เมษารู้ดีว่าเธอต้องออกจากวิภาดา แกลเลอรี่ให้เร็วที่สุด การอยู่ตรงนี้ต่อไปจะยิ่งเพิ่มอันตรายให้กับตัวเธอเอง เธอเหลือบมองร่างของคีย์ที่นอนแน่นิ่งอยู่ข้างกายด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจอย่างสุดซึ้ง เธอพยายามปลุกเขาอีกครั้ง แต่ก็ไร้ผล การตัดสินใจครั้งสุดท้ายของเขาที่จะยอมเสียสละตัวเองเพื่อรักษาข้อมูลสำคัญไว้ ทำให้เธอต้องแบกรับภาระอันใหญ่หลวงนี้ไว้เพียงลำพัง "ฉันจะทำให้ความตายของนายมีความหมาย..." เมษากล่าวกับร่างของคีย์อย่างแผ่วเบา เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรีบตรวจดูสภาพของคีย์อีกครั้ง และพบว่ายังมีชีพจรเต้นอยู่ แม้จะแผ่วเบามากก็ตาม "ยังไม่ตาย... ดี..." เธอตัดสินใจทันทีว่าเธอไม่สามารถทิ้งคีย์ไว้ที่นี่ได้ เธอต้องหาทางพยุงเขาออกไปให้ได้ ถึงแม้ว่ามันจะทำให้การเคลื่อนไหวของเธอช้าลงก็ตาม เธอค่อยๆ พยุงร่างของคีย์ขึ้นมาพาดบ่า โดยใช้ความแข็งแรงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้บุคลิกอันเงียบขรึมของเธอ "ขอโทษนะคีย์... นายคงจะเจ็บหน่อย..." เธอพูดพลางปรับท่าทางให้มั่นคงขึ้น เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนของวสุและลูกน้องยังคงดังมาเป็นระยะๆ แสดงว่าพวกเขากำลังวนเวียนอยู่บริเวณใกล้เคียง เมษาขยับตัวอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอเลือกเดินไปตามทางเดินที่มืดกว่า และพยายามหลีกเลี่ยงแสงไฟที่สาดส่องเข้ามา "ไหน... ข้อมูลที่ว่านั่น..." เมษาเอ่ยถามขณะที่เธอค่อยๆ เคลื่อนตัวไป "นายพอจะจำได้ไหมว่ามันอยู่ที่ไหน... หรือมีลักษณะเป็นอย่างไร?" คีย์ที่เริ่มได้สติกลับมาบ้าง กระตุกยิ้มบางๆ "ผม... ผมส่ง... สัญญาณ... ไปแล้ว... ให้... กับทีม... ของเรา... ที่... อยู่... นอก... พื้นที่... พวกเขา... น่าจะ... เริ่ม... ตรวจสอบ... เซิร์ฟเวอร์... ได้แล้ว... แต่... ถ้า... ถ้า... ต้องการ... หลักฐาน... ที่... แน่นอน... กว่านั้น... ต้อง... ไปที่... ห้อง... ทำงาน... ของ... คุณ... วิสุทธิ์... ครับ..." "ห้องทำงานของคุณวิสุทธิ์?" เมษาทวนคำ "คุณวิสุทธิ์... เจ้าของแกลเลอรี่?" "ใช่ครับ... เขา... เขาเก็บ... เอกสาร... และ... หลักฐาน... เกี่ยวกับ... การ... ซื้อขาย... ภาพวาด... ที่... ผิดกฎหมาย... ไว้... ใน... นั้น... เป็น... กุญแจ... สำคัญ... ที่จะ... ใช้... เปิดโปง... ทุกอย่าง..." คีย์กล่าวด้วยเสียงที่ขาดห้วงเป็นช่วงๆ เมษาขมวดคิ้ว "แล้ว... ทำไม... ไม่ส่ง... สัญญาณ... ไป... ให้... ทีม... เรา... จาก... ที่นั่น... ล่ะ?" "มัน... มัน... อันตราย... เกินไป... ครับ... ห้องนั้น... มี... ระบบ... รักษา... ความปลอดภัย... สูงสุด... และ... ผม... ไม่แน่ใจ... ว่า... จะ... เข้าถึง... ได้... โดย... ไม่มี... ใคร... รู้..." คีย์อธิบาย "แต่... ตอนนี้... ผม... คิดว่า... คุณ... น่าจะ... เข้าไป... ได้... เพราะ... คุณ... ปลอมตัว... มา... เป็น... ช่างเทคนิค... ถ้า... มี... อุปกรณ์... ที่... ผม... ให้... คุณ... ไป... ก่อนหน้านี้..." เมษาพยักหน้าช้าๆ เธอเข้าใจสถานการณ์แล้ว "อุปกรณ์... ที่เป็น... แฟลชไดรฟ์... ที่มี... โปรแกรม... พิเศษ... ใช่ไหม?" "ใช่ครับ..." คีย์ตอบรับ "มัน... จะช่วย... ให้คุณ... เข้าถึง... ระบบ... ของ... ห้องนั้น... ได้... แต่... ต้อง... ทำ... อย่าง... รวดเร็ว... และ... ระมัดระวัง... ที่สุด..." "ดี..." เมษากล่าว "ฉันจะหาทางเข้าไปที่ห้องทำงานของคุณวิสุทธิ์... แต่ตอนนี้... เราต้องหาทางออกจากที่นี่ก่อน..." เธอสังเกตเห็นว่าทางเดินที่เธอเลือกนำไปสู่ประตูบานหนึ่งที่ดูแตกต่างจากบานอื่น มันเป็นประตูเหล็กหนา มีลักษณะเหมือนประตูนิรภัย "นี่มันอะไรกัน?" "นั่น... คือ... ห้องนิรภัย... ครับ..." คีย์กระซิบ "แต่... ไม่ใช่... ที่เก็บ... ภาพวาด... มัน... เป็น... ห้องนิรภัย... ส่วนตัว... ของ... คุณ... วิสุทธิ์... ข้างใน... น่าจะมี... เอกสาร... ที่คุณ... ต้องการ..." เมษารู้สึกถึงความหวังที่ผลิบานขึ้นในใจ นี่อาจเป็นโอกาสของเธอ "ดีเลย... คีย์... นายพักอยู่ตรงนี้ก่อน... ฉันจะลองหาทางเข้าไป..." เธอเดินเข้าไปใกล้ประตูเหล็กนั้น และมองหาระบบล็อค มันเป็นระบบอิเล็กทรอนิกส์ที่ซับซ้อน เธอหยิบอุปกรณ์ที่คีย์ให้มาก่อนหน้านี้ออกมา มันเป็นอุปกรณ์ขนาดเล็กที่มีหน้าจอเล็กๆ และสายเคเบิลเชื่อมต่อ "ลองดูหน่อย..." เธอเชื่อมต่ออุปกรณ์เข้ากับแผงควบคุม และเริ่มป้อนคำสั่งตามที่คีย์เคยบอกไว้ หน้าจอแสดงผลต่างๆ แสดงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "กำลัง... ตรวจสอบ... ความปลอดภัย... ระดับสูง... การเข้ารหัส... 256 บิต..." "เร็วเข้าสิ..." เมษากระตุ้นตัวเอง "เสียงฝีเท้ากำลังใกล้เข้ามาแล้ว..." ทันใดนั้น เสียงประตูทางเดินที่เธอเพิ่งผ่านมาถูกพังเข้ามาอย่างแรง "วสุ! พวกแกอยู่ไหน! ออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงของวสุตะโกนก้อง เมษาเห็นเงาตะคุ่มของลูกน้องวสุสองคนกำลังเดินเข้ามาในบริเวณที่เธออยู่ เธอรีบเร่งการทำงานของอุปกรณ์ และในที่สุด กลอนประตูก็ปลดล็อคออกดัง "คลิก!" "ไป!" เมษาดึงคีย์ให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง และรีบพาเขาเข้าไปในห้องนิรภัย ปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง กระสุนพุ่งเข้ามากระแทกกับประตูเหล็กอย่างแรง แต่ก็ไม่สามารถเจาะทะลวงเข้ามาได้ "เรา... ปลอดภัย... ชั่วคราวแล้ว..." เมษากล่าว พลางสำรวจภายในห้องนิรภัย มันเป็นห้องที่ค่อนข้างใหญ่ มีชั้นวางเอกสารจำนวนมาก และมีตู้เซฟขนาดใหญ่อยู่มุมห้อง "นี่คงเป็นที่ที่คุณพูดถึงสินะ... ห้องทำงานของคุณวิสุทธิ์..." "ไม่ใช่... ครับ... นี่... คือ... ห้องนิรภัย... ส่วนตัว... ของเขา... ห้องทำงาน... อยู่... อีก... ที่หนึ่ง..." คีย์แก้ให้ "แต่... เอกสาร... สำคัญ... น่าจะ... อยู่... ใน... ตู้เซฟ... นั้น..." เมษาเดินไปที่ตู้เซฟขนาดใหญ่ เธอเห็นว่ามันมีระบบล็อคที่ซับซ้อนกว่าประตูที่เธอเพิ่งผ่านเข้ามา "แล้ว... รหัสล่ะ?" คีย์ชี้ไปที่แฟลชไดรฟ์ที่เมษากำลังถืออยู่ "รหัส... อยู่... ใน... นั้น... ครับ... มัน... จะ... ช่วย... ให้คุณ... เปิด... ตู้เซฟ... ได้..." เมษานำแฟลชไดรฟ์เสียบเข้ากับช่องรับสัญญาณของตู้เซฟ หน้าจอแสดงผลขึ้นมาอีกครั้ง และคราวนี้เป็นลำดับตัวเลขที่วิ่งไปอย่างรวดเร็ว "กำลัง... ถอดรหัส... 78%... 99%... สำเร็จ!" เสียง "คลิก" ดังขึ้นอีกครั้ง บานพับของตู้เซฟค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นเอกสารจำนวนมากที่ถูกจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ เมษาเริ่มค้นหาเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการซื้อขายภาพวาด และหลักฐานการฟอกเงินทันที "เจอแล้ว..." เมษากล่าวอย่างตื่นเต้น "นี่มัน... เยอะมาก... เพียงพอที่จะ... เปิดโปง... พวกมันได้ทั้งหมด..." แต่แล้ว เสียงโทรศัพท์ของเมษาก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่ามีคนจากหน่วยงานกำลังติดต่อมา "เมษา... เราตรวจพบความเคลื่อนไหวผิดปกติในระบบรักษาความปลอดภัยของแกลเลอรี่... คุณปลอดภัยดีใช่ไหม?" "ฉันปลอดภัย... แต่คีย์บาดเจ็บ... และเรากำลังอยู่ในห้องนิรภัยส่วนตัวของคุณวิสุทธิ์... ฉันพบหลักฐานที่ต้องการแล้ว..." เมษารายงาน "ดีมากเมษา! ตอนนี้เราส่งทีมสนับสนุนไปที่นั่นแล้ว... พยายามประวิงเวลาอยู่ที่นั่นจนกว่าพวกเขาจะไปถึง..." "เข้าใจแล้ว..." เมษาตอบรับ และหันกลับมามองคีย์ที่เริ่มมีอาการทรุดลงอีกครั้ง "คีย์... อดทนหน่อยนะ... เรากำลังจะออกไปจากที่นี่แล้ว..."