แสงจันทร์สาดส่องลงมายังถนนที่ว่างเปล่า รถยนต์ของเมษาแล่นฝ่าความมืดมิดไปอย่างรวดเร็ว คีย์นั่งอยู่เบาะข้างๆ เขามองไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าครุ่นคิด "คุณคิดว่าทำไมคุณศิวกรถึงช่วยเราคะ?" คีย์ถามขึ้นอีกครั้ง เมษากลอกตาเบาๆ "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันคีย์ ตอนนี้ทุกอย่างมันดูสับสนไปหมด" "แต่ถ้าเขาเป็นคนเดียวกับที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด การที่เขามาช่วยเรามันแปลกๆ นะคะ" คีย์กล่าวต่อ "นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด" เมษายอมรับ "หรือว่า... เราเข้าใจผิดมาตลอด? หรือว่ามีใครบางคนกำลังใช้ชื่อศิวกรเพื่อหลอกลวงเรา?" ความคิดของเธอเริ่มวกวนไปมา ภาพเหตุการณ์ที่โกดังร้างยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัว การปรากฏตัวของชายคนนั้น การยิงต่อสู้ และการช่วยเหลืออย่างไม่คาดฝันของศิวกร "คุณศิวกรที่เห็น... ดูไม่เหมือนคนที่วางแผนจะฆ่าคุณเลยนะคะ" คีย์พูดขึ้น "นั่นสินะ" เมษาพยักหน้า "เขาดูเหมือนกำลังพยายามหนีมากกว่า" "แล้วคนที่โกดังนั่นล่ะคะ? เขาคือใคร? แล้วทำไมเขาถึงอยากได้ 'ของ' อะไรบางอย่างจากเรา?" "ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน" เมษากล่าว "แต่ตอนนี้เราต้องไปที่ปลอดภัยก่อน" เธอตัดสินใจขับรถไปยังบ้านพักลับของเธอซึ่งอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงพอสมควร ที่นั่นเป็นที่เดียวที่เธอรู้สึกปลอดภัยที่จะทบทวนเรื่องราวทั้งหมด เมื่อมาถึงบ้านพัก เมษากับคีย์ก็รีบเข้าไปภายในทันที เมษาปิดประตูและล็อคมันอย่างแน่นหนา "เอาล่ะ" เมษากล่าวพลางถอนหายใจ "เรามานั่งลงและคิดทบทวนทุกอย่างกันใหม่" เธอเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารเกี่ยวกับคดีของศิลปินชื่อดังออกมาวางบนโต๊ะ พร้อมกับภาพถ่ายของภาพวาด 'รัตติกาล' และภาพสัญลักษณ์ต่างๆ ที่เธอได้มาจากห้องปฏิบัติการ "ทุกอย่างเริ่มต้นจากภาพวาดนี้" เมษาเริ่มอธิบาย "ภาพวาดที่ถูกมองว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่ฉันเชื่อว่ามันคือการฆาตกรรม" "แล้วสัญลักษณ์ที่อยู่บนภาพล่ะคะ?" คีย์ถาม "นั่นคือสิ่งที่เรายังหาคำตอบไม่ได้" เมษากล่าว "มันซับซ้อนเกินกว่าที่เราจะเข้าใจได้ในตอนนี้ แต่ฉันเชื่อว่ามันคือเบาะแสสำคัญ" เธอหยิบรูปภาพสัญลักษณ์ต่างๆ ขึ้นมาดูทีละภาพ "ฉันคิดว่าสัญลักษณ์พวกนี้มีความหมายบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับศิลปิน อาจจะเป็นรหัสลับ หรือเป็นข้อความที่เขาต้องการจะสื่อ" "แล้วคุณศิวกรเข้ามาเกี่ยวข้องได้อย่างไรคะ?" คีย์ถาม "นั่นคือคำถามที่ใหญ่ที่สุด" เมษาตอบ "ตอนแรกฉันคิดว่าเขาเป็นผู้บงการ แต่การกระทำของเขาที่โกดังร้างมันทำให้ฉันสับสน" "เขาอาจจะกำลังพยายามแก้แค้น หรือเปิดเผยความจริงบางอย่างก็ได้นะคะ" คีย์เสนอ "หรือเขาอาจจะกำลังพยายามปกป้องตัวเอง" เมษากล่าว "เรายังไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของเขา" เธอหยิบรูปถ่ายของศิวกรขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม "ฉันรู้สึกว่าเรากำลังเดินอยู่ในเขาวงกต" เมษากล่าว "ทุกครั้งที่เราคิดว่าเราใกล้จะเจอทางออก เรากลับยิ่งหลงทางมากขึ้น" "แต่อย่างน้อยเราก็รอดมาได้ค่ะ" คีย์พูดพลางยิ้มให้เมษา "และเราก็ยังมีความหวังที่จะหาคำตอบ" เมษามองไปยังภาพวาด 'รัตติกาล' ที่ตั้งเด่นอยู่กลางห้อง มันยังคงเป็นปริศนาที่ท้าทายเธอ "ฉันจะหาคำตอบให้ได้" เมษากล่าวอย่างแน่วแน่ "ฉันจะไขปริศนาของภาพวาดนี้ให้ได้ ไม่ว่ามันจะพาฉันไปสู่ที่ไหนก็ตาม" เธอรู้สึกได้ถึงแรงขับเคลื่อนภายในตัวเองที่ต้องการจะค้นหาความจริงให้กระจ่าง การเสียชีวิตของศิลปินชื่อดังจะต้องไม่สูญเปล่า "พรุ่งนี้เช้า เราจะกลับไปที่ห้องปฏิบัติการ" เมษากล่าว "ฉันอยากจะตรวจสอบภาพวาดนั้นอีกครั้ง ฉันรู้สึกว่าเรามองข้ามบางอย่างไป" "ได้ครับ" คีย์ตอบรับ "ผมพร้อมเสมอ" ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับความมืดของค่ำคืน จันทร์ยังคงส่องแสงนำทาง แต่ปริศนาที่รอคอยอยู่เบื้องหน้ายังคงมืดมนยิ่งกว่า เมษาหลับตาลง เธอสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่แรงกล้ากว่าเดิม การผจญภัยของเธอยังไม่จบสิ้น การเปิดเผยความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่หลังพู่กันและสี ยังคงเป็นเป้าหมายสูงสุดของเธอ เธอรู้ดีว่าภาพลวงตาในราตรีนี้ จะต้องถูกคลี่คลายในที่สุด และเธอคือผู้ที่จะต้องทำให้มันเป็นจริง