ทางเดินแคบๆ ทอดลึกเข้าไปใต้ดินเรื่อยๆ กลิ่นอับชื้นและไอเย็นยะเยือกยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ก้องและจ่าสมชายใช้ไฟฉายส่องนำทางไปเรื่อยๆ รอยเท้าที่ปรากฏบนพื้นดินยังคงเป็นเครื่องยืนยันว่ามีคนเคยลงมาที่นี่ก่อนหน้าพวกเขา “หมวดครับ” จ่าสมชายกระซิบ “ผมว่าเราใกล้จะถึงแล้ว” เขาชี้ไปยังผนังด้านหน้า ซึ่งดูเหมือนจะมีลักษณะแตกต่างจากส่วนอื่น เป็นผนังที่เรียบกว่า และมีรอยตัดอย่างประณีต “เหมือนจะเป็นห้องลับครับ” ก้องกล่าว “แล้วดูจากรอยเท้า พวกมันน่าจะเข้ามาจากทางนี้” ก้องค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ผนังนั้น เขาใช้มือลูบไปตามรอยต่อของแผ่นหินอย่างระมัดระวัง พยายามหาช่องทางที่จะเปิดเข้าไป “เหมือนจะมีกลไกซ่อนอยู่ตรงนี้ครับ” ก้องบอก “แต่ต้องใช้แรงกดที่แม่นยำ” เขาลองกดลงบนจุดต่างๆ บนผนังอย่างเบามือ ทันใดนั้น เสียงกลไกบางอย่างก็ดังขึ้น ‘แกรก’ แผ่นหินขนาดใหญ่ก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องโถงขนาดเล็กภายใน แสงไฟฉายสาดเข้าไปในห้อง พบกับซากปรักหักพังบางส่วนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ตรงกลางห้องมีแท่นหินขนาดเล็กตั้งอยู่ และบนแท่นนั้นมีกล่องไม้โบราณใบหนึ่งวางอยู่ “นั่นไงครับ! ของที่เราตามหา!” จ่าสมชายอุทานด้วยความตื่นเต้น ก้องรีบเดินเข้าไปใกล้กล่องไม้ใบนั้น มันเป็นกล่องที่ถูกแกะสลักลวดลายอย่างสวยงาม แต่ก็มีร่องรอยของการถูกงัดแงะอยู่เล็กน้อย “ดูเหมือนจะมีคนมาที่นี่ก่อนเราจริงๆ ครับ” ก้องกล่าว “แล้วพวกมันก็เอาบางอย่างไปจากที่นี่แล้ว” เขาเปิดฝากล่องไม้โบราณออกอย่างระมัดระวัง ภายในกล่องว่างเปล่า มีเพียงคราบฝุ่นบางๆ และรอยประทับจางๆ ของวัตถุบางอย่างที่เคยถูกวางไว้ “อะไรหายไป?” จ่าสมชายถาม “ผมไม่แน่ใจครับ” ก้องตอบ “แต่ดูจากขนาดของรอยประทับ น่าจะเป็นม้วนคัมภีร์ หรือไม่ก็แผ่นจารึกอะไรบางอย่าง” เขากวาดสายตาไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง พยายามมองหาร่องรอยเพิ่มเติม “แต่ที่แน่ๆ คือ คนร้ายรู้เรื่องเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ และพวกเขาก็ลงมืออย่างรวดเร็ว” ก้องกล่าว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเข้าห้องลับที่พวกเขาเพิ่งจะเข้ามา “ใครน่ะ!” จ่าสมชายตะโกน พร้อมชักปืนออกมา เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าห้อง เป็นชายในชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากาก “อ้อ...นักสืบ” เสียงแหบพร่าดังมาจากภายใต้หน้ากาก “มาช้าไปหน่อยนะ” “แกเป็นใคร!” ก้องตะคอกถาม มือของเขาวางอยู่บนด้ามปืนที่พกอยู่ “ไม่ต้องรู้ชื่อหรอก” เงาในชุดดำตอบ “รู้แค่ว่า แกขวางทางฉัน” “แกเป็นคนวางระเบิดตลาดสดใช่ไหม!” ก้องถามอย่างไม่ลดละ “มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นเล็กๆ” เงาในชุดดำหัวเราะเบาๆ “และแกก็เข้ามาวุ่นวายมากเกินไป” “ฉันจะไม่ยอมให้แกทำอะไรอีก!” ก้องประกาศ “หึ...