เมษาและคีย์ยังคงปฏิบัติภารกิจปลอมตัวเป็นช่างเทคนิคในวิภาดา แกลเลอรี่ พวกเขารู้ดีว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที และอันตรายก็ใกล้เข้ามาทุกขณะ "ผมเข้าถึงระบบรักษาความปลอดภัยของห้องเก็บภาพได้แล้วครับ" คีย์กระซิบผ่านหูฟัง "แต่ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนกำลังพยายามเข้ามาเหมือนกัน" "ใคร?" เมษาถามเสียงเครียด "ผมไม่แน่ใจครับ แต่สัญญาณเตือนกำลังจะดังขึ้น" "รีบเข้าไปเลยคีย์!" เมษาสั่ง "หาภาพวาดชิ้นนั้นให้เจอ!" เมษาเองก็พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของพนักงานในแกลเลอรี่ เธอแกล้งทำเป็นทำอุปกรณ์ตก ทำให้เกิดเสียงดังและเรียกความสนใจมาที่เธอ "ขอโทษค่ะ พอดีทำของตก" เมษาพูดกับพนักงานที่เดินผ่านมา "ไม่ทราบว่ามีใครเห็นกล่องเครื่องมือของฉันไหมคะ?" ขณะที่เมษากำลังก่อกวนอยู่นั้น คีย์ก็ใช้โอกาสนี้ปลดล็อกประตูห้องเก็บภาพเข้าไปได้สำเร็จ "ผมเข้ามาได้แล้วครับ!" คีย์ตะโกนอย่างดีใจ "ที่นี่เต็มไปด้วยภาพวาดจำนวนมาก" "หาให้เจอคีย์! ภาพวาดที่ชื่อ 'ประกายแสงสุดท้าย'!" เมษากระตุ้น คีย์รีบเดินสำรวจไปตามผนังห้องเก็บภาพ ภาพวาดแต่ละชิ้นล้วนมีคุณค่าทางศิลปะสูง แต่คีย์ไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านั้น เขาพยายามมองหาภาพวาดที่มีลักษณะพิเศษตามที่ศิวกรบอก "ผมเจอแล้วครับ!" คีย์ร้องออกมา "มันอยู่ตรงนี้เอง" เมษาพยายามมองหาทางเข้าไปหาคีย์ แต่ก็ถูกผู้จัดการแกลเลอรี่ขวางเอาไว้ "คุณทำอะไรที่นั่น?" ผู้จัดการแกลเลอรี่ถามเสียงเข้ม "ผมแค่กำลังตรวจสอบระบบ" เมษาตอบหน้าตาย "อย่างที่คุณทราบ เราได้รับคำสั่งให้เข้ามาดูแลก่อนงาน" "แต่คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องเก็บภาพส่วนตัว" ผู้จัดการแกลเลอรี่พูดพร้อมกับส่งสัญญาณให้พนักงานรักษาความปลอดภัยเข้ามา เมษารู้ว่าเธอถูกจับได้ เธอต้องหาทางไปหาคีย์ให้ได้ "คีย์! เกิดอะไรขึ้น?" เมษาถามผ่านหูฟัง "ผมกำลังจะแกะภาพวาดออก แต่มันมีระบบล็อคพิเศษอยู่" คีย์ตอบเสียงหอบ "ผมคิดว่าผมต้องใช้เวลาสักพัก" "ไม่ทันแล้ว! พวกมันกำลังจะมา!" เมษาตะโกน "หาทางแกะมันออกมาให้ได้!" เมษาพยายามต่อสู้กับพนักงานรักษาความปลอดภัย เธอใช้ความคล่องแคล่วหลบหลีกการจับกุม พยายามถ่วงเวลาให้คีย์มากที่สุด "คุณต้องรีบแล้ว!" เมษาตะโกน "ฉันจะถ่วงเวลาให้!" ขณะที่เมษากำลังต่อสู้กับผู้คุม เธอก็เห็นวสุเดินเข้ามาในแกลเลอรี่ด้วยท่าทีเร่งรีบ "เกิดอะไรขึ้น?" วสุถามผู้จัดการแกลเลอรี่ "มีผู้บุกรุกค่ะ" ผู้จัดการแกลเลอรี่ชี้ไปที่เมษา วสุเดินตรงมาหาเมษาด้วยท่าทีคุกคาม "เธอเป็นใคร! มาทำอะไรที่นี่!" "ฉันมาทวงความยุติธรรม" เมษาตอบอย่างท้าทาย "ความยุติธรรมงั้นเหรอ?" วสุหัวเราะ "เธอกำลังจะตาย!" ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นจากด้านในห้องเก็บภาพ! "คีย์!" เมษาตะโกนด้วยความตกใจ "ผม... ผมแกะมันออกมาได้แล้ว!" เสียงคีย์แหบพร่า "แต่มัน... มันมีคนซ่อนอยู่ข้างใน!" "ใคร?!" "ผมไม่รู้... เขา... เขาเหมือนคนของศิวกร..." คีย์พยายามพูดต่อ แต่เสียงก็ขาดหายไป เมษาใช้จังหวะที่ทุกคนกำลังชะงักงัน วิ่งตรงไปยังห้องเก็บภาพทันที เธอผลักประตูเข้าไป และพบภาพที่น่าตกใจ คีย์นอนบาดเจ็บอยู่บนพื้น ข้างๆ คือร่างของชายชุดดำคนหนึ่งที่ถูกยิงเสียชีวิต และบนพื้นก็คือภาพวาดที่คีย์เพิ่งแกะออกมา ภาพวาดนั้นมีลักษณะแปลกตา มีการใช้สีที่ไม่เหมือนใคร และมีสัญลักษณ์บางอย่างที่เมษาไม่เคยเห็นมาก่อน "คีย์! เป็นอะไรมากไหม?" เมษาถามพลางคุกเข่าลงข้างๆ "ผม... ผมโดนยิง" คีย์ตอบอย่างอ่อนแรง "แต่ภาพวาด... ผมเอาออกมาได้แล้ว" เมษาหยิบภาพวาดนั้นขึ้นมาดู มันคือภาพทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่สวยงาม แต่ภายใต้ความงามนั้น กลับมีบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ "นี่คือ 'ประกายแสงสุดท้าย' งั้นเหรอ?" เมษาพึมพำ "ไม่... มันไม่ใช่แค่นั้น" คีย์บอก "ในภาพวาด... มันมี... มันมีแผนผังซ่อนอยู่" เมษาพลิกดูภาพวาดอย่างละเอียด และเธอก็สังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ชั้นสี เธอใช้เครื่องมือขนาดเล็กค่อยๆ ขูดชั้นสีเหล่านั้นออก และสิ่งที่ปรากฏขึ้นก็ทำให้เธอแทบลืมหายใจ มันคือแผนผังของเครือข่ายการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ ที่เชื่อมโยงไปถึงบุคคลสำคัญในวงการต่างๆ รวมถึงนักการเมืองและนักธุรกิจผู้มีอิทธิพล "นี่มัน... นอกเหนือจากที่เราคิดไว้เยอะเลย" เมษาอุทาน "ผม... ผมรู้แล้ว" คีย์พูดต่อ "ศิวกร... เขาไม่ได้อยากเปิดโปงแค่เรื่องฆาตกรรม... เขาต้องการเปิดโปงทั้งหมดนี้..." ทันใดนั้น ประตูห้องเก็บภาพก็ถูกผลักออกอีกครั้ง และคราวนี้คือวสุที่ยืนอยู่หน้าประตู พร้อมกับลูกน้องของเขา "แก! เอาภาพวาดนั่นมาเดี๋ยวนี้!" วสุตะโกน "ไม่!" เมษาตอบกลับ "ฉันไม่มีวันให้แกได้ไป!" "ถ้าแกไม่ให้ ฉันก็จะฆ่าแกทิ้งซะ!" วสุชักปืนออกมา เมษาพยายามประคองคีย์ให้ลุกขึ้น เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะไม่ง่าย "ไปกันเถอะคีย์" เมษาบอก "เราต้องหนีออกไปจากที่นี่" "แต่ผม..." "ฉันจะช่วยนายเอง" เมษาพูดพลางมองไปที่วสุและลูกน้องของเขา "เราต้องนำความจริงนี้ไปเปิดเผยให้ได้" เมษาอุ้มคีย์ที่บาดเจ็บ พยายามหาทางหนีออกจากห้องเก็บภาพ ท่ามกลางเสียงตะโกนและเสียงปืนที่ดังขึ้นรอบตัว