "คุณอลิสา!" ก้องรีบเข้าไปประคองเธอ การต่อสู้ครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย และพลังงานลึกลับที่ยังคงคุกรุ่นอยู่