หลังจากออกจากห้องทำงานของผู้บังคับบัญชา เมษาก็เดินตรงไปยังรถของเธอที่จอดอยู่ไม่ไกลจากสถานีตำรวจ แสงแดดยามเช้ายังคงสาดส่องอย่างอบอุ่น แต่ในใจของเธอยังคงมีความรู้สึกเย็นเยียบอยู่ลึกๆ การคลี่คลายคดีนี้ได้สำเร็จ ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะจบลงอย่างสมบูรณ์ เธอสตาร์ทเครื่องยนต์ ขับรถออกจากลานจอดรถอย่างช้าๆ สายตาของเธอมองไปรอบๆ สังเกตผู้คนและยานพาหนะที่สัญจรไปมา เธอยังคงระแวดระวังตัวอยู่เสมอ แม้ว่าภัยอันตรายที่คุกคามเธอโดยตรงจะคลี่คลายลงไปแล้ว แต่เธอก็รู้ดีว่าโลกของอำนาจและการคอร์รัปชันนั้นซับซ้อนและอันตรายกว่าที่คิด ตลอดทางกลับบ้าน เมษาก็พยายามประมวลผลทุกสิ่งที่เกิดขึ้น เธอคิดถึงใบหน้าของวิสุทธิ์ ใบหน้าของวิศรุต และใบหน้าของผู้ที่ต้องตกเป็นเหยื่อของการหลอกลวงครั้งนี้ เธอรู้สึกเสียใจที่วิสุทธิ์ต้องเสียชีวิต แต่ก็ภาคภูมิใจในสิ่งที่เขาได้พยายามทำ เมื่อมาถึงคอนโดมิเนียมส่วนตัวของเธอ เมษาก็ปลดล็อกประตูเข้าไปภายใน ห้องพักยังคงเหมือนเดิม สะอาดสะอ้าน และเงียบสงัด เธอวางกระเป๋าลงบนโซฟา ก่อนจะเดินตรงไปยังหน้าต่าง ปลดปล่อยสายตาให้เหม่อมองออกไปเบื้องนอก "สุดท้าย...ก็กลับมาอยู่ที่นี่" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแผ่วเบา เหมือนกระซิบกับความว่างเปล่า เธอเดินไปยังห้องนอน แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง การต่อสู้และการไล่ล่าเมื่อคืนนี้ ทำให้เธออ่อนเพลียอย่างแสนสาหัส เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไป ภาพของงานแสดงศิลปะที่เธอเคยแฝงตัวเข้าไปปรากฏขึ้นในความคิด ภาพของใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขและความหวังของผู้ชม ภาพของผลงานศิลปะที่สวยงาม แต่เบื้องหลังกลับซ่อนเร้นความดำมืด "ศิลปะ...มันเป็นได้ทั้งความจริงและภาพลวงตา" เมษาคิด "บางครั้ง...ความงามที่เห็น อาจเป็นเพียงเปลือกที่ห่อหุ้มความเน่าเฟะไว้" เธอคิดถึงภาพวาด 'ราตรีแห่งเงา' อีกครั้ง ภาพวาดที่วิสุทธิ์ใช้เป็นสัญลักษณ์แทนตัวเธอ ภาพวาดที่แสดงถึงการต่อสู้กับความมืดมิด "ฉันจะสู้ต่อไป...เพื่อไม่ให้ความเสียสละของพวกเขาไร้ความหมาย" เธอให้สัญญากับตัวเอง หลังจากพักผ่อนอยู่สักครู่ เมษาก็ลุกขึ้น เธอรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้าง เธอเดินไปยังห้องครัว เตรียมจะชงกาแฟสักแก้ว ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ทำให้เธอประหลาดใจเล็กน้อย "คุณมินตรา" เมษาพึมพำ ก่อนจะกดรับสาย "สวัสดีค่ะ คุณเมษา" เสียงของมินตราดังมาอย่างสดใส "สบายดีไหมคะ" "สวัสดีค่ะ คุณมินตรา" เมษาตอบ "ฉันสบายดีค่ะ แล้วคุณล่ะคะ" "ฉันก็สบายดีค่ะ" มินตรากล่าว "ที่โทรมาวันนี้...เพราะอยากจะขอบคุณคุณเมษาอีกครั้ง ที่ช่วยให้เรื่องทุกอย่างคลี่คลายลงได้" "ดิฉันแค่ทำในสิ่งที่ต้องทำค่ะ" เมษากล่าว "คุณมินตรา...คุณไม่ได้ถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ใช่ไหมคะ" "ไม่เลยค่ะ" มินตราตอบ "ฉันแค่เป็นนักธุรกิจธรรมดา ที่บังเอิญเข้าไปพัวพันกับเรื่องร้ายๆ แต่คุณเมษา...