“ห้ามเปิดเผย” ก้องอ่านข้อความบนหน้าบันทึกด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ดูเหมือนบันทึกนี้จะมีความลับสำคัญซ่อนอยู่” จ่าสมชายพยักหน้าเห็นด้วย “บันทึกของตระกูลอรุณรุ่งนี่มันซับซ้อนจริงๆ ครับหมวด” ก้องพลิกหน้ากระดาษต่อไปอย่างระมัดระวัง ลายมือในบันทึกค่อนข้างอ่านยาก แต่เขาก็พยายามแกะความหมาย “ที่นี่พูดถึง ‘อัญมณีแห่งราตรี’...” “อัญมณีแห่งราตรี?” จ่าสมชายทวนคำ “ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลยครับ” “ผมก็เหมือนกัน” ก้องตอบ “แต่ที่นี่บอกว่ามันเป็นกุญแจสำคัญในการเปิด ‘ประตูสู่ความมั่งคั่ง’ ซึ่งดูเหมือนจะซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งในอาณาบริเวณของตลาดเก่าแห่งนี้” “ประตูสู่ความมั่งคั่ง...” จ่าสมชายเล่าเสริม “เมื่อหลายสิบปีก่อน ผมเคยได้ยินเรื่องเล่าเก่าๆ ของชาวบ้านแถวนี้ เขาว่ากันว่ามี ‘สมบัติล้ำค่า’ ซ่อนอยู่ในบริเวณตลาดเก่า สมบัติที่ว่ากันว่าถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นหลักประกันความมั่นคงของเมือง แต่ก็ไม่เคยมีใครหาเจอ” “เป็นไปได้ว่า ‘สมบัติล้ำค่า’ ที่ว่านั่น ก็คือ ‘ความมั่งคั่ง’ ที่บันทึกกล่าวถึง” ก้องสันนิษฐาน “และ ‘อัญมณีแห่งราตรี’ ที่เป็นกุญแจ ก็อาจจะเป็น ‘ดวงตาแห่งอิลลูมิเนชั่น’ ที่เราเจอในกล่องนั่นเอง” “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ก็แสดงว่าตระกูลอรุณรุ่งพยายามจะหาสมบัติชิ้นนี้อยู่” จ่าสมชายกล่าว “แต่ทำไมพวกเขาถึงล้มละลายล่ะครับ” ก้องถามคำถามเดิมที่ยังค้างคาใจ “ถ้ามีสมบัติขนาดนั้นซ่อนอยู่ ทำไมพวกเขาถึงไม่สามารถใช้มันได้” เขาก้มลงมองบันทึกอีกครั้ง พลิกไปเจอหน้าที่มีภาพวาดรูปสัญลักษณ์แปลกๆ ที่ไม่คุ้นตา “สัญลักษณ์นี้... ผมเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง” ก้องพยายามนึก ทันใดนั้นเอง ภาพเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนก็ผุดขึ้นมาในความทรงจำของเขา ภาพข่าวที่รายงานเกี่ยวกับการหายตัวไปของภรรยาเศรษฐีวิทย์ ที่มีภาพของกลุ่มคนสวมชุดคลุมสีดำปรากฏตัวขึ้นในข่าวด้วย สัญลักษณ์ที่อยู่บนชุดคลุมของคนเหล่านั้น... มันคล้ายคลึงกับสัญลักษณ์ที่ปรากฏในบันทึกนี้อย่างมาก “จ่าครับ” ก้องหันไปหาจ่าสมชาย “ผมว่าตระกูลอรุณรุ่งไม่ได้แค่ล้มละลายไปเฉยๆ แต่น่าจะถูกใครบางคน หรือบางกลุ่ม ทำให้ล้มละลาย” “คุณหมายถึงใครครับหมวด” “กลุ่มที่ผมเคยเห็นในข่าว” ก้องอธิบาย “กลุ่มที่สวมชุดคลุมสีดำ มีสัญลักษณ์ประหลาด” “กลุ่มนั้น... ผมเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับพวกเขาครับหมวด” จ่าสมชายกล่าวเสียงเบา “เขาว่ากันว่าเป็นองค์กรลับที่ทรงอิทธิพล ชื่อว่า ‘เงา’ พวกเขาทำงานอยู่เบื้องหลัง คอยชักใยอำนาจต่างๆ” “เงา...” ก้องทวนชื่อ “แล้วพวกเขามีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลอรุณรุ่ง และเศรษฐีวิทย์” “ไม่แน่ชัดครับหมวด” จ่าสมชายส่ายหน้า “แต่มีข่าวลือว่า องค์กรเงา กำลังตามหาสมบัติโบราณบางอย่างอยู่ และอัญมณีแห่งราตรี หรือ ‘ดวงตาแห่งอิลลูมิเนชั่น’ อาจจะเป็นหนึ่งในนั้น” “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง...” ก้องขมวดคิ้ว “การระเบิดที่ตลาดสดเมื่อวานนี้ ก็อาจจะเป็นแผนการขององค์กรเงา เพื่อเปิดทาง หรือเบี่ยงเบนความสนใจในการค้นหาสมบัติชิ้นนั้น” “แต่... ทำไมพวกเขาต้องระเบิดตลาดสดด้วยล่ะครับ” จ่าสมชายสงสัย “ตลาดมันก็กำลังจะถูกรื้อถอนอยู่แล้วนี่” “นั่นแหละครับคือสิ่งที่ผมกำลังคิด” ก้องเงยหน้ามองเพดานร้าน “ถ้าตลาดกำลังจะถูกรื้อถอนจริงๆ แสดงว่าต้องมีใครบางคนกำลังเร่งรีบ หรือต้องการกำจัดอะไรบางอย่างที่อยู่ใต้ตลาด ก่อนที่มันจะถูกค้นพบ” “แล้วใครล่ะครับที่จะทำเรื่องแบบนี้” “อาจจะเป็นคนที่ต้องการสมบัติชิ้นนั้นเหมือนกัน” ก้องคาดเดา “หรืออาจจะเป็นคนที่ต้องการปิดปากใครบางคน” “หรืออาจจะเป็นแผนซ้อนแผนครับหมวด” จ่าสมชายเสนอ “องค์กรเงา อาจจะสร้างสถานการณ์ระเบิดขึ้นมา เพื่อให้ทุกคนคิดว่าพวกเขากำลังตามหาสมบัติ แต่แท้จริงแล้ว อาจจะมีเป้าหมายอื่นซ่อนอยู่” “แผนซ้อนแผน... เป็นไปได้” ก้องครุ่นคิด “ถ้าพวกเขามีเป้าหมายอื่นจริง มันคืออะไรกันแน่” เขาพลิกบันทึกไปอีกหน้าหนึ่ง เห็นข้อความที่เขียนด้วยลายมือที่ดูรีบร้อนกว่าเดิม “...แผนการร้ายกำลังจะเริ่มต้น... ไม่สามารถปล่อยให้มันเป็นไปตามนั้นได้... ต้องยับยั้งให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป...” “ข้อความนี้ดูเหมือนจะเป็นการเตือนภัย” ก้องกล่าว “เตือนภัยจากใครครับหมวด” “ผมไม่แน่ใจ” ก้องตอบ “แต่ดูจากน้ำเสียงแล้ว คนที่เขียนบันทึกเล่มนี้ รู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น และพยายามจะยับยั้งมัน” “แล้วทำไมถึงไม่สำเร็จล่ะครับ” “บางที... เขาอาจจะถูกขัดขวาง” ก้องมองไปยังกล่องไม้ว่างเปล่าหลายใบ “หรือบางที... เขาอาจจะเสียชีวิตไปก่อน” “แล้วบันทึกเล่มนี้... มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรครับ” “ผมคิดว่า... เจ้าของร้านคนก่อน อาจจะซ่อนมันไว้เพื่อรอวันที่จะมีคนมาค้นพบ” ก้องสันนิษฐาน “และเมื่อเราเจอกล่องไม้ที่มีลักษณะพิเศษนี้ ก็แสดงว่าเรามาถูกทางแล้ว” “แสดงว่าเราต้องสืบเรื่อง ‘เงา’ ให้มากขึ้นใช่ไหมครับหมวด” “ใช่ครับจ่า” ก้องตอบ “ผมอยากให้คุณลองหาข้อมูลเกี่ยวกับ ‘เงา’ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความเชื่อมโยงของพวกเขากับตระกูลอรุณรุ่ง และเศรษฐีวิทย์” “ครับหมวด ผมจะรีบดำเนินการให้เร็วที่สุด” “ส่วนผม...” ก้องมองไปยังพิมพ์เขียวอีกครั้ง “ผมจะลองไปดูที่ตลาดสดอีกครั้ง อาจจะมีอะไรบางอย่างที่เรามองข้ามไป” “แต่ตลาดตอนนี้อันตรายนะครับหมวด” จ่าสมชายเตือน “ผมรู้” ก้องตอบ “แต่ผมต้องลองเสี่ยงดู” เขาเก็บสมุดบันทึกใส่กระเป๋า ก่อนจะหันไปมองสร้อยคอทองคำที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ “แล้วสร้อยเส้นนี้... เราจะทำอย่างไรกับมันดีครับ” “ผมว่าเราควรจะเก็บไว้เป็นหลักฐานก่อนครับหมวด” จ่าสมชายเสนอ “แล้วค่อยนำไปตรวจสอบกับทางพิสูจน์หลักฐาน” “ก็ได้ครับ” ก้องตกลง “แต่ผมอยากให้คุณลองไปสอบถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับตระกูลอรุณรุ่งอีกสักครั้งนะครับจ่า อาจจะมีใครสักคนที่ยังจำเรื่องราวของพวกเขาได้” “รับทราบครับหมวด” ก้องเดินออกจากร้านขายของเก่า “สมบัติโบราณ” ช้าๆ เขารู้สึกได้ว่าเรื่องราวที่กำลังเผชิญอยู่ มันซับซ้อนและอันตรายกว่าที่คิดไว้มาก องค์กรเงา... ชื่อนี้ทำให้เขารู้สึกถึงพลังอำนาจที่มองไม่เห็น และแผนการร้ายที่อาจจะส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของเมือง เขาเดินไปยังบริเวณที่เคยเป็นตลาดสด ภาพซากปรักหักพังที่ยังคงมีกลิ่นไหม้จางๆ ลอยมาแตะจมูก เขาตัดสินใจจะเข้าไปสำรวจบริเวณนั้นอีกครั้งอย่างละเอียด อาจจะมีเบาะแสบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในซากปรักหักพังเหล่านั้น “ผมต้องหาให้เจอ... ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดนี้” ก้องพึมพำกับตัวเอง มุ่งหน้าไปยังจุดเกิดเหตุด้วยความมุ่งมั่น