เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังลอดออกมาจากปากของ รศ. ดร. อลิสา แม้จะอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร แต่คลื่นพลังงานที่ประทุขึ้นเมื่อครู่ได้สร้างม่านกั้นที่หนาทึบราวกับกำแพงแก้ว ก้องพยายามลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ร่างกายปวดระบมไปทุกส่วน ความรู้สึกเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามา แต่ภาพใบหน้าซีดเผือดของ รศ. ดร. อลิสา ที่กำลังตกอยู่ในอันตราย กลับทำให้เขามีแรงฮึดอีกครั้ง "อลิสา!" เขากระโชกเสียง พยายามตะโกนแข่งกับเสียงหวีดหวิวของกระแสพลังที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัว ชายชุดดำที่อยู่เบื้องหน้าเขา ร่างกายยังคงสั่นสะท้านเล็กน้อยจากการปลดปล่อยพลังมหาศาล ดวงตาของเขาฉายแววเย้ยหยัน เขาไม่สนใจ รศ. ดร. อลิสา ที่กำลังตกอยู่ในอันตราย แต่กลับหันมามอง ก้อง ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "นักสืบหนุ่ม... เจ้ามันไม่ธรรมดาจริงๆ แต่พลังของข้า... เจ้ายังมองไม่เห็นภาพทั้งหมด" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ ราวกับว่าทุกอย่างยังคงอยู่ในแผนการที่เขาวางไว้ "ภาพทั้งหมดที่ว่าคืออะไร? การทำลายล้างตลาดเก่า? การใช้พลังที่มองไม่เห็นทำร้ายผู้คน? นายต้องการอะไรกันแน่!" ก้องกัดฟันกรอด พลางพยุงตัวเองให้ยืนขึ้นอย่างมั่นคง เขารู้ว่านี่อาจเป็นการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย และเขาต้องหาทางหยุดชายคนนี้ให้ได้ก่อนที่มันจะสายเกินไป "ข้าต้องการปลดปล่อยศักยภาพที่แท้จริงของมนุษยชาติ! พลังที่ถูกซ่อนเร้นมานานแสนนาน ข้าได้ศึกษาวัตถุโบราณชิ้นนี้มานับทศวรรษ เรียนรู้ที่จะควบคุมมัน และตอนนี้... มันถึงเวลาแล้วที่จะเปิดเผยพลังนี้ให้โลกประจักษ์!" ชายชุดดำกางแขนออกราวกับจะโอบกอดพลังงานที่มองไม่เห็นรอบตัว "คลื่นพลังงานที่เจ้าเห็นเมื่อครู่นี้... มันเป็นเพียงเศษเสี้ยวของสิ่งที่ข้าสามารถทำได้! และหากเจ้าขวางทางข้า... เจ้าก็จะถูกกำจัดไปด้วย!" "นี่ไม่ใช่การปลดปล่อยศักยภาพ นี่คือความบ้าคลั่ง! นายกำลังจะฆ่าคนบริสุทธิ์!" ก้องสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "พลังนี้... มันไม่ใช่อาวุธ มันคือสิ่งที่จะทำลายล้างทุกอย่าง!" "ความอ่อนแอของเจ้า... คือสิ่งที่ทำให้มนุษยชาติย่ำอยู่กับที่!" ชายชุดดำหัวเราะเสียงดัง "เจ้าจะไม่มีวันเข้าใจ! เจ้าไม่มีวันเข้าใจถึงความยิ่งใหญ่ที่รออยู่ข้างหน้า! พลังนี้... มันจะทำให้เราก้าวข้ามขีดจำกัดทั้งปวง! เราจะกลายเป็นผู้กำหนดชะตากรรมของเราเอง!" "แล้ว รศ. ดร. อลิสา ล่ะ? เธอคือผู้ที่พยายามศึกษาพลังนี้อย่างถูกต้อง ทำไมคุณถึงทำร้ายเธอ?" ก้องถาม พยายามหาช่องโหว่ในคำพูดของอีกฝ่าย "สตรีผู้นั้น... นางพยายามที่จะกักเก็บพลังนี้ไว้ เป็นเพียงทาสของความรู้ที่นางมี แต่ข้า... ข้าจะปลดปล่อยมัน! และนาง... ก็เป็นเพียงเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่ขวางทางของข้าเท่านั้นเอง" ชายชุดดำหันไปมอง รศ. ดร. อลิสา ที่ยังคงพยายามหาทางหลุดพ้นจากม่านพลัง "ดูสิ... พลังของข้ายังคงทำงานได้ดี" ก้องเห็นสายตาของ รศ. ดร. อลิสา ที่สบมายังเขา เธอพยายามส่งสัญญาณบางอย่างให้เขา แต่เสียงของชายชุดดำก็ดังขึ้นอีกครั้ง "หยุดมองนางเสียเถอะนักสืบ! จงมองมาที่ข้า! นี่คือการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของเรา! เจ้าจะยืนหยัดเพื่อความถูกต้อง... หรือจะยอมจำนนต่อความจริงอันยิ่งใหญ่!" "ความจริงอันยิ่งใหญ่ที่นายสร้างขึ้นจากความตายและความสูญเสียอย่างนั้นหรือ?" ก้องพ่นคำพูดอย่างเย้ยหยัน "ฉันไม่มีวันยอมรับสิ่งนั้น!" ทันใดนั้น ชายชุดดำก็พุ่งเข้าใส่ ก้อง อย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ใช้พลังงานสีฟ้าอมม่วงอีกแล้ว แต่เป็นการโจมตีด้วยร่างกายที่รวดเร็วและรุนแรง ก้อง พยายามตั้งรับ แต่ร่างกายที่บอบช้ำจากการปะทะครั้งก่อน ทำให้เขาเสียเปรียบอย่างมาก หมัดของชายชุดดำหนักหน่วงราวกับค้อนเหล็ก ทุบเข้าที่สีข้างของก้องจนเขารู้สึกเหมือนจะขาดใจ "อั่ก!" ก้องร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เขาพยายามปัดป้อง แต่ไม่สามารถต้านทานแรงได้ทั้งหมด "ทำไม... ทำไมนายถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้!" "ข้าบอกเจ้าแล้ว... ข้าไม่ใช่คนธรรมดา! พลังที่ข้าได้รับจากการควบคุมวัตถุโบราณชิ้นนี้... มันได้เปลี่ยนแปลงข้าไปตลอดกาล! ร่างกายของข้า... จิตใจของข้า... ทุกสิ่งทุกอย่าง!" ชายชุดดำตะโกนขณะที่เตะเข้าที่ท้องของก้องอย่างจัง "เจ้า... เจ้าจะไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของการเป็นผู้ควบคุม! การเป็นเทพเจ้า!" ก้องถูกเตะกระเด็นไปอีกครั้ง เขากลิ้งไปบนพื้นหลายตลบ พยายามหาที่ยึดเกาะเพื่อลุกขึ้น ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ พยายามมองหาช่องโหว่ในการป้องกันของอีกฝ่าย หรืออะไรก็ตามที่จะช่วยให้เขามีโอกาสพลิกสถานการณ์ "ข้า... จะไม่ยอมให้นายทำลายทุกอย่าง!" ก้องกัดฟันพูด เขาสังเกตเห็นบางอย่างที่ข้อมือของชายชุดดำ มีลักษณะคล้ายกับกำไลโบราณสลักลายแปลกตา มันเรืองแสงเป็นบางครั้ง ยามที่เขาปลดปล่อยพลังออกมา "กำไลนั่น... มันคือแหล่งพลังงานของนายใช่ไหม!" ชายชุดดำชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมา "ตาเจ้าแหลมคมดีนี่นักสืบ! ใช่แล้ว! กำไลโบราณชิ้นนี้... คือกุญแจสำคัญ! มันเชื่อมโยงข้าเข้ากับพลังอันไร้ขีดจำกัดของวัตถุชิ้นนั้น!" "ถ้าฉันทำลายมันได้... นายก็จะหยุด!" ก้องพูดพร้อมกับพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่สนใจการต่อสู้ด้วยหมัดมวย แต่พุ่งเป้าไปที่ข้อมือของอีกฝ่าย "ฝันไปเถอะ!" ชายชุดดำรีบถอยหลัง เขารู้ว่า ก้อง กำลังจะทำอะไร เขากระชับกำไลที่ข้อมือ และพยายามรวบรวมพลังงานอีกครั้ง