เมษาเร่งฝีเท้าไปตามตรอกซอกซอยที่มืดสลัว เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังวิ่งตามมาติดๆ เธอเหลือบมองไปข้างหลัง เห็นเงาร่างของชายสองคนกำลังไล่ตามเธอมาติดๆ "ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เลยสินะ" เมษาพึมพำกับตัวเอง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ และเพิ่มความเร็วในการวิ่ง เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถวิ่งไปได้ตลอด เธอต้องหาที่ซ่อน หรือหาทางหลบหนีที่แยบยลกว่านี้ "ทางนี้!" เธอหันซ้าย พุ่งเข้าไปในซอยที่เล็กและแคบกว่าเดิม ทิ้งไว้เพียงความหวังว่ารถยนต์คันนั้นจะไม่สามารถเข้ามาตามได้ แต่เธอก็รู้ว่า ชายสองคนที่กำลังไล่ตามเธอมานั้น พวกเขาไม่ได้ใช้รถยนต์ แต่เป็นนักฆ่ามืออาชีพที่ถูกส่งมาเพื่อปิดปากเธอ "หยุดเดี๋ยวนี้นังหนู!" เสียงตะโกนดังไล่หลังมาติดๆ เมษาไม่สนใจ เธอวิ่งต่อไปสุดกำลัง ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร่างกายของเธอ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกลับทำให้เธอมีแรงฮึดขึ้นมา เธอหันไปเห็นประตูเหล็กเก่าๆ บานหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นทางเข้าของโกดังร้างแห่งหนึ่ง เธอตัดสินใจทันที พุ่งตรงไปที่ประตูนั้น "ต้องลองดูสักครั้ง" เธอผลักประตูอย่างแรง ด้วยแรงทั้งหมดที่มี ประตูเปิดออก ก่อให้เกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เมษารีบพุ่งตัวเข้าไปข้างใน ทิ้งตัวลงหมอบอยู่หลังกองลังไม้เก่าๆ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของชายทั้งสองคนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เสียงของพวกเขาดังชัดเจนขึ้นในความเงียบของโกดังร้าง "ไปไหนแล้ววะ" เสียงหนึ่งกล่าว "หายไปไหนแล้ว" "ระวังตัวด้วย" อีกเสียงหนึ่งเตือน "ที่นี่อาจจะมีกับดัก" เมษากลั้นหายใจ เธอพยายามทำตัวให้เงียบที่สุด สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ โกดัง พยายามหาทางหนีทีไล่ หรืออาวุธที่พอจะใช้ป้องกันตัวได้ เธอเห็นเหล็กเส้นสนิมเขรอะอันหนึ่งวางอยู่ไม่ไกล เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา ถือไว้ในมืออย่างมั่นคง "เห็นแล้ว! ตรงนั้น!" เสียงหนึ่งดังขึ้น เงาร่างของชายทั้งสองคนปรากฏขึ้นที่มุมหนึ่งของโกดัง พวกเขามองเห็นเมษากำลังซ่อนตัวอยู่ "แกหนีไม่พ้นหรอก!" ชายคนหนึ่งตะโกน เมษาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเหล็กเส้นในมือ "ถ้าพวกแกอยากจะจับฉัน...ก็เข้ามาสิ!" เธอท้าทาย ชายทั้งสองคนยิ้มเยาะ พวกเขาเดินเข้ามาหาเมษาอย่างช้าๆ ก้าวเท้าอย่างมั่นใจราวกับว่าชัยชนะเป็นของพวกเขาอยู่แล้ว "แกคิดว่าแกจะสู้พวกเราได้รึไง" ชายคนหนึ่งกล่าว "พวกเราถูกส่งมาเพื่อจบเรื่องนี้" "ฉันไม่รู้ว่าพวกแกเป็นใคร หรือใครส่งพวกแกมา" เมษากล่าว "แต่ฉันจะไม่ยอมให้พวกแกทำร้ายฉันง่ายๆ" การต่อสู้เริ่มขึ้น เมษากวัดแกว่งเหล็กเส้นเข้าใส่ ชายทั้งสองคนพยายามเข้ามาประชิดตัว เธอใช้ความคล่องแคล่วว่องไวของเธอ หลบหลีกการโจมตี และหาจังหวะสวนกลับ เธอสามารถตีเข้าที่แขนของชายคนหนึ่งได้ ทำให้เขาเซถอยหลังไปเล็กน้อย แต่ชายอีกคนก็เข้ามาผลักเธออย่างแรง จนเธอเซไปชนกับกองลังไม้ "แกมันก็แค่ผู้หญิงกระจอก!" เขาพูดพร้อมกับยกเท้าขึ้นจะกระทืบเธอ ในจังหวะที่อันตรายที่สุดนั้นเอง เสียงไซเรนของตำรวจก็ดังขึ้นจากภายนอกโกดัง "ซวยแล้ว!" ชายทั้งสองคนอุทานพร้อมกัน พวกเขามองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจละทิ้งการต่อสู้ หันหลังวิ่งหนีออกไปทางประตูหลังของโกดัง เมษามองตามพวกเขาไปด้วยความโล่งอก เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หอบหายใจอย่างหนัก ไม่นานนัก ประตูโกดังก็เปิดออกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เข้ามา พร้อมกับผู้บังคับบัญชายศพล "คุณเมษา!" ยศพลร้องเรียกอย่างโล่งใจ "คุณไม่เป็นอะไรนะ" เมษามองหน้าเขา ก่อนจะพยักหน้า "ดิฉันไม่เป็นอะไรค่ะ" "ดีแล้ว" ยศพลกล่าว "เราได้รับแจ้งจากพลเมืองดีว่ามีคนร้ายกำลังจะทำร้ายคุณ เราเลยรีบตามมา" เมษายิ้มให้กับยศพล "ขอบคุณค่ะท่านผู้บังคับบัญชา" "เรื่องพวกนั้น...เราจะจัดการเอง" ยศพลกล่าว "ส่วนคุณ...ได้เวลาพักผ่อนแล้ว" เมษามองไปที่เหล็กเส้นในมือของเธอ ก่อนจะปล่อยมันทิ้งลงบนพื้น "ดิฉันคิดว่า...การพักผ่อนอาจจะยังไม่ใช่ตอนนี้ค่ะ" ยศพลมองเมษาด้วยความเข้าใจ "ผมรู้" เขากล่าว "แต่จำไว้นะ เมษา...คุณไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว" เมษามองออกไปนอกโกดัง เห็นแสงไฟสว่างไสวของรถตำรวจหลายคัน เธอรู้ว่าการเดินทางของเธออาจจะยังไม่สิ้นสุด แต่เธอได้ค้นพบความจริง ได้เผชิญหน้ากับความกลัว และได้พบกับผู้คนที่พร้อมจะสนับสนุนเธอ "ใช่ค่ะ" เมษากล่าว "ดิฉันไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว" เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังคงมีความท้าทายรออยู่ แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวเดินต่อไป ด้วยความหวังและความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม