ภายในห้องนิรภัย อากาศเริ่มหนาแน่นไปด้วยความตึงเครียด เมษาตรวจดูเอกสารที่เธอเพิ่งค้นพบ มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะใช้สาวไปถึงต้นตอของเครือข่ายอาชญากรรมที่ซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังวงการศิลปะที่หรูหรา ภาพวาดสวยงามที่เคยเป็นเพียงภาพลวงตา ตอนนี้ได้เผยให้เห็นความดำมืดที่ซ่อนอยู่ภายใต้สีสันอันฉูดฉาด "เราต้องไปจากที่นี่แล้ว..." เมษากล่าวกับคีย์ที่กำลังพยายามหายใจอย่างยากลำบาก "ทีมสนับสนุนกำลังจะมาถึง แต่เราไม่รู้ว่าวสุจะรอจนกว่าพวกเขาจะมาหรือไม่..." คีย์พยักหน้าอย่างอ่อนแรง "ผม... ผมรู้สึก... ไม่ค่อยดี... เลยครับ... เมษา..." "ไม่ต้องห่วง... คีย์... ฉันจะช่วยนายเอง..." เมษาพยายามปลอบ แต่ในใจก็เต็มไปด้วยความกังวล เธอรีบเก็บเอกสารทั้งหมดใส่ลงในกระเป๋าเอกสารกันกระสุนอย่างรวดเร็ว "นายพอจะจำทางออกฉุกเฉินอื่นได้ไหม? นอกจากทางที่เราเข้ามา?" "น่าจะมี... ทางลับ... ใน... ห้องนี้... ครับ..." คีย์กระซิบ "คุณวิสุทธิ์... ชอบ... ซ่อน... ทางเข้า... ออก... เสมอ..." เมษาหันซ้ายหันขวาอย่างรวดเร็ว สายตาของเธอสแกนไปทั่วห้อง สังเกตเห็นรอยต่อบางอย่างที่ดูเหมือนจะผิดปกติบริเวณผนังด้านหลังตู้เซฟ "ตรงนี้... ใช่ไหม?" "ใช่ครับ... ผม... เคยเห็น... คุณวิสุทธิ์... ใช้... มัน... ครั้งหนึ่ง..." คีย์ตอบรับ เมษาเดินไปที่รอยต่อนั้น เธอใช้มือดันและคลำหาจุดปลดล็อค และในที่สุด เธอก็เจอเข้ากับกลไกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ เมื่อกดลงไป ผนังส่วนหนึ่งก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่มืดมิด "เยี่ยมมาก... คีย์..." เมษากล่าว "เราไปกัน..." ขณะที่เธอกำลังจะพยุงคีย์เข้าไปในทางเดินนั้น เสียงประตูห้องนิรภัยก็ถูกพังเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ดังยิ่งกว่าเดิม วสุปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "เมษา! คิดจะหนีไปไหน! แกคิดว่าแกจะหนีพ้นมือฉันไปได้จริงๆ เหรอ!" "วสุ!" เมษาร้องเสียงหลง เธอกระชับกระเป๋าเอกสารไว้แน่น และผลักคีย์เข้าไปในทางเดินลับอย่างรวดเร็ว "คีย์! เข้าไปก่อน!" "แต่... เมษา...!" คีย์พยายามจะพูด แต่เมษาก็รีบปิดทางเดินลับนั้นลงทันที "ฉันจะตามไป... นายรออยู่ข้างในนะ!" เมษาตะโกนกลับไป เธอยังคงเผชิญหน้ากับวสุและลูกน้องที่เข้ามาขวางทาง "แกคิดว่าจะรอดไปได้งั้นเหรอ! แกไม่มีทางหนีแล้ว!" วสุหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ฉันอาจจะหนีไม่ได้... แต่นายก็ไม่มีทางได้สิ่งที่อยู่ในกระเป๋านี้ไปแน่!" เมษาพูดพลางชักปืนพกออกมา การต่อสู้ที่ดุเดือดเริ่มขึ้น เมษาใช้ทักษะการต่อสู้ที่ฝึกฝนมาอย่างดีในการต่อกรกับวสุและลูกน้องของเขา เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องนิรภัย กระสุนพุ่งเฉียดผ่านร่างของเธอไปอย่างอันตราย เธอพยายามหาจังหวะที่จะหลบหนีออกไป แต่ลูกน้องของวสุทั้งสองคนก็เข้ามาประกบอย่างรวดเร็ว "แกมันโง่! คิดว่าจะสู้กับพวกเราได้งั้นเหรอ!" ลูกน้องคนหนึ่งตะโกน "อย่างน้อยฉันก็สู้เพื่อความถูกต้อง!" เมษาตอบกลับ ก่อนจะใช้จังหวะที่วสุเผลอ ยิงปืนเข้าใส่ลูกน้องคนหนึ่งที่พยายามจะคว้ากระเป๋าเอกสารไปจากมือเธอ ลูกน้องคนนั้นล้มลงไปกับพื้น แต่ลูกน้องอีกคนก็เข้ามาแทนที่ทันที วสุเห็นดังนั้นก็หัวเราะเยาะ "แกไม่มีทางหนีแล้ว! ยอมแพ้ซะเถอะ!" เมษารู้ดีว่าเธอไม่สามารถต่อสู้กับพวกมันได้นานไปกว่านี้ เธอต้องหาทางหลบหนีออกไปให้ได้ เธอตัดสินใจใช้กลยุทธ์สุดท้าย เธอแกล้งทำเป็นเสียหลัก และปล่อยให้วสุเข้ามาใกล้ ก่อนจะใช้จังหวะที่วสุพยายามจะแย่งกระเป๋าเอกสารไปจากมือเธอ เตะเข้าใส่หน้าท้องของวสุอย่างแรง ทำให้เขากระเด็นถอยหลังไป "อั๊ก!" วสุร้องอย่างเจ็บปวด เมษารีบใช้จังหวะนี้ วิ่งตรงไปยังทางเดินลับที่เธอเพิ่งเปิดออก และผลักมันออกอย่างรวดเร็ว เธอมองเห็นร่างของคีย์ที่รออยู่ด้านใน "คีย์! ไป!" เธอรีบเข้าไปในทางเดินลับ และปิดมันลงอีกครั้ง เสียงปืนดังไล่หลังมาติดๆ แต่ก็ไม่สามารถตามเข้ามาได้ "เรา... รอดมาได้แล้ว... ใช่ไหม?" คีย์ถามอย่างมีความหวัง "ใช่... เราใกล้จะถึงแล้ว..." เมษากล่าว แต่แล้ว เธอก็ได้ยินเสียงไซเรนดังมาจากด้านนอก "นั่นมัน..." "ทีมสนับสนุน... มาถึงแล้ว..." คีย์กล่าวอย่างโล่งอก เมษาพยุงคีย์ให้เดินต่อไปตามทางเดินแคบๆ นั้น ในที่สุด พวกเขาก็พบกับแสงสว่างจากด้านนอก เป็นทีมสนับสนุนที่มารับพวกเขา "เมษา! คีย์! คุณปลอดภัยดี!" เมษาปล่อยร่างของคีย์ให้ทีมสนับสนุนช่วยกันประคอง เธอมองย้อนกลับไปยังทางเดินที่เพิ่งผ่านมาด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งโล่งใจ เสียใจ และเด็ดเดี่ยว "เราได้หลักฐานแล้ว... ได้เวลาเปิดโปงความจริงทั้งหมดแล้ว..."