คุณได้ช่วยเหลือฉันไว้จริงๆ" "ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นค่ะ" เมษาพูด "แล้ว...ตอนนี้คุณมินตราจะทำอย่างไรต่อไปคะ" "ฉันกำลังคิดที่จะกลับไปทำธุรกิจที่ฉันรักค่ะ" มินตรากล่าว "ธุรกิจเกี่ยวกับศิลปะ...แต่ครั้งนี้ ฉันจะทำอย่างโปร่งใสและยุติธรรมที่สุด" "เป็นความคิดที่ดีค่ะ" เมษาเห็นด้วย "ขอให้คุณโชคดีนะคะ" "ขอบคุณค่ะ" มินตราตอบ "คุณเมษา...ถ้าคุณอยากจะหาที่พักผ่อน หรือต้องการคำปรึกษาอะไร...บอกฉันได้เสมอเลยนะคะ" "ขอบคุณมากค่ะ" เมษาตอบ "ดิฉันจะเก็บไว้ในใจค่ะ" ทั้งสองคนกล่าวลาจากกัน เมษาก็วางโทรศัพท์ลง เธอมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เคยมี เริ่มจางหายไป เธอรู้ว่าเธอยังมีเพื่อนร่วมทางอยู่บ้าง แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกับเธอ ในขณะนั้นเอง เธอก็สังเกตเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่ง จอดนิ่งอยู่ตรงข้ามคอนโดของเธอ หัวใจของเมษาเริ่มเต้นแรงขึ้น เธอจำรถคันนั้นได้ดี มันคือรถคันเดียวกับที่เคยไล่ล่าเธอเมื่อคืนนี้ "ยังไม่จบอีกหรือไง" เธอพึมพำ เมษาเดินเข้าไปใกล้หน้าต่างมากขึ้น พยายามมองเข้าไปในรถ แต่กระจกรถที่เข้มก็บดบังทัศนวิสัย เธอรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่างอีกครั้ง "พวกมันยังตามอยู่" เธอรู้ดี เธอถอยห่างจากหน้าต่างอย่างช้าๆ พยายามตั้งสติ และคิดหาทางรับมือ เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป "ต้องไปจากที่นี่" เธอตัดสินใจ เมษาเดินไปยังห้องนอนอย่างรวดเร็ว เธอเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อผ้าที่จำเป็นไม่กี่ชุดใส่กระเป๋าใบเล็ก เธอรู้ว่าเธอต้องไปให้เร็วที่สุด ก่อนที่คนในรถคันนั้นจะสังเกตเห็นเธอ เธอหันไปมองรอบๆ ห้องพักอีกครั้ง ห้องที่เคยเป็นเหมือนที่หลบภัยของเธอ ตอนนี้กลับกลายเป็นกับดักที่อันตราย "ลาก่อนนะ...ที่พักของฉัน" เธอพูดเบาๆ เมษาเดินออกจากห้องพักอย่างเงียบเชียบที่สุด เธอพยายามหลีกเลี่ยงการสบตาใครก็ตามที่เธออาจจะพบเจอระหว่างทาง เมื่อเธอเดินมาถึงล็อบบี้ เธอมองเห็นรถยนต์สีดำคันนั้นยังคงจอดอยู่ที่เดิม "ยังไม่ไปไหนสินะ" เธอคิด เธอเดินออกจากอาคารอย่างรวดเร็ว พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับฝูงชน เธอเดินไปทางอื่น ไม่ใช่ทางที่เธอจะไปขึ้นรถของเธอ "ต้องหาทางอื่น" เธอคิด เมษาเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยเล็กๆ เธอรู้ว่าพื้นที่นี้ดีที่สุดในการหลบซ่อนตัว เพราะมีทางเข้าออกหลายทาง และมีซอกมุมมากมายที่สามารถใช้เป็นที่กำบังได้ เธอได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถคันนั้น เริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ เธอเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น หัวใจของเธอเต้นระรัว "ครั้งนี้...ฉันจะไม่ยอมให้พวกมันจับได้ง่ายๆ" เธอตั้งมั่น