แกคิดว่าแกทำอะไรได้” เงาในชุดดำกล่าว “ถึงแม้ว่าแกจะเจอเบาะแส แต่แกก็ไม่สามารถหยุดยั้งแผนการของฉันได้หรอก” “แผนการอะไรของแก!” “ความลับที่แกพยายามจะค้นหามันมีค่ามากกว่าที่แกคิด” เงาในชุดดำกล่าว “และฉันจะใช้มันเพื่อสร้างโลกใหม่” “โลกใหม่ที่เต็มไปด้วยความตายและความพินาศอย่างนั้นเหรอ!” จ่าสมชายตะโกน “มันคือการชำระล้าง” เงาในชุดดำตอบ “สิ่งเก่าที่เสื่อมโทรมจะต้องถูกทำลาย เพื่อเปิดทางให้สิ่งใหม่ที่ดีกว่าถือกำเนิดขึ้น” “แกมันบ้าไปแล้ว!” ก้องกล่าว “แกไม่มีสิทธิ์ตัดสินฉัน” เงาในชุดดำพูด “แกไม่มีวันเข้าใจ” ทันใดนั้น เงาในชุดดำก็หยิบวัตถุบางอย่างออกมาจากกระเป๋า มันเป็นวัตถุคล้ายแท่งโลหะเล็กๆ “นี่คือของที่จะทำให้แกเข้าใจ” เงาในชุดดำกล่าว ก่อนที่ก้องและจ่าสมชายจะได้ตั้งตัว เงาในชุดดำก็กดปุ่มที่แท่งโลหะ ชั่วพริบตา แสงสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงดัง ‘ตูม’ ร่างของเงาในชุดดำก็หายไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นไหม้จางๆ และความสับสน “หมวด! เป็นอะไรไหม!” จ่าสมชายรีบเข้ามาประคองก้อง ก้องสลัดศีรษะ พยายามเรียกสติกลับคืนมา “ผม...ผมไม่เป็นไรจ่า” “มันใช้ระเบิดควันหรือเปล่าครับ” จ่าสมชายถาม “ไม่แน่ใจครับ” ก้องตอบ “แต่ดูเหมือนมันจะทำให้เรามึนงงไปชั่วขณะ” เขากวาดสายตาไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง ร่องรอยของคนร้ายหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่า และความรู้สึกที่ว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญมากๆ ถูกพรากไปจากพวกเขา “เราตามมันไม่ทันแล้วครับจ่า” ก้องกล่าวด้วยน้ำเสียงผิดหวัง “ไม่เป็นไรครับหมวด” จ่าสมชายกล่าวปลอบ “อย่างน้อยเราก็รู้แล้วว่าคนร้ายมีแผนการที่ใหญ่กว่าที่เราคิด และพวกมันก็กำลังตามหา ‘ความรู้’ บางอย่าง” “แล้ว ‘ความรู้’ นั้น มันจะนำไปสู่อะไรกันแน่” ก้องครุ่นคิด “แล้วทำไมคนร้ายถึงต้องทำลายตลาดสดด้วย” คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของก้อง เขารู้สึกว่าคดีนี้ซับซ้อนกว่าที่เคยเจอมาทั้งหมด “ผมว่าเราต้องกลับไปทบทวนข้อมูลทั้งหมดอีกครั้งครับจ่า” ก้องกล่าว “เราอาจจะมองข้ามอะไรบางอย่างไป” “ครับหมวด” จ่าสมชายตอบรับ ทั้งสองเดินออกจากห้องลับนั้น กลับขึ้นสู่เบื้องบน ปล่อยให้ความมืดและความลึกลับปกคลุมสถานที่แห่งนี้อีกครั้ง แต่ในใจของก้อง เขารู้ดีว่าการไล่ล่าครั้งนี้ยังอีกยาวไกลนัก และเขาจะต้องค้นหาความจริงให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม