"เซฟเฮาส์ของพวกเราอยู่ที่ไหนกันแน่ครับ?" ภารวัตถามขณะที่เรือของลลิตาและชายชราแล่นตัดผ่านผืนน้ำอันมืดมิด มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ไม่คุ้นเคย "มันอยู่ใต้ดิน" ลลิตาตอบ พลางชำเลืองมองไปที่ภารวัตและ ดร.อานนท์ "เป็นฐานปฏิบัติการลับที่ ดร.วิชิตสร้างขึ้นเองเมื่อหลายปีก่อน เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าสักวันหนึ่ง ข้อมูล 'หมอผี' อาจจะถูกใช้ในทางที่ผิด" "สร้างขึ้นเอง? แสดงว่าต้องมีทางเข้าออกที่ซับซ้อนมากแน่ๆ" ดร.อานนท์พึมพำ ใบหน้าเริ่มฉายแววความตื่นเต้นปนความกังวล "แน่นอน" ลลิตาตอบ "ทางเข้าหลักถูกปิดตายไปนานแล้ว แต่เรามีช่องทางลับอีกทางหนึ่ง ซึ่งจะพาเราตรงเข้าสู่ใจกลางของฐาน" "แล้วฐานนั้น... ปลอดภัยจริงๆ ใช่ไหมครับ?" ภารวัตถาม เสียงของเขายังคงมีความไม่แน่ใจอยู่บ้าง "ถ้ามีใครในโลกนี้ที่สามารถสร้างที่หลบภัยที่ปลอดภัยจากเงื้อมมือของกลุ่ม 'เงา' ได้ ก็ต้องเป็น ดร.วิชิต" ชายชรากล่าวเสริม "เขาเป็นอัจฉริยะที่มองการณ์ไกลเสมอ" เรือของพวกเขาลัดเลาะไปตามแนวโขดหิน ก่อนจะหยุดลงที่บริเวณที่ดูเหมือนจะเป็นหน้าผาหินสูงชัน "เราถึงแล้ว" ลลิตาประกาศ ภารวัตและ ดร.อานนท์มองไปรอบๆ พวกเขาเห็นเพียงโขดหินและน้ำทะเลที่ซัดเซาะเข้ามาเป็นระยะๆ ไม่มีวี่แววของสิ่งก่อสร้างใดๆ เลย "ผมไม่เห็นอะไรเลยครับ" ภารวัตพูด "ใจเย็นๆ" ลลิตาตอบ เธอกดปุ่มบางอย่างบนอุปกรณ์ที่ข้อมือ คลื่นเสียงความถี่ต่ำแผ่ออกไปจากเรือ เสียงสะท้อนกลับมาปรากฏบนหน้าจอเล็กๆ ที่ข้อมือของเธอ "ทางเข้าอยู่ตรงนั้น" เธอบอกพลางชี้ไปยังผนังหินที่ดูทึบตัน "แต่ต้องใช้รหัสเฉพาะ" เธอหันไปหา ดร.อานนท์ "คุณพอจะจำรหัสที่ ดร.วิชิตเคยพูดถึงได้ไหม? รหัสที่เกี่ยวข้องกับดนตรี" ดร.อานนท์นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "ดนตรี... ใช่แล้ว! บทเพลงแห่งจักรวาล! ดร.วิชิตเคยบอกว่าเขาสร้างรหัสปลดล็อกประตู โดยใช้โครงสร้างทางดนตรีที่ซับซ้อน เขาเรียกมันว่า 'ซิมโฟนีแห่งความลับ' " "ซิมโฟนีแห่งความลับ..." ลลิตาพึมพำ "น่าสนใจมาก" "เขาเคยให้ผมฟังท่อนหนึ่ง... เป็นเมโลดี้ที่สวยงาม แต่ก็ซับซ้อนอย่างเหลือเชื่อ" ดร.อานนท์พูด "ผมไม่แน่ใจว่าจำได้ทั้งหมดหรือเปล่า" "ลองดูสิครับ" ลลิตาให้กำลังใจ "ทุกโน้ตมีความสำคัญ" ดร.อานนท์หลับตาลง หวนนึกถึงเสียงเพลงที่ ดร.วิชิตเคยเปิดให้ฟัง เขาพึมพำตัวโน้ตออกมาเบาๆ พร้อมกับชี้ไปยังจุดต่างๆ บนผนังหิน "โด... เร... มี... ฟา... ซอล..." ขณะที่ ดร.อานนท์กำลังพยายามปลดล็อกทางเข้า ลลิตาก็หันไปสังเกตการณ์รอบๆ "มีบางอย่างผิดปกติ" เธอพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน "เกิดอะไรขึ้น?" ภารวัตถาม "สัญญาณ... สัญญาณบางอย่างกำลังเข้ามาใกล้" ลลิตาตอบ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่อุปกรณ์ในมือ "พวกมันตามเรามาจนได้!" "เร็วเข้าคุณอานนท์!" ภารวัตเร่ง ทันใดนั้นเอง ผนังหินตรงหน้าที่ ดร.อานนท์กำลังพยายามปลดล็อกก็สั่นสะเทือน พื้นที่โดยรอบเริ่มมีเสียงดังครึกโครม "ไม่นะ!" ลลิตาร้อง "พวกมันเจาะเข้ามาแล้ว!" เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นหวั่นไหว กำแพงหินเริ่มปริแตกออก เผยให้เห็นยานพาหนะติดอาวุธขนาดใหญ่ที่พุ่งทะยานเข้ามา "พวกมันบุกเข้ามาแล้ว!" ภารวัตตะโกน "เราไม่มีเวลาแล้ว!" "ฝากทีนะคุณตา!" ลลิตาร้อง เธอหันไปหาภารวัตและ ดร.อานนท์ "หนีไปก่อน! ฉันจะถ่วงเวลาพวกมันเอง!" "ไม่ได้เด็ดขาด!" ภารวัตปฏิเสธ "คุณไม่มีทางเลือก!" ลลิตากล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ข้อมูล 'หมอผี' ต้องปลอดภัย! พวกคุณต้องไปให้ถึงฐานให้ได้!" ก่อนที่ภารวัตและ ดร.อานนท์จะทันได้ปฏิเสธ ลลิตาก็คว้าปืนพกที่เอว ยิงสกัดใส่ยานพาหนะของศัตรู ก่อนจะกระโดดลงสู่น้ำทะเลอย่างรวดเร็ว "ลลิตา!" ชายชราตะโกนด้วยความตกใจ "ไปเถอะ!" ชายชราเร่ง "เราต้องไปให้ถึงที่นั่น!" ภารวัตลังเลใจ แต่เมื่อมองไปยังยานพาหนะของศัตรูที่กำลังพังทลายกำแพงหินเข้ามาเรื่อยๆ เขาก็รู้ว่าไม่มีทางเลือกอื่น "คุณลลิตา..." ภารวัตพึมพำด้วยความเป็นห่วง "เธอจะปลอดภัย" ชายชราพูดอย่างมั่นใจ "เธอแข็งแกร่งกว่าที่คุณคิด" ในที่สุด ประตูทางเข้าก็เปิดออก เผยให้เห็นทางเดินมืดที่ทอดลึกลงไปใต้ดิน ภารวัตและ ดร.อานนท์รีบกระโดดเข้าไปข้างในทันทีที่ชายชราผลักพวกเขาเข้าไป "รีบไป!" ชายชราตะโกน "ฉันจะปิดทางเข้าเอง!" ภารวัตหันกลับไปมอง เห็นชายชราต่อสู้กับกลุ่มศัตรูที่กำลังบุกเข้ามาอย่างดุเดือด "ขอบคุณครับ!" ภารวัตตะโกนสุดเสียง ก่อนจะคว้ามือ ดร.อานนท์และวิ่งลึกเข้าไปในความมืด "คุณตาของฉัน... เขาจะไหวจริงๆ เหรอคะ?" ดร.อานนท์ถามเสียงสั่นเครือ "เขาคือหนึ่งในสมาชิก 'อาร์คาน่า' ที่เก่งที่สุด" ภารวัตตอบ พยายามปลอบใจตัวเองมากกว่าจะปลอบใจ ดร.อานนท์ "เขาจะหาทางรอดไปได้แน่" พวกเขาวิ่งต่อไปในทางเดินที่คดเคี้ยว ไฟฉายของภารวัตส่องนำทางไปข้างหน้า เสียงปืนและเสียงระเบิดจากด้านนอกยังคงดังลอดเข้ามาเป็นระยะๆ "เรามาถึงแล้ว" ภารวัตพูดขึ้น เมื่อพวกเขามาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ที่สว่างไสวด้วยแสงไฟสีฟ้าอ่อนๆ "นี่คือ... เซฟเฮาส์?" ดร.อานนท์อุทานด้วยความประหลาดใจ ห้องโถงกว้างขวางเต็มไปด้วยอุปกรณ์วิทยาศาสตร์ล้ำสมัย โฮโลแกรมฉายภาพแผนผังต่างๆ และมีแผงควบคุมที่ซับซ้อนอยู่ตรงกลาง "ใช่" ภารวัตตอบ "แต่ดูเหมือนว่า... เราจะไม่ได้มาที่นี่ตามลำพัง" เขาชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้องโถง ที่ซึ่งร่างของใครบางคนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ หันหลังให้กับพวกเขา "ใครน่ะ?" ดร.อานนท์ถามอย่างระแวดระวัง ร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย... ใบหน้าของ ดร.วิชิต "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ภารวัต... ดร.อานนท์" ดร.วิชิตกